verbfirst conjugation
expostulō
expostulō (present infinitive expostulāre, perfect active expostulāvī, supine expostulātum)
Classical[ɛkˈspɔs.tʊ.ɫoː]Ecclesiastical[ekˈspɔs.tu.lo]
Meaning
- transitiveto demand or call for vehemently or urgently
- intransitiveto find fault, expostulate
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | expostulō | expostulābam | expostulābō | expostulāvī | expostulāveram | expostulāverō expostulārō |
| 2nd sg. | expostulās | expostulābās | expostulābis | expostulāvistī expostulāstī | expostulāverās expostulārās | expostulāveris |
| 3rd sg. | expostulat | expostulābat | expostulābit | expostulāvit | expostulāverat expostulārat | expostulāverit expostulārit |
| 1st pl. | expostulāmus | expostulābāmus | expostulābimus | expostulāvimus | expostulāverāmus | expostulāverimus expostulārimus |
| 2nd pl. | expostulātis | expostulābātis | expostulābitis | expostulāvistis expostulāstis | expostulāverātis expostulārātis | expostulāveritis expostulāritis |
| 3rd pl. | expostulant | expostulābant | expostulābunt | expostulāvērunt expostulāvēre, expostulārunt | expostulāverant expostulārant | expostulāverint expostulārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | expostulem | expostulārem | expostulāverim expostulārim | expostulāvissem expostulāssem |
| 2nd sg. | expostulēs | expostulārēs | expostulāverīs | expostulāvissēs expostulāssēs |
| 3rd sg. | expostulet | expostulāret | expostulāverit expostulārit | expostulāvisset expostulāsset |
| 1st pl. | expostulēmus | expostulārēmus | expostulāverīmus expostulārīmus | expostulāvissēmus expostulāssēmus |
| 2nd pl. | expostulētis | expostulārētis | expostulāverītis expostulārītis | expostulāvissētis expostulāssētis |
| 3rd pl. | expostulent | expostulārent | expostulāverint expostulārint | expostulāvissent expostulāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | expostulor | expostulābar | expostulābor |
| 2nd sg. | expostulāris expostulāre | expostulābāris expostulābāre | expostulāberis expostulābere |
| 3rd sg. | expostulātur | expostulābātur | expostulābitur |
| 1st pl. | expostulāmur | expostulābāmur | expostulābimur |
| 2nd pl. | expostulāminī | expostulābāminī | expostulābiminī |
| 3rd pl. | expostulantur | expostulābantur | expostulābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | expostuler | expostulārer |
| 2nd sg. | expostulēris expostulēre | expostulārēris expostulārēre |
| 3rd sg. | expostulētur | expostulārētur |
| 1st pl. | expostulēmur | expostulārēmur |
| 2nd pl. | expostulēminī | expostulārēminī |
| 3rd pl. | expostulentur | expostulārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | expostulā | expostulāre |
| pres. 2nd pl. | expostulāte | expostulāminī |
| fut. 2nd sg. | expostulātō | expostulātor |
| fut. 3rd sg. | expostulātō | expostulātor |
| fut. 2nd pl. | expostulātōte | — |
| fut. 3rd pl. | expostulantō | expostulantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | expostulāre | expostulārī |
| perfect infinitive | expostulāvisse expostulāsse | expostulātum esse |
| future infinitive | expostulātūrum esse | expostulātum īrī |
| present participle | expostulāns | — |
| perfect participle | — | expostulātus expostulāta, expostulātā, expostulātae, expostulātam, expostulātārum, expostulātās, expostulātī, expostulātōrum, expostulātōs |
| future participle | expostulātūrus expostulātūra, expostulātūrā, expostulātūrae, expostulātūram, expostulātūrārum, expostulātūrās, expostulātūre, expostulātūrī, expostulātūrīs, expostulātūrō, expostulātūrōrum, expostulātūrōs, expostulātūrum | expostulandus expostulanda, expostulandā, expostulandae, expostulandam, expostulandārum, expostulandās, expostulande, expostulandīs, expostulandōrum, expostulandōs |
gerundexpostulandī, expostulandō, expostulandumsupineexpostulātum, expostulātū
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- conqueri, expostulare cum aliquo de aliqua re
- to expostulate with a person about a thing.
ex-postŭlo, āvi, ātum, 1, v. a. and n.
I. To demand vehemently or urgently, to demand, require (mostly post-Aug. for class. exposco; not in Cic., since in Rosc. Com. 17, 50, the true read. is: et postulare; cf.
also: peto, exigo, flagito, postulo): aures meae auxilium expostulant, Plaut. Pers. 4, 3, 25: quae ne civilium quidem bellorum victores expostulaverint, Tac. A. 1, 19: primas sibi partes, id. ib. 15, 53: cum quid expostulabit usus, Col. 12, 2, 3: tarda sunt quae in commune expostulantur, Tac. A. 1, 28: Armeniam praesidiis vacuam fieri, expostulabat, id. ib. 15, 17: expostulat, ut, etc., id. ib. 12, 46: quibus clamoribus expostulatum est, ne, etc., Plin. Pan. 75, 4.—Absol.: expostulante consensu populi, pax inita, Vell. 2, 77, 1.—B. In partic. (cf. exposco, II.), to require to be delivered up, to demand one for punishment:
Marium Celsum ad supplicium expostulabant, Tac. H. 1, 45; cf. id. ib. 1, 73: auctores caedis ad poenam, Suet. Dom. 23.—II. Cum aliquo (de aliqua re or aliquid) or absol., to find fault, dispute, expostulate with one respecting something; to complain of one (class.; syn.: calumnior, reprehendo, vitupero, increpo, improbo, etc.).—With acc. rei, and cum with abl. pers.:
lenis a te et facilis existimari debeo, qui nihil tecum de his ipsis rebus expostulem, Cic. Fam. 5, 2, 9; cf. id. ib. 3, 10, 6: cum illo injuriam, Ter. And. 4, 1, 15: ne illum quidem Juventium tecum expostulavi, Cic. Planc. 24, 58. —With acc. alone: qui putant sibi fieri injuriam ultro, si quam fecere ipsi, expostules, Ter. Ad. 4, 3, 4.—With acc. and inf. as object: tum obstetrix expostulavit mecum, parum missum sibi, Plaut. Mil. 3, 1, 103: sed locus esse videtur tecum expostulandi, Cic. Fam. 2, 17, 6.—With de and abl. rei: regna omnia de nostris cupiditatibus et injuriis expostulant, Cic. Verr. 2, 3, 89, § 207.—With quia or cur: expostulare, quia, etc., Plaut. Most. 2, 2, 88: mittebat oratores, qui suo nomine expostularent, cur, etc., Tac. A. 13, 37: cur non mecum questus es? aut ... iracundius ac vehementius expostulasti? Cic. Sull. 15, 44; cf.: ne expostulent et querantur, se, etc., id. Tusc. 5, 5, 14: verecunde, Dig. 1, 12, 1, § 8.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
ex-postulō āvī, ātus, āre,
to demand pressingly, insist on: alqd, Ta.: ut Hiberi decedant, Ta.: Armeniam vacuam fieri, Ta. — To find fault, dispute, expostulate, complain of: iracundius: cum eo iniuriam hanc, T.: nihil tecum de his rebus: locus esse videtur tecum expostulandi: se esse relictas: cur, etc., Ta.
Origins
- Proto-Indo-European*h₁éǵʰs
- Proto-Italic*eks
- Latinexpostulō
Latin ex- Latin postulō Latin expostulō From ex- + postulō (“to demand”).
Descendants
- Englishexpostulate