LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

fūmigō

fūmigō (present infinitive fūmigāre, perfect active fūmigāvī, supine fūmigātum)
Classical[ˈfuː.mɪ.ɡoː]Ecclesiastical[ˈfuː.mi.ɡo]

Meaning

  1. transitiveto smoke, fumigate, treat with smoke
    Verno tempore et aestivo fere ter in mense mellarius inspicere debet fumigans leniter eas et ab spurcitiis purgare alvum et vermiculos eicere.During spring and summer time, the beekeeper ought to inspect them roughly three times a month, smoking them lightly, and to purge the hive of filth and throw out the vermin.116 BCE – 27 BCE, Marcus Terentius Varro, Rerum rusticarum 3.16-17
    Verum hoc tempore, et usque in autumni aequinoctium decimo quoque die alvi aperiendae et fumigandae sunt.1954 translation by E. S. Forster and Edward H. Heffner But at this time and until the autumn equinox, the hives ought to be opened and fumigated every tenth day.4 CE – c. 70 CE, Columella, De re rustica 9.14.7
  2. intransitiveto produce smoke, be smoking
    caelum atrum et fumigantes globithe black sky and the smoking massesc. 177 CE, Aulus Gellius, Noctes Atticae 19.1.3

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.fūmigōfūmigābamfūmigābōfūmigāvīfūmigāveramfūmigāverō
fūmigārō
2nd sg.fūmigāsfūmigābāsfūmigābisfūmigāvistī
fūmigāstī
fūmigāverās
fūmigārās
fūmigāveris
3rd sg.fūmigatfūmigābatfūmigābitfūmigāvitfūmigāverat
fūmigārat
fūmigāverit
fūmigārit
1st pl.fūmigāmusfūmigābāmusfūmigābimusfūmigāvimusfūmigāverāmusfūmigāverimus
fūmigārimus
2nd pl.fūmigātisfūmigābātisfūmigābitisfūmigāvistis
fūmigāstis
fūmigāverātis
fūmigārātis
fūmigāveritis
fūmigāritis
3rd pl.fūmigantfūmigābantfūmigābuntfūmigāvērunt
fūmigāvēre, fūmigārunt
fūmigāverant
fūmigārant
fūmigāverint
fūmigārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.fūmigemfūmigāremfūmigāverim
fūmigārim
fūmigāvissem
fūmigāssem
2nd sg.fūmigēsfūmigārēsfūmigāverīsfūmigāvissēs
fūmigāssēs
3rd sg.fūmigetfūmigāretfūmigāverit
fūmigārit
fūmigāvisset
fūmigāsset
1st pl.fūmigēmusfūmigārēmusfūmigāverīmus
fūmigārīmus
fūmigāvissēmus
fūmigāssēmus
2nd pl.fūmigētisfūmigārētisfūmigāverītis
fūmigārītis
fūmigāvissētis
fūmigāssētis
3rd pl.fūmigentfūmigārentfūmigāverint
fūmigārint
fūmigāvissent
fūmigāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.fūmigorfūmigābarfūmigābor
2nd sg.fūmigāris
fūmigāre
fūmigābāris
fūmigābāre
fūmigāberis
fūmigābere
3rd sg.fūmigāturfūmigābāturfūmigābitur
1st pl.fūmigāmurfūmigābāmurfūmigābimur
2nd pl.fūmigāminīfūmigābāminīfūmigābiminī
3rd pl.fūmiganturfūmigābanturfūmigābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.fūmigerfūmigārer
2nd sg.fūmigēris
fūmigēre
fūmigārēris
fūmigārēre
3rd sg.fūmigēturfūmigārētur
1st pl.fūmigēmurfūmigārēmur
2nd pl.fūmigēminīfūmigārēminī
3rd pl.fūmigenturfūmigārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.fūmigāfūmigāre
pres. 2nd pl.fūmigātefūmigāminī
fut. 2nd sg.fūmigātōfūmigātor
fut. 3rd sg.fūmigātōfūmigātor
fut. 2nd pl.fūmigātōte—
fut. 3rd pl.fūmigantōfūmigantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivefūmigārefūmigārī
perfect infinitivefūmigāvisse
fūmigāsse
fūmigātum esse
future infinitivefūmigātūrum essefūmigātum īrī
present participlefūmigāns—
perfect participle—fūmigātus
fūmigāta, fūmigātā, fūmigātae, fūmigātam, fūmigātārum, fūmigātās, fūmigātī, fūmigātōrum, fūmigātōs
future participlefūmigātūrus
fūmiganda, fūmigandā, fūmigandae, fūmigandam, fūmigandārum, fūmigandās, fūmigande, fūmigandīs, fūmigandōrum, fūmigandōs, fūmigātūra, fūmigātūrā, fūmigātūrae, fūmigātūram, fūmigātūrārum, fūmigātūrās, fūmigātūre, fūmigātūrī, fūmigātūrīs, fūmigātūrō, fūmigātūrōrum, fūmigātūrōs, fūmigātūrum
fūmigandus
gerundfūmigandī, fūmigandō, fūmigandumsupinefūmigātum, fūmigātū

fūmĭgo, āvi, ātum, 1, v. a. and n. fumus-ago.
I. Act., to smoke, to fumigate: alvos, Varr. R. R. 3, 16, 17; Col. 9, 14, 7: gallinaria, id. 8, 5, 20: (pulli) pulegii surculis fumigentur, id. 8, 5, 16: fumigati parietes, App. Mag. p. 312, 16.—
II. Neutr., to produce smoke, to smoke, steam. caelum atrum et fumigantes globi, Gell. 19, 1, 3.

Origins

  1. Proto-Indo-European*dʰewh₂-
  2. Proto-Indo-European*dʰuh₂mós
  3. Proto-Italic*θūmos
  4. Proto-Italic*fūmos
  5. Latinfūmigō

Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ōder. Latin -igō Latin fūmigō From fūmus (“smoke”) + -igō.

Borrowings
  • Catalanfumigar
  • Englishfumigate
  • Frenchfumigerfrom Middle French fumiger
  • Portuguesefumigar
  • Spanishfumigar
Italo-Romance
  • Italianfumigare
  • Italianfumicare
Balkan Romance
  • Romanianfumega
  • Aromanianfumig
Gallo-Romance
  • Englishfunkfrom Old French fungier
  • Picardfunquerfrom Old French fungier
  • Picardfinquerfrom Old French fungier
Ibero-Romance
  • Portuguesefumegar
  • Galicianfumegar
Elsewhere
  • Vulgar Latin*fūmizāre

Quick answers

What does fūmigō mean in Latin?
fūmigō, a verb, means “to smoke, fumigate, treat with smoke; to produce smoke, be smoking”.
What are the principal parts of fūmigō?
fūmigō, fūmigāre, fūmigāvī, fūmigātum (first conjugation).
How do you pronounce fūmigō?
In classical Latin, [ˈfuː.mɪ.ɡoː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈfuː.mi.ɡo].
Where does fūmigō come from?
Proto-Indo-European *dʰewh₂- → Proto-Indo-European *dʰuh₂mós → Proto-Italic *θūmos → Proto-Italic *fūmos → Latin fūmigō.