LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

expostulō

expostulō (present infinitive expostulāre, perfect active expostulāvī, supine expostulātum)
Classical[ɛkˈspɔs.tʊ.ɫoː]Ecclesiastical[ekˈspɔs.tu.lo]

Meaning

  1. transitiveto demand or call for vehemently or urgently
  2. intransitiveto find fault, expostulate

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.expostulōexpostulābamexpostulābōexpostulāvīexpostulāveramexpostulāverō
expostulārō
2nd sg.expostulāsexpostulābāsexpostulābisexpostulāvistī
expostulāstī
expostulāverās
expostulārās
expostulāveris
3rd sg.expostulatexpostulābatexpostulābitexpostulāvitexpostulāverat
expostulārat
expostulāverit
expostulārit
1st pl.expostulāmusexpostulābāmusexpostulābimusexpostulāvimusexpostulāverāmusexpostulāverimus
expostulārimus
2nd pl.expostulātisexpostulābātisexpostulābitisexpostulāvistis
expostulāstis
expostulāverātis
expostulārātis
expostulāveritis
expostulāritis
3rd pl.expostulantexpostulābantexpostulābuntexpostulāvērunt
expostulāvēre, expostulārunt
expostulāverant
expostulārant
expostulāverint
expostulārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.expostulemexpostulāremexpostulāverim
expostulārim
expostulāvissem
expostulāssem
2nd sg.expostulēsexpostulārēsexpostulāverīsexpostulāvissēs
expostulāssēs
3rd sg.expostuletexpostulāretexpostulāverit
expostulārit
expostulāvisset
expostulāsset
1st pl.expostulēmusexpostulārēmusexpostulāverīmus
expostulārīmus
expostulāvissēmus
expostulāssēmus
2nd pl.expostulētisexpostulārētisexpostulāverītis
expostulārītis
expostulāvissētis
expostulāssētis
3rd pl.expostulentexpostulārentexpostulāverint
expostulārint
expostulāvissent
expostulāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.expostulorexpostulābarexpostulābor
2nd sg.expostulāris
expostulāre
expostulābāris
expostulābāre
expostulāberis
expostulābere
3rd sg.expostulāturexpostulābāturexpostulābitur
1st pl.expostulāmurexpostulābāmurexpostulābimur
2nd pl.expostulāminīexpostulābāminīexpostulābiminī
3rd pl.expostulanturexpostulābanturexpostulābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.expostulerexpostulārer
2nd sg.expostulēris
expostulēre
expostulārēris
expostulārēre
3rd sg.expostulēturexpostulārētur
1st pl.expostulēmurexpostulārēmur
2nd pl.expostulēminīexpostulārēminī
3rd pl.expostulenturexpostulārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.expostulāexpostulāre
pres. 2nd pl.expostulāteexpostulāminī
fut. 2nd sg.expostulātōexpostulātor
fut. 3rd sg.expostulātōexpostulātor
fut. 2nd pl.expostulātōte—
fut. 3rd pl.expostulantōexpostulantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveexpostulāreexpostulārī
perfect infinitiveexpostulāvisse
expostulāsse
expostulātum esse
future infinitiveexpostulātūrum esseexpostulātum īrī
present participleexpostulāns—
perfect participle—expostulātus
expostulāta, expostulātā, expostulātae, expostulātam, expostulātārum, expostulātās, expostulātī, expostulātōrum, expostulātōs
future participleexpostulātūrus
expostulātūra, expostulātūrā, expostulātūrae, expostulātūram, expostulātūrārum, expostulātūrās, expostulātūre, expostulātūrī, expostulātūrīs, expostulātūrō, expostulātūrōrum, expostulātūrōs, expostulātūrum
expostulandus
expostulanda, expostulandā, expostulandae, expostulandam, expostulandārum, expostulandās, expostulande, expostulandīs, expostulandōrum, expostulandōs
gerundexpostulandī, expostulandō, expostulandumsupineexpostulātum, expostulātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

conqueri, expostulare cum aliquo de aliqua re
to expostulate with a person about a thing.

ex-postŭlo, āvi, ātum, 1, v. a. and n.
I. To demand vehemently or urgently, to demand, require (mostly post-Aug. for class. exposco; not in Cic., since in Rosc. Com. 17, 50, the true read. is: et postulare; cf. also: peto, exigo, flagito, postulo): aures meae auxilium expostulant, Plaut. Pers. 4, 3, 25: quae ne civilium quidem bellorum victores expostulaverint, Tac. A. 1, 19: primas sibi partes, id. ib. 15, 53: cum quid expostulabit usus, Col. 12, 2, 3: tarda sunt quae in commune expostulantur, Tac. A. 1, 28: Armeniam praesidiis vacuam fieri, expostulabat, id. ib. 15, 17: expostulat, ut, etc., id. ib. 12, 46: quibus clamoribus expostulatum est, ne, etc., Plin. Pan. 75, 4.—Absol.: expostulante consensu populi, pax inita, Vell. 2, 77, 1.—
B. In partic. (cf. exposco, II.), to require to be delivered up, to demand one for punishment: Marium Celsum ad supplicium expostulabant, Tac. H. 1, 45; cf. id. ib. 1, 73: auctores caedis ad poenam, Suet. Dom. 23.—
II. Cum aliquo (de aliqua re or aliquid) or absol., to find fault, dispute, expostulate with one respecting something; to complain of one (class.; syn.: calumnior, reprehendo, vitupero, increpo, improbo, etc.).—With acc. rei, and cum with abl. pers.: lenis a te et facilis existimari debeo, qui nihil tecum de his ipsis rebus expostulem, Cic. Fam. 5, 2, 9; cf. id. ib. 3, 10, 6: cum illo injuriam, Ter. And. 4, 1, 15: ne illum quidem Juventium tecum expostulavi, Cic. Planc. 24, 58. —With acc. alone: qui putant sibi fieri injuriam ultro, si quam fecere ipsi, expostules, Ter. Ad. 4, 3, 4.—With acc. and inf. as object: tum obstetrix expostulavit mecum, parum missum sibi, Plaut. Mil. 3, 1, 103: sed locus esse videtur tecum expostulandi, Cic. Fam. 2, 17, 6.—With de and abl. rei: regna omnia de nostris cupiditatibus et injuriis expostulant, Cic. Verr. 2, 3, 89, § 207.—With quia or cur: expostulare, quia, etc., Plaut. Most. 2, 2, 88: mittebat oratores, qui suo nomine expostularent, cur, etc., Tac. A. 13, 37: cur non mecum questus es? aut ... iracundius ac vehementius expostulasti? Cic. Sull. 15, 44; cf.: ne expostulent et querantur, se, etc., id. Tusc. 5, 5, 14: verecunde, Dig. 1, 12, 1, § 8.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁éǵʰs
  2. Proto-Italic*eks
  3. Latinexpostulō

Latin ex- Latin postulō Latin expostulō From ex- + postulō (“to demand”).

Descendants
  • Englishexpostulate

Quick answers

What does expostulō mean in Latin?
expostulō, a verb, means “to demand or call for vehemently or urgently; to find fault, expostulate”.
What are the principal parts of expostulō?
expostulō, expostulāre, expostulāvī, expostulātum (first conjugation).
How do you pronounce expostulō?
In classical Latin, [ɛkˈspɔs.tʊ.ɫoː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ekˈspɔs.tu.lo].
Where does expostulō come from?
Proto-Indo-European *h₁éǵʰs → Proto-Italic *eks → Latin expostulō.