LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

fūrtīvus

fūrtīvus (feminine fūrtīva, neuter fūrtīvum, not comparable, adverb fūrtīvē)
Classical[fuːrˈtiː.wʊs]Ecclesiastical[furˈtiː.vus]

Meaning

  1. adjectivenot comparablestolen
  2. adjectivenot comparablesecret; furtive, clandestine
    nec iam fūrtīvum Dīdō meditātur amōremno longer does Dido intend a secret love affair29 BCE – 19 BCE, Vergilius, Aeneis 4.171
  3. adjectivenot comparablehidden, concealed

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativefūrtīvusfūrtīvafūrtīvum
genitivefūrtīvīfūrtīvaefūrtīvī
dativefūrtīvōfūrtīvaefūrtīvō
accusativefūrtīvumfūrtīvamfūrtīvum
ablativefūrtīvōfūrtīvāfūrtīvō
vocativefūrtīvefūrtīvafūrtīvum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativefūrtīvīfūrtīvaefūrtīva
genitivefūrtīvōrumfūrtīvārumfūrtīvōrum
dativefūrtīvīsfūrtīvīsfūrtīvīs
accusativefūrtīvōsfūrtīvāsfūrtīva
ablativefūrtīvīsfūrtīvīsfūrtīvīs
vocativefūrtīvīfūrtīvaefūrtīva

furtīvus, a, um, adj. furtum,
I. stolen, purloined, pilfered (class.).
I. Lit.: qui scias mercari furtivas atque ingenuas virgines, Plaut. Curc. 5, 2, 22: liberalis mulier, advecta ex Arabia, id. Pers. 4, 3, 61: haecine illa est furtiva virgo? id. ib. v. 83: lana, Hor. Ep. 1, 13, 14: strigilis, id. S. 2, 7, 110: colores, id. Ep. 1, 3, 20; cf.: vincula rari capilli, Prop. 4, 5, 69 (5, 5, 71 M.): res, Quint. 5, 13, 49; Liv. 45, 39, 6.—
II. Transf., in gen., secret, hidden, concealed, furtive, clandestine (class.): furtivum iter per Italiam, * Cic. Pis. 40, 97: expeditiones (with latrocinia, opp. bella), Vell. 2, 31, 2: victoria, Just. 11, 6: amor, Verg. A. 4, 171: libertas, Ov. Am. 2, 2, 15: lectus, Tib. 1, 5, 7: usus, id. 1, 9, 55: mens, Ov. H. 17, 265: scriptum, cipher, Gell. 17, 9, 21: nox, favorable to secrecy, Ov. Am. 1, 11, 3: quem Rhea sacerdos Furtivum partu sub luminis edidit oras, Verg. A. 7, 660: celent furtivos balnea tuta viros, secret, concealed lovers, Ov. A. A. 3, 640: viri, id. P. 3, 3, 56.—Hence, adv.: furtīve, stealthily, secretly, furtively (very rare; syn.: furtim, clam, secreto, occulte): clam furtive aliquid accipere, Plaut. Poen. 5, 2, 62: quidam furtive agunt gratias et in angulo et ad aurem, Sen. Ben. 2, 23: data munera, Ov. Am. 2, 5, 6.

Origins

  1. Proto-Indo-European*bʰer-
  2. Proto-Indo-European*bʰṓr
  3. Proto-Italic*fōr
  4. Latinfūrtīvus

Proto-Indo-European *-tós Proto-Italic *-tos Latin -tus Latin fūrtum Proto-Indo-European *-wós Proto-Indo-European *-iHwósder. Latin -īvus Latin fūrtīvus From fūrtum (“theft”) + -īvus.

Descendants
  • Catalanfurtiu
  • Italianfurtivo
  • Frenchfurtiffrom Middle French furtif
  • Romanianfurtivfrom Middle French furtif
  • Englishfurtivefrom Middle French furtif
  • Portuguesefurtivo
  • Spanishfurtivo
  • Dutchfurtieffrom Middle French furtif
  • Sicilianfurtivu

In English words that came into English from fūrtīvus

  • furtivefūrtīvus

Quick answers

What does fūrtīvus mean in Latin?
fūrtīvus, a adjective, means “stolen; secret; furtive, clandestine”.
How do you pronounce fūrtīvus?
In classical Latin, [fuːrˈtiː.wʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [furˈtiː.vus].
Where does fūrtīvus come from?
Proto-Indo-European *bʰer- → Proto-Indo-European *bʰṓr → Proto-Italic *fōr → Latin fūrtīvus.