noun · femininethird declension
explānātiō
explānātiō f (genitive explānātiōnis)
Classical[ɛk.spɫaːˈnaː.ti.oː]Ecclesiastical[ek.splaˈnat.t͡si.o]
Meaning
- explanation, interpretation
- exposition
- articulation, pronunciation
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | explānātiō | explānātiōnēs |
| genitive | explānātiōnis | explānātiōnum |
| dative | explānātiōnī | explānātiōnibus |
| accusative | explānātiōnem | explānātiōnēs |
| ablative | explānātiōne | explānātiōnibus |
| vocative | explānātiō | explānātiōnēs |
explānātĭo, ōnis, f. explano.
I. An explanation, interpretation (class.):
somniis, vaticinationibus, oraculis quod erant multa obscura, explanationes adhibitae sunt interpretum, Cic. Div. 1, 51, 116; cf. aequitatis, id. Rep. 5, 2: unius cujusque propositionis, Auct. Her. 4, 16, 23: illustris sententiae suae (with propositio), Quint. 9, 2, 2: res arduae explanationis, Plin. 10, 68, 87, § 190.—II. A distinct articulation, pronunciation:
dentes, cum defuere, explanationem omnem adimentes, Plin. 7, 16, 18, § 70: emendata cum suavitate vocum explanatio, Quint. 1, 5, 33: verborum (shortly before: dilucida pronunciatio), id. 11, 3, 33.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
explānātiō ōnis, f
explano, an explanation, interpretation : religionis. — Plur: interpretum: portentorum.—As a rhet. figure, C.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tio Latin explānātiō From explano (“to explain”) + -tio (“suffix forming action noun”).
Descendants
- Englishexplanation
- Portugueseexplanação
- Spanishexplanación