LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

fēlīcitās1

fēlīcitās f (genitive fēlīcitātis)
Classical[feːˈliː.kɪ.taːs]Ecclesiastical[feˈliː.t͡ʃi.tas]

Meaning

  1. fruitfulness, fertility
  2. happiness, felicity
  3. success, good fortune

Declension

declension
formsingularplural
nominativefēlīcitāsfēlīcitātēs
foelicitātēs
genitivefēlīcitātis
foelicitātis
fēlīcitātum
foelicitātum
dativefēlīcitātī
foelicitātī
fēlīcitātibus
foelicitātibus
accusativefēlīcitātem
foelicitātem
fēlīcitātēs
foelicitātēs
ablativefēlīcitāte
foelicitāte
fēlīcitātibus
foelicitātibus
vocativefēlīcitāsfēlīcitātēs
foelicitātēs

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

aliquid felicitatis cumulum affert
his crowning happiness is produced by a thing; the culminating point of his felicity is...
aliquid felicitatem magno cumulo auget
his crowning happiness is produced by a thing; the culminating point of his felicity is...
ad felicitatem (magnus) cumulus accedit ex aliqua re
his crowning happiness is produced by a thing; the culminating point of his felicity is...

fēlīcĭtas, ātis, f. 1. felix.
I. (Acc. to felix, I.) Fruitfulness, fertility (post-Aug. and rare): felicitas major Babyloniae Seleuciae, Plin. 18, 18, 47, § 170: terrae, Plin. Ep. 3, 19, 6.—
II. (Acc. to felix, II.) Happiness, felicity (the predom. signif. of the word; syn.: fortuna, fors, sors, fatum): neque enim quicquam aliud est felicitas, nisi honestarum rerum prosperitas, Cic. Fragm. ap. Amm. 21, 16: fuit felix, si potest ulla in scelere esse felicitas, id. Phil. 2, 24, 59; id. Brut. 96, 329: alii fortuna felicitatem dedit, huic industria virtutem comparavit, Auct. Her. 4, 20, 27: reliquum est, ut de felicitate pauca dicamus, good-fortune, luckiness, Cic. de Imp. Pomp. 16, 47; cf.: ego sic existimo in summo imperatore quatuor has res inesse oportere, scientiam rei militaris, virtutem, auctoritatem, felicitatem, id. ib. 10, 28: felicitas in re, id. Font. 15, 32; cf.: felicitatem Helvetiorum bello esse perspectam, Caes. B. G. 1, 40, 13: ut paulum ad summam felicitatem defuisse videretur, id. ib. 6, 43 fin.: quo simul atque intus est itum, incredibili felicitate Auster in Africum se vertit, id. B. C. 3, 26 fin.: haec (mala) omnia subterfugere, non modo sapientiae, sed etiam felicitatis esse, Cic. Lael. 10, 35: quasi non et felicitas rerum gestarum exercitus benevolentiam imperatoribus, et res adversae odia concilient, Caes. B. C. 2, 31, 3.—In plur.: bonae felicitates, Ter. Eun. 2, 3, 32: ea vis ipsa, quae saepe incredibiles huic urbi felicitates atque opes attulit, Cic. Mil. 31, 84.—
II. Fēlīcĭtas, personified as a deity, Cic. Verr. 2, 4, 2, § 4; Aug. Civ. D. 4, 18, 23; Suet. Tib. 5.

Origins

From fēlīx (“happy; blessed, fortunate, lucky; fertile, fruitful; prosperous; auspicious, favourable”) + -tās (ultimately from Proto-Indo-European *dʰeh₁(y)- (“to nurse, suckle”)).

Descendants
  • Catalanfelicitat
  • Englishfelicity
  • Frenchfélicité
  • Italianfelicità
  • Occitanfelicitat
  • Portuguesefelicidade
  • Spanishfelicidad
  • Galicianfelicidade

In English words that came into English from fēlīcitās

  • felicityfēlīcitātem
  • confelicityfēlīcitās
proper noun · femininethird declension
Fēlīcitās2
Fēlīcitās f sg (genitive Fēlīcitātis)
Classical[feːˈliː.kɪ.taːs]Ecclesiastical[feˈliː.t͡ʃi.tas]

Meaning

  1. RomanA goddess of luck.
  2. a female given name, borne by early Christian martyrs

Declension

declension
formsingularplural
nominativeFēlīcitās—
genitiveFēlīcitātis—
dativeFēlīcitātī—
accusativeFēlīcitātem—
ablativeFēlīcitāte—
vocativeFēlīcitās—

Fēlīcĭtas Julia, i. q. Olisipo, now
I. Lisbon, Plin. 4, 22, 35, § 117.

Origins

From fēlīcitās (“happiness”, from fēlīx (“happy”) + -itās).

In the Academy Smith's classical dictionaries

Quick answers

What does fēlīcitās mean in Latin?
fēlīcitās, a noun, means “fruitfulness, fertility; happiness, felicity; success, good fortune”.
What is the genitive of fēlīcitās?
The genitive singular is fēlīcitātis. fēlīcitās is feminine, third declension.
How do you pronounce fēlīcitās?
In classical Latin, [feːˈliː.kɪ.taːs]; in ecclesiastical (church) Latin, [feˈliː.t͡ʃi.tas].