LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

dissolvō

dissolvō (present infinitive dissolvere, perfect active dissolvī, supine dissolūtum)
Classical[dɪsˈsɔɫ.woː]Ecclesiastical[disˈsɔl.vo]

Meaning

  1. to unloose, disunite, separate, dissolve, destroy
  2. to pay, discharge (a debt etc.)
  3. to abolish, abrogate, annul
  4. to refute

In the readers how our graded readers gloss it

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Fluere · Manare · Liquere

Fluere (φλύω) denotes flowing, with reference to the motion of the fluid; manare (from μανός, or madere,) with reference to the imparting of the fluid; and liquere, with reference to the nature of the fluid. The cause of the fluendi is, that the fluid has no dam, and according to the law of gravity flows on; whereas the cause of the manandi is the over-fulness of the spring; lastly, liquere, to be fluid, is the negative state of fluere and manare. Hence fluere, with its synonyme labi, is more opposed to hærere and stare; and moreover labari, with its synonyme effundi, more opposed to contineri, claudi; lastly, liquere, with its synonyme dissolvi, more opposed to concrevisse, rigere. Gell. xvii. 11. Plato potum dixit defluere ad pulmonem, eoque satis humectato, demanare per eum, quia sit rimosior, et confluere inde in vesicam. (ii. 1.)

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.dissolvōdissolvēbamdissolvamdissolvīdissolveramdissolverō
2nd sg.dissolvisdissolvēbāsdissolvēsdissolvistīdissolverāsdissolveris
3rd sg.dissolvitdissolvēbatdissolvetdissolvitdissolveratdissolverit
1st pl.dissolvimusdissolvēbāmusdissolvēmusdissolvimusdissolverāmusdissolverimus
2nd pl.dissolvitisdissolvēbātisdissolvētisdissolvistisdissolverātisdissolveritis
3rd pl.dissolvuntdissolvēbantdissolventdissolvērunt
dissolvēre
dissolverantdissolverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.dissolvamdissolveremdissolverimdissolvissem
2nd sg.dissolvāsdissolverēsdissolverīsdissolvissēs
3rd sg.dissolvatdissolveretdissolveritdissolvisset
1st pl.dissolvāmusdissolverēmusdissolverīmusdissolvissēmus
2nd pl.dissolvātisdissolverētisdissolverītisdissolvissētis
3rd pl.dissolvantdissolverentdissolverintdissolvissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.dissolvordissolvēbardissolvar
2nd sg.dissolveris
dissolvere
dissolvēbāris
dissolvēbāre
dissolvēris
dissolvēre
3rd sg.dissolviturdissolvēbāturdissolvētur
1st pl.dissolvimurdissolvēbāmurdissolvēmur
2nd pl.dissolviminīdissolvēbāminīdissolvēminī
3rd pl.dissolvunturdissolvēbanturdissolventur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.dissolvardissolverer
2nd sg.dissolvāris
dissolvāre
dissolverēris
dissolverēre
3rd sg.dissolvāturdissolverētur
1st pl.dissolvāmurdissolverēmur
2nd pl.dissolvāminīdissolverēminī
3rd pl.dissolvanturdissolverentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.dissolvedissolvere
pres. 2nd pl.dissolvitedissolviminī
fut. 2nd sg.dissolvitōdissolvitor
fut. 3rd sg.dissolvitōdissolvitor
fut. 2nd pl.dissolvitōte—
fut. 3rd pl.dissolvuntōdissolvuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivedissolveredissolvī
perfect infinitivedissolvissedissolūtum esse
future infinitivedissolūtūrum essedissolūtum īrī
present participledissolvēns—
perfect participle—dissolūtus
dissolūta, dissolūtā, dissolūtae, dissolūtam, dissolūtārum, dissolūtās, dissolūte, dissolūtī, dissolūtīs, dissolūtō, dissolūtōrum, dissolūtōs
future participledissolūtūrus
dissolūtūra, dissolūtūrā, dissolūtūrae, dissolūtūram, dissolūtūrārum, dissolūtūrās, dissolūtūre, dissolūtūrī, dissolūtūrīs, dissolūtūrō, dissolūtūrōrum, dissolūtūrōs, dissolūtūrum
dissolvendus
dissolvenda, dissolvendā, dissolvendae, dissolvendam, dissolvendārum, dissolvendās, dissolvende, dissolvendīs, dissolvendōrum, dissolvendōs
gerunddissolvendī, dissolvendō, dissolvendumsupinedissolūtum, dissolūtū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

crimina diluere, dissolvere
to refute charges.
aes alienum dissolvere, exsolvere
to pay one's debts.
argentariam dissolvere (Caecin. 4. 11)
to close one's bank, give up banking.
rem dissolutam conglutinare, coagmentare
to reunite disconnected elements.
amicitiam dissuere, dissolvere, praecīdere
to renounce, give up a friendship.
versurā solvere, dissolvere (Att. 5. 15. 2)
to pay one's old debts by making new.
acta rescindere, dissolvere (Phil. 13. 3. 5)
to declare a magistrate's decisions null and void.
nomina (cf. sect. XIII. 3) solvere, dissolvere, exsolvere
to pay one's debts.
1 more phrases
pontem dissolvere, rescindere, interscindere (B. G. 2. 9. 4)
to break down a bridge.

dis-solvo, solvi, sŏlūtum, 3, v. a.,
I. to loosen asunder, to unloose, disunite, separate, dissolve, destroy (freq. and class.).
I. Lit.
A. In gen.: facilius est apta dissolvere quam dissipata conectere, Cic. Or. 71, 235: opus ipsa suum eadem quae coagmentavit natura dissolvit, id. de Sen. 20, 72: dissolvunt nodos omnes et vincla relaxant, Lucr. 6, 356: contextum, id. 1, 243: stamina, Tib. 1, 7, 2: ornatus comae, id. 1, 10, 62: capillum, Plin. 28, 7, 23, § 78: sparta navium, id. 24, 9, 40, § 65: pontem, Nep. Them. 5, 1 et saep.: nubila ventis, Lucr. 6, 514; cf. nubes (ventus, with diducit), id. 6, 216: glaciem (sol), to melt, id. 6, 964: aes (fulmen), id. 6, 352: corpora (vis), id. 1, 224: se (venti vortex), id. 6, 446: tenebras luce, Varr. L. L. 6, § 79 Müll.: dissolutum navigium vel potius dissipatum, Cic. Att. 15, 11, 3; so, navem, Phaedr. 4, 22, 10; Ov. Tr. 4, 8, 18: stomachum, i. e. to loosen, relax, Plin. 20