fānum
Meaning
- shrine, temple, sanctuary, place dedicated to a deity
‘dā veniam culpae, nec, dum dēgrandinet, obsit
‘‘Give mercy to my fault; neither let it be held against me [that] while hail was pouring down I sheltered my flock in a rustic shrine.’’ (Begging the mercy of Pales, Ovid humorously defies convention by including a realistic example from rural life.)8 CE, Ovidius, Fasti 4.755–756 - New Latinas a declinable word to introduce a placename named after a Saint, e.g. Fanum Sancti Iohannis for the various places named Saint John('s), San Juan, etc.
Latīnē defined in Latin in our graded readers
locus sacer cum templō vel ārā.templum, locus sacerChoosing the right word Döderlein's Latin Synonyms
Templum · Fanum · Delubrum · Ædes · Sacellum
1. Templum, fanum, and delubrum, denote properly the temple, together with the consecrated environs, like ἱερόν; whereas ædes, the building only, like ναός; lastly, sacellum, a consecrated place without the building, with merely an altar. 2. In a narrower sense, templum denotes a great temple of one of the principal gods; whereas fanum and delubrum, a smaller temple of an inferior god, or of a hero, etc.
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | fānum | fāna |
| genitive | fānī | fānōrum |
| dative | fānō | fānīs |
| accusative | fānum | fāna |
| ablative | fānō | fānīs |
| vocative | fānum | fāna |
templum, aedes, delubrum, cella, sacellum, sacrarium): in ea pugna Jovis Statoris aedem votam, ut Romulus ante voverat: sed fa num tantum, id est locus templo effatus, sacratus fuerat, Liv. 10, 37 fin.; Sen. Ben. 7, 7: eamque unam ob causam Xerxes inflammari Atheniensium fana jussisse dicitur, quod deos inclusos parietibus contineri nefas esse duceret, Cic. Rep. 3, 9: pro patriis fanis atque delubris propugnandum, id. Rab. Perd. 10, 30: de aris ac focis, de fanis ac templis, id. Cat. 4, 11, 24: fana templaque expilavit, Suet. Caes. 54: propter fani religionem, Cic. Inv. 2, 1, 1: fanum antiquissimum et sanctissimum, Cic. Verr. 2, 1, 20, § 54: Dianae Ephesi, Caes. B. C. 3, 33, 1: Junonis, Cic. Verr. 2, 1, 20, § 52: Herculis, Caes. B. C. 2, 18, 1: Hammonis, Lucr. 6, 848: Eumenidum, Cic. N. D. 3, 18, 46; Vulg. Judic. 9, 4 al.called also Fanum Fortunae, Plin. 3, 14, 19, § 113; Tac. H. 3, 50; Inscr. Orell. 83 and 84; and Colonia Fanestris, Vitr. 2, 9, 16; 5, 1, 6; cf. Inscr. Orell. 1535; 3143; 3969.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
Origins
From Proto-Italic *faznom, from Proto-Indo-European *dʰh₁s-nó-m, from *dʰéh₁s (“god; sacred place”). See fēriae, fēstus. Compare also Etruscan 𐌚𐌀𐌍𐌖 (fanu), 𐌘𐌀𐌍𐌖 (φanu), 𐌇𐌀𐌍𐌖 (hanu, “templet, sacrarium, funerary chapel”).
- FrenchFâ
- OccitanFan
- ItalianFano
- PortugueseFão
- Italianfano
In English words that came into English from fānum
- profaneprofānus
- fanaticfānāticus
- profanityprofānitās
- fanefānum
- profanationprofanatio