LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

exāminō

exāminō (present infinitive exāmināre, perfect active exāmināvī, supine exāminātum)
Classical[ɛkˈsaː.mɪ.noː]Ecclesiastical[eɡˈzaː.mi.no]
exāminātus perf. pass. ptcp.

Meaning

  1. to weigh or consider
  2. to examine

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.exāminōexāminābamexāminābōexāmināvīexāmināveramexāmināverō
exāminārō
2nd sg.exāmināsexāminābāsexāminābisexāmināvistī
exāmināstī
exāmināverās
exāminārās
exāmināveris
3rd sg.exāminatexāminābatexāminābitexāmināvitexāmināverat
exāminārat
exāmināverit
exāminārit
1st pl.exāmināmusexāminābāmusexāminābimusexāmināvimusexāmināverāmusexāmināverimus
exāminārimus
2nd pl.exāminātisexāminābātisexāminābitisexāmināvistis
exāmināstis
exāmināverātis
exāminārātis
exāmināveritis
exāmināritis
3rd pl.exāminantexāminābantexāminābuntexāmināvērunt
exāmināvēre, exāminārunt
exāmināverant
exāminārant
exāmināverint
exāminārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.exāminemexāmināremexāmināverim
exāminārim
exāmināvissem
exāmināssem
2nd sg.exāminēsexāminārēsexāmināverīsexāmināvissēs
exāmināssēs
3rd sg.exāminetexāmināretexāmināverit
exāminārit
exāmināvisset
exāmināsset
1st pl.exāminēmusexāminārēmusexāmināverīmus
exāminārīmus
exāmināvissēmus
exāmināssēmus
2nd pl.exāminētisexāminārētisexāmināverītis
exāminārītis
exāmināvissētis
exāmināssētis
3rd pl.exāminentexāminārentexāmināverint
exāminārint
exāmināvissent
exāmināssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.exāminorexāminābarexāminābor
2nd sg.exāmināris
exāmināre
exāminābāris
exāminābāre
exāmināberis
exāminābere
3rd sg.exāmināturexāminābāturexāminābitur
1st pl.exāmināmurexāminābāmurexāminābimur
2nd pl.exāmināminīexāminābāminīexāminābiminī
3rd pl.exāminanturexāminābanturexāminābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.exāminerexāminārer
2nd sg.exāminēris
exāminēre
exāminārēris
exāminārēre
3rd sg.exāminēturexāminārētur
1st pl.exāminēmurexāminārēmur
2nd pl.exāminēminīexāminārēminī
3rd pl.exāminenturexāminārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.exāmināexāmināre
pres. 2nd pl.exāmināteexāmināminī
fut. 2nd sg.exāminātōexāminātor
fut. 3rd sg.exāminātōexāminātor
fut. 2nd pl.exāminātōte—
fut. 3rd pl.exāminantōexāminantor
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveexāmināreexāminārī
perfect infinitiveexāmināvisse
exāmināsse
exāminātum esse
future infinitiveexāminātūrum esseexāminātum īrī
present participleexāmināns—
perfect participle—exāminātus
exāmināta, exāminātā, exāminātae, exāminātam, exāminātārum, exāminātās, exāminātī, exāminātōrum, exāminātōs
future participleexāminātūrus
exāminātūra, exāminātūrā, exāminātūrae, exāminātūram, exāminātūrārum, exāminātūrās, exāminātūre, exāminātūrī, exāminātūrīs, exāminātūrō, exāminātūrōrum, exāminātūrōs, exāminātūrum
exāminandus
exāminanda, exāminandā, exāminandae, exāminandam, exāminandārum, exāminandās, exāminande, exāminandīs, exāminandōrum, exāminandōs
gerundexāminandī, exāminandō, exāminandumsupineexāminātum, exāminātū

exāmĭno, āvi, ātum, 1, v. n. and a.
I. [examen]. *
I. (acc. to examen, I.).— Neut., to form swarms, to swarm: examinant alvi, Col. 9, 14, 5.—
II. (acc. to examen, II.).
A. Lit.
1. Act., to weigh (class.): (aër) tamquam paribus examinatus ponderibus, Cic. Tusc. 1, 19, 43; cf.: ad certum pondus, * Caes. B. G. 5, 12, 4.—*
2. Neut.: alicui, to be in equilibrium with a thing, to counterbalance, counterpoise, Vitr. 10, 8.—
B. Trop., act., to weigh, ponder, consider, examine, try, test (class.): non aurificis statera, sed quadam populari trutina examinari, Cic. de Or. 2, 38, 159; cf.: omnia verborum momentis, non rerum ponderibus, id. Rep. 3, 8; so, aliquid suis ponderibus, id. Planc. 32 fin.: diligenter verborum omnium pondera, id. Or. 8, 26; Quint. 10, 3, 5: emendate loquendi regulam, id. 1, 5, 1; juncturam syllabarum longarum et brevium aurium mensura, Gell. 16, 18, 3: (Parrhasius) examinasse subtilius lineas traditur (shortly after: circumscripsit omnia), Quint. 12, 10, 4 Spald.: male verum examinat omnis Corruptus judex, * Hor. S. 2, 2, 8; cf. of judicial examination, Quint. 12, 3, 6; Dig. 30, 58; 33, 7, 12, § 43. —Hence, exāmĭnātus, a, um, P. a., tried, i. e. careful, thoughtful (late Lat.): examinatissima diligentia, Aug. Conf. 7, 6. —Adv.: exāmĭnātē, carefully, considerately: credere, Tert. Praescr. 33.—Comp.: examinatius deliberare, Amm. 25, 7.

Origins

Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin exāminō From exāmen + -ō.

Elsewhere
  • Catalanexaminar
  • Englishexamine
  • Frenchexaminer
  • Italianesaminare
  • Occitanexaminar
  • Portugueseexaminar
  • Romanianexamina
  • Spanishexaminar
  • Asturianesaminar
  • Galicianexaminar
Italo-Romance
  • Italiansciaminare
  • Italiansciuminare
  • Italiansciamignare
  • Siciliansciaminari
  • Siciliansciamiari
Ibero-Romance
  • Portugueseenxamear
  • Spanishenjambrar
Rhaeto-Romance
  • Romanshsamner
Gallo-Romance
  • Franc-Comtoisessiner

In English words that came into English from exāminō

  • examinationexāminātiō
  • examineexāminō
  • examinantexaminans
  • examinateexaminatus

Quick answers

What does exāminō mean in Latin?
exāminō, a verb, means “to weigh or consider; to examine”.
What are the principal parts of exāminō?
exāminō, exāmināre, exāmināvī, exāminātum (first conjugation).
How do you pronounce exāminō?
In classical Latin, [ɛkˈsaː.mɪ.noː]; in ecclesiastical (church) Latin, [eɡˈzaː.mi.no].
Which English words come from exāminō?
English words that go back to Latin exāminō include examine, examinant, examinate and examination.