LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension one-termination adjective

ēminēns

ēminēns (genitive ēminentis, comparative ēminentior, adverb ēminenter)
Classical[ˈeː.mɪ.nẽːs]Ecclesiastical[ˈɛː.mi.nens]

Meaning

  1. one terminationeminent, distinguished, notable
  2. one terminationlofty, towering
  3. one terminationprominent

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeēminēnsēminēnsēminēns
genitiveēminentisēminentisēminentis
dativeēminentīēminentīēminentī
accusativeēminentemēminentemēminēns
ablativeēminentī
ēminente
ēminentī
ēminente
ēminentī
ēminente
vocativeēminēnsēminēnsēminēns
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeēminentēsēminentēsēminentia
genitiveēminentiumēminentiumēminentium
dativeēminentibusēminentibusēminentibus
accusativeēminentīs
ēminentēs
ēminentīs
ēminentēs
ēminentia
ablativeēminentibusēminentibusēminentibus
vocativeēminentēsēminentēsēminentia

ēmĭnens, entis, Part. and P. a., from emineo.

Origins

Present participle of ēmineō.

Descendants
  • Catalaneminent
  • Frenchéminent
  • Italianeminente
  • Portugueseeminente
  • Romanianeminent
  • Spanisheminente

In English words that came into English from ēminēns

  • eminenceēminentia

Quick answers

What does ēminēns mean in Latin?
ēminēns, a adjective, means “eminent, distinguished, notable; lofty, towering; prominent”.
How do you pronounce ēminēns?
In classical Latin, [ˈeː.mɪ.nẽːs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈɛː.mi.nens].