noun · femininethird declension
expostulātiō
expostulātiō f (genitive expostulātiōnis)
Meaning
- an expostulation, complaint
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | expostulātiō | expostulātiōnēs |
| genitive | expostulātiōnis | expostulātiōnum |
| dative | expostulātiōnī | expostulātiōnibus |
| accusative | expostulātiōnem | expostulātiōnēs |
| ablative | expostulātiōne | expostulātiōnibus |
| vocative | expostulātiō | expostulātiōnēs |
expostŭlātĭo, ōnis, f. expostulo,
I. an expostulation, complaint (rare but class.):
cum esset expostulatio facta, Cic. Clu. 59, 161: singulorum, Tac. A. 1, 13.—In plur.: fuerunt nonnulli aculei in C. Caesarem, contumeliae in Gellium, expostulationes cum absente Pompeio, Cic. Q. Fr. 2, 1, 1: dum suas quisque nunc querelas nunc expostulationes inserit, Liv. 35, 17, 2.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
expostulātiō ōnis, f
expostulo, a pressing demand : bonorum: singulorum, Ta.— An expostulation, complaint : tua: cum esset expostulatio facta.—Plur: cum absente Pompeio: suae, L.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin expostulātiō From expostulō + -tiō.
Descendants
- Englishexpostulation