LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinesecond declension

fluvius

fluvius m (genitive fluviī or fluvī)
Classical[ˈfɫʊ.wi.ʊs]Ecclesiastical[ˈfluː.vi.us]
Mille Verba core vocabulary

Meaning

  1. masculinea stream, smaller river
  2. masculinethe stream of a river, a current, torrent
  3. masculine(said of blood, sweat etc.)

Latīnē defined in Latin in our graded readers

flūmen.
fluvius -ī m — in Mille Verba, Rūs et Agrīcultūra
flūmen (tertium nōmen!)
fluvius -ī (m) — in Aeneis, ch. 17

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Fluvius · Flumen · Amnis

Fluvius, flumen, (from φλύω) denote, like ῥόος, ῥεῦμα, an ordinary stream, in opp. to a pond and lake; whereas amnis (ἀμένας, manare,) like ποταμός, a great and mighty river, in opp. to the sea. Cic. Div. i. 50. and Divin. i. 35, 78. Ut flumina in contrarias partes fluxerint, atque in amnes mare influxerit. Tac. Ann. xv. 58. Senec. N. Q. iii. 19. Habet ergo non tantum venas aquarum terra, ex quibus corrivatis flumina effici possunt, sed et amnes magnitudinis vastæ. Then: Hanc magnis amnibus æternam esse materiam, cujus non tangantur extrema sicut fluminum et fontium. Tac. Hist. v. 23. Quo Mosæ fluminis os amnem Rhenum oceano affundit. Curt. ix. 4, 5. (ii. 7.)

Declension

declension
formsingularplural
nominativefluviusfluviī
genitivefluviī
fluvī
fluviōrum
fluvium
dativefluviōfluviīs
accusativefluviumfluviōs
ablativefluviōfluviīs
vocativefluviefluviī

flŭvĭus (in inscrr. also written FLOVIOS), ii (
I. gen. plur.: fluvium, Val. Fl. 6, 391; flūviōrum scanned as a trisyllable, Verg. G. 1, 482), m. (access. form fluvia, ae, f., Sisenn. ap. Non. 207, 7 sq.) [fluo], a river.
I. Lit. (class.; but much less freq. than flumen; not in Caes., who employs flumen several hundred times): postquam consistit fluvius, Enn. ap. Fronto Ep. de Orat. p. 129 ed. Nieb. (Ann. v. 68 ed. Vahl.): rapidus, Plaut. Men. prol. 64; id. Bacch. 1, 1, 52: de fluvio aquam derivare, id. Truc. 2, 7, 12: apud Hypanim fluvium, qui ab Europae parte in Pontum influit, Cic. Tusc. 1, 39, 94: Eurotas, id. Inv. 2, 31, 96: Sagra, id. N. D. 2, 2, 6: Atratus, id. Div. 1, 43, 98: Taurus, Liv. 38, 15, 7 Drak. N. cr.: ultra Albim fluvium, Suet. Aug. 21: se fluvio dea condidit alto, Verg. A. 12, 886: fluvio succedit opaco, id. ib. 7, 36: fluvium vinclis innaret Cloelia ruptis, id. ib. 8, 651: fluvio cum forte secundo Deflueret, id. ib. 7, 494: nec fluvii strepunt hibernā nive turgidi, Hor. C. 4, 12, 3 al.; of the Styx, Verg. A. 6, 384; 415; cf. Lethaeus, id. ib. 6, 749.—Prov.: quisnam istic fluvius est, quem non recipiat mare? Plaut. Curc. 1, 1, 86.—
II. Transf., in gen., like flumen, for running water, a stream (poet. and in post-Aug. prose): arbuta sufficere et fluvios praebere recentes, Verg. G. 3, 301; cf. id. ib. 3, 126: purgatura malum fluvio vivente soporem, Stat. Th. 9, 574: perfusa certo fluvio terra, Plin. 34, 14, 41, § 142.

Origins

From the root of fluō (“flow”), ultimately from *bʰleh₁- (“to swell, blow”), whence also flūmen.

Descendants
  • Frenchfleuve
  • Romanianfluviu
  • Old Frenchflue
  • Old Frenchfluie

Quick answers

What does fluvius mean in Latin?
fluvius, a noun, means “a stream, smaller river; the stream of a river, a current, torrent”.
What is the genitive of fluvius?
The genitive singular is fluviī. fluvius is masculine, second declension.
How do you pronounce fluvius?
In classical Latin, [ˈfɫʊ.wi.ʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈfluː.vi.us].