LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

dūrō

dūrō (present infinitive dūrāre, perfect active dūrāvī, supine dūrātum)
Classical[ˈduː.roː]Ecclesiastical[ˈduː.ro]

Meaning

  1. transitiveto harden, make hard
  2. intransitiveto last or endure
    Durate, et vosmet rebus servate secundis.Endure, and preserve yourselves for better things.29 BCE – 19 BCE, Vergilius, Aeneis 1.207
  3. to dry
  4. Medieval Latinto extend (to)
  5. transitiveto make insensible, dull, blunt
  6. transitiveto bear, endure, resist

Latīnē defined in Latin in our graded readers

fortis maneō, nōn cēdō
dūrō -āre — in Aeneis, ch. 2

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.dūrōdūrābamdūrābōdūrāvīdūrāveram
dūrāram
dūrāverō
dūrārō
2nd sg.dūrāsdūrābāsdūrābisdūrāvistī
dūrāstī
dūrāverās
dūrārās
dūrāveris
dūrāris
3rd sg.dūratdūrābatdūrābitdūrāvit
dūrāt
dūrāverat
dūrārat
dūrāverit
dūrārit
1st pl.dūrāmusdūrābāmusdūrābimusdūrāvimus
dūrāmus
dūrāverāmus
dūrārāmus
dūrāverimus
dūrārimus
2nd pl.dūrātisdūrābātisdūrābitisdūrāvistis
dūrāstis
dūrāverātis
dūrārātis
dūrāveritis
dūrāritis
3rd pl.dūrantdūrābantdūrābuntdūrāvērunt
dūrārunt, dūrāvēre
dūrāverant
dūrārant
dūrāverint
dūrārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.dūremdūrāremdūrāverim
dūrārim
dūrāvissem
dūrāssem
2nd sg.dūrēsdūrārēsdūrāverīs
dūrārīs
dūrāvissēs
dūrāssēs
3rd sg.dūretdūrāretdūrāverit
dūrārit
dūrāvisset
dūrāsset
1st pl.dūrēmusdūrārēmusdūrāverīmus
dūrārīmus
dūrāvissēmus
dūrāssēmus
2nd pl.dūrētisdūrārētisdūrāverītis
dūrārītis
dūrāvissētis
dūrāssētis
3rd pl.dūrentdūrārentdūrāverint
dūrārint
dūrāvissent
dūrāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.dūrordūrābardūrābor
2nd sg.dūrāris
dūrāre
dūrābāris
dūrābāre
dūrāberis
dūrābere
3rd sg.dūrāturdūrābāturdūrābitur
1st pl.dūrāmurdūrābāmurdūrābimur
2nd pl.dūrāminīdūrābāminīdūrābiminī
3rd pl.dūranturdūrābanturdūrābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.dūrerdūrārer
2nd sg.dūrēris
dūrēre
dūrārēris
dūrārēre
3rd sg.dūrēturdūrārētur
1st pl.dūrēmurdūrārēmur
2nd pl.dūrēminīdūrārēminī
3rd pl.dūrenturdūrārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.dūrādūrāre
pres. 2nd pl.dūrātedūrāminī
fut. 2nd sg.dūrātōdūrātor
fut. 3rd sg.dūrātōdūrātor
fut. 2nd pl.dūrātōte—
fut. 3rd pl.dūrantōdūrantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivedūrāredūrārī
perfect infinitivedūrāvisse
dūrāsse
dūrātum esse
future infinitivedūrātūrum essedūrātum īrī
present participledūrāns—
perfect participle—dūrātus
dūrāta, dūrātā, dūrātae, dūrātam, dūrātārum, dūrātās, dūrātī, dūrātōrum, dūrātōs
future participledūrātūrus
dūrātūra, dūrātūrā, dūrātūrae, dūrātūram, dūrātūrārum, dūrātūrās, dūrātūre, dūrātūrī, dūrātūrīs, dūrātūrō, dūrātūrōrum, dūrātūrōs, dūrātūrum
dūrandus
dūranda, dūrandā, dūrandae, dūrandam, dūrandārum, dūrandās, dūrande, dūrandīs, dūrandōrum, dūrandōs
gerunddūrandī, dūrandō, dūrandumsupinedūrātum, dūrātū

