LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

gentīlicius

gentīlicius (feminine gentīlicia, neuter gentīlicium)
Classical[ɡɛn.tiːˈlɪ.ki.ʊs]Ecclesiastical[d͡ʒen.tiˈliː.t͡ʃi.us]

Meaning

  1. adjectivebelonging to a particular Roman gens
  2. adjectivetribal, national

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativegentīliciusgentīlicia
gentīlitia
gentīlicium
gentīlitium
genitivegentīliciī
gentīlitiī
gentīliciae
gentīlitiae
gentīliciī
gentīlitiī
dativegentīliciō
gentīlitiō
gentīliciae
gentīlitiae
gentīliciō
gentīlitiō
accusativegentīlicium
gentīlitium
gentīliciam
gentīlitiam
gentīlicium
gentīlitium
ablativegentīliciō
gentīlitiō
gentīliciā
gentīlitiā
gentīliciō
gentīlitiō
vocativegentīlicie
gentīlitie
gentīlicia
gentīlitia
gentīlicium
gentīlitium
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativegentīliciī
gentīlitiī
gentīliciae
gentīlitiae
gentīlicia
gentīlitia
genitivegentīliciōrum
gentīlitiōrum
gentīliciārum
gentīlitiārum
gentīliciōrum
gentīlitiōrum
dativegentīliciīs
gentīlitiīs
gentīliciīs
gentīlitiīs
gentīliciīs
gentīlitiīs
accusativegentīliciōs
gentīlitiōs
gentīliciās
gentīlitiās
gentīlicia
gentīlitia
ablativegentīliciīs
gentīlitiīs
gentīliciīs
gentīlitiīs
gentīliciīs
gentīlitiīs
vocativegentīliciī
gentīlitiī
gentīliciae
gentīlitiae
gentīlicia
gentīlitia

gentĭlīcĭus or -tĭus, a, um, adj. gentilis.
I. Of or belonging to a particular clan or gens (class.; cf. gentilis): an gentilicia sacra ne in bello quidem intermitti, publica sacra et Romanos deos etiam in pace deseri placet? Liv. 5, 52, 4; v. sacrum, under sacer: sacrificia, Auct. Or. de Harusp. Resp. 15: gentilicia (nota), opp. publica, Liv. 6, 20, 14: tumulus, a family sepulchre, Vell. 2, 119, 5: hereditates, Suet. Caes. 1: nomina, id. Claud. 25: M. Varro tradit, in Serranorum familia gentilicium esse, feminas linea veste non uti, Plin. 19, 1, 2, § 8; Plin. Ep. 6, 15, 1.—
II. Of or belonging to a nation, national (post-class.): vulgus, quos gentilicio vocabulo Chaldaeos dicere oportet, mathematicos dicit, by their national name, Gell. 1, 9, 6.

Origins

Proto-Indo-European *-ikos Proto-Italic *-ikos Latin -icus Proto-Indo-European *-(i)yós Proto-Italic *-ijos Proto-Italic *-ios Old Latin -ios Latin -ius Latin -icius Latin gentīlicius From gentīlis (“of or belonging to a gens”) + -icius (suffix forming adjectives).

Descendants
  • Catalangentilici
  • Englishgentilicious
  • Englishgentilician
  • Englishgentilicial
  • Frenchgentilice
  • Italiangentilizio
  • Occitangentilici
  • Portuguesegentilício
  • Spanishgentilicio

In English words that came into English from gentīlicius

  • gentilitialgentīlitius
  • gentiliciangentīlicius
  • gentilicialgentīlicius
  • gentiliciousgentīlicius

Quick answers

What does gentīlicius mean in Latin?
gentīlicius, a adjective, means “belonging to a particular Roman gens; tribal, national”.
How do you pronounce gentīlicius?
In classical Latin, [ɡɛn.tiːˈlɪ.ki.ʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [d͡ʒen.tiˈliː.t͡ʃi.us].
Which English words come from gentīlicius?
English words that go back to Latin gentīlicius include gentilitial, gentilician, gentilicial and gentilicious.