LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension two-termination adjective

exōrābilis

exōrābilis (neuter exōrābile, comparative exōrābilior)
Classical[ɛk.soːˈraː.bɪ.lɪs]Ecclesiastical[eɡ.zoˈraː.bi.lis]

Meaning

  1. two terminationexorable, persuadable
  2. two terminationpersuasive

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeexōrābilisexōrābilisexōrābile
genitiveexōrābilisexōrābilisexōrābilis
dativeexōrābilīexōrābilīexōrābilī
accusativeexōrābilemexōrābilemexōrābile
ablativeexōrābilīexōrābilīexōrābilī
vocativeexōrābilisexōrābilisexōrābile
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeexōrābilēsexōrābilēsexōrābilia
genitiveexōrābiliumexōrābiliumexōrābilium
dativeexōrābilibusexōrābilibusexōrābilibus
accusativeexōrābilīs
exōrābilēs
exōrābilīs
exōrābilēs
exōrābilia
ablativeexōrābilibusexōrābilibusexōrābilibus
vocativeexōrābilēsexōrābilēsexōrābilia

exōrābĭlis, e, adj. exoro.
I. Pass., easily entreated or moved, exorable (class.), Plaut. Stich. 1, 2, 26: si implacabiles iracundiae sunt, summa est acerbitas: sin autem exorabiles, summa levitas, Cic. Q. Fr. 1, 1, 13 fin.: in aliquem, id. Att. 1, 3 fin.: (Orcus) non exorabilis auro, Hor. Ep. 2, 2, 179; cf.: nulli exorabilis, Sil. 5, 131: initium vitii, Sen. Ep. 116: et exorabile numen fortasse experiar, Juv. 13, 102.— Comp.: in suis quam in alienis exorabilior injuriis, Sen. Clem. 1, 20.—*
II. Act., easily moving, persuasive: carmen, Val. Fl. 1, 782.

Origins

Proto-Indo-European *-dʰlom Proto-Italic *-ðlom Proto-Italic *-ðlis Latin -bilis Latin exōrābilis From exōrō + -bilis.

Descendants
  • Englishexorable

In English words that came into English from exōrābilis

  • inexorableinexōrābilis
  • exorableexōrābilis

Quick answers

What does exōrābilis mean in Latin?
exōrābilis, a adjective, means “exorable, persuadable; persuasive”.
How do you pronounce exōrābilis?
In classical Latin, [ɛk.soːˈraː.bɪ.lɪs]; in ecclesiastical (church) Latin, [eɡ.zoˈraː.bi.lis].