dūro, āvi, ātum, 1, v. a. and n. durus,
I. to make hard, to harden (mostly ante-class. and post-Aug.; not in Cic.).
I. Lit.
(a). Act.: quae nobis durata ac spissa videntur, Haec, etc., Lucr. 2, 444; so in the part. perf.: coria (with condurare ferrum), id. 6, 970; cf. cutis, Ov. M. 4, 577: caementa calce (opp. interlita luto), Liv. 21, 11: ova in aqua, Plin. 29, 3, 11, § 45: pontus frigore, Ov. P. 4, 9, 85: nives solo, Hor. C. 3, 24, 39: aqua salibus, i. e. strongly saturated, Col. 7, 4 fin., v. durus, I.: ungulas (mularum), id. 6, 37, 11: ferrum ictibus, Plin. 34, 15, 43, § 149: guttas in grana, id. 12, 19, 42, § 94: uvam fumo, i. e. to dry, preserve, Hor. S. 2, 4, 72.—In medic. lang.: corpus, i. e. to bind, make costive, opp. mollire, Cels. 2, 14; cf. id. 2, 33 fin.—In fullers' lang., to harden, stiffen or full cloth: Art. Non queo durare. Par. Si non didicisti fulloniam, non mirandumst, Plaut. As. 5, 2, 57 (with a punning reference to the meaning II. A. 2.).—
(b). Neutr.: tum durare solum et discludere Nerea ponto Coeperit, i. q. durescere, Verg. E. 6, 35; so, vino minime durante, uva maxime, Plin. 14, 3, 4, § 37.—
II. Trop.
A. (Acc. to durus, II. A. 2.).
1. Act., to harden with use or labor, etc.; to make hardy or callous, to inure (class.): opere in duro membra manusque, Lucr. 5, 1359; cf.: membra animumque, Hor. S. 1, 4, 119: umeros ad vulnera, Verg. G. 3, 257: hoc se labore durant homines adolescentes, * Caes. B. G. 6, 28, 3; cf.: exercitum crebris expeditionibus, patientiaque periculorum, Vell. 2, 78, 2: cor, Plaut. Ps. 1, 3, 6; cf. mentem, Tac. A. 3, 15 al.: ab duratis usu armorum pulsi, Liv. 7, 29; so in the part., id. 23, 18; 30, 28: durati bellis, id. 42, 52: vitia durantur, grow inveterate, Quint. 1, 1, 37.—
2. Neutr. (so most freq.), to be hardened, inured to troubles, i. e. to be patient, to wait, persevere; to endure, hold out: durare nequeo in aedibus, Plaut. Am. 3, 2, 1; cf. id. Men. 5, 2, 31; Ter. Ad. 4, 2, 15; Liv. 5, 2, 7; 38, 7 fin.; Quint. 11, 3, 23; Verg. A. 9, 604; Hor. Ep. 1, 1, 82 al.; cf. impers., Liv. 10, 46: durate et vosmet rebus servate secundis, Verg. A. 1, 207; cf. Suet. Calig. 45; Auct. ap. Quint. 9, 2, 91; Ov. Am. 3, 11, 27 al.: nequeo durare, quin, etc., Plaut. Curc. 1, 3, 22: durare nequeo quin intro eam, id. Mil. 4, 6, 34; Suet. Claud. 26.—
(b). With acc., to bear, endure (poet. and in post-Aug. prose): patior quemvis durare laborem, Verg. A. 8, 577: quascumque vias, Stat. S. 5, 2, 153; and of inanimate subjects: sine funibus Vix durare carinae Possunt imperiosius Aequor, Hor. C. 1, 14, 7; cf.: (vitis genus) quod siccitatem durat et ventos, Pall. Febr. 9, 1.—
(g). With inf.: non quis parumper durare opperier, Plaut. Truc. 2, 3, 5.—
b. In gen., to hold out, to continue in existence, to last, remain (very freq.): Ar. Ubi illaec (talenta) quae dedi ante? Cl. Abusa. Num si ea durarent mihi, etc., Plaut. As. 1, 3, 44: uti quam diutissime durent oleae, Cato R. R. 58; 104; Varr. R. R. 1, 59, 3: omnem durare per aevom, Lucr. 3, 605; cf. id. 3, 812; Verg. G. 2, 100; Suet. Calig. 6 al.: neque post mortem durare videtur (corpus), Lucr. 3, 339; cf. ib. 561: ad posteros virtus durabit, Quint. 3, 1, 21; cf. id. 1, 11, 18; 3, 1, 9; 5, 11, 41: maneat quaeso duretque gentibus, si non amor nostri, at certe odium sui, Tac. G. 33: durante originis vi, id. Agr. 11; cf. Petr. 96, 3: durante bello, Tac. A. 14, 39; so with adhuc, Suet. Gramm. 24; cf.: munera, quibus donatus est, durant, ostendunturque adhuc Bais, are still in existence, id. Tib. 6 et saep.—With inf.: ut vivere durent, Luc. 4, 519; so Sil. 10, 653; 11, 75; Petr. 41, 2.—In Tacitus sometimes of persons, for vivere, to live: narratum ab iis, qui nostram ad juventam duraverunt, Tac. A. 3, 16; id. Or. 17; id. Agr. 44. And once in the same author (acc. to the better reading) of extension in space: durant colles (= continuantur, ultra porriguntur; French, s'y prolongent), extend continuously to the frontier, Germ. 30.—
B. (Acc. to durus, II. B.)
1. Act., to render hard, callous, insensible; to dull, to blunt (rare and perh. not ante-Aug.): aerea dehinc ferro (Juppiter) duravit saecula, Hor. Epod. 16, 65: ad plagas durari, Quint. 1, 3, 14 (cf. § 12: quae in pravam induruerunt): ad omne facinus durato, Tac. H. 4, 59.—Of the affections, Vulg. Job, 39, 16.—Pass.: linguae vitia, inemendabili in posterum pravitate durantur, to become confirmed, incurable, Quint. 1, 1, 37.—
2. Neutr., to be hard, stern, callous, insensible (rare and not ante-Aug.): ut non durat (pater) ultra poenam abdicationis, Quint. 9, 2, 88: in nullius umquam suorum necem duravit, Tac. A. 1, 6; Petr. 105 fin.; cf.: usque ad caedem ejus duratura filii odia, Tac. A. 14, 1 fin.

Origins

  1. Proto-Indo-European*dweh₂-
  2. Proto-Indo-European*dweh₂rós
  3. Proto-Italic*dūros
  4. Latindūrō

Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin dūrō From dūrus (“hard”) + -ō (denominative).

Gallo-Romance
  • Catalandurar
  • Occitandurarfrom Old Occitan durar
  • Old Frenchdurer
Ibero-Romance
  • Portuguesedurarfrom Old Galician-Portuguese durar
  • Spanishdurar
  • Aragonesedurar
  • Asturiandurar
  • Galiciandurarfrom Old Galician-Portuguese durar
Italo-Dalmatian
  • Italiandurare
  • Dalmatiandorur
  • Cimbrianduraaranfrom Venetan durar
Borrowings
  • Albanianduroj

Quick answers

What does dūrō mean in Latin?
dūrō, a verb, means “to harden, make hard; to last or endure; to dry”.
What are the principal parts of dūrō?
dūrō, dūrāre, dūrāvī, dūrātum (first conjugation).
How do you pronounce dūrō?
In classical Latin, [ˈduː.roː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈduː.ro].
Where does dūrō come from?
Proto-Indo-European *dweh₂- → Proto-Indo-European *dweh₂rós → Proto-Italic *dūros → Latin dūrō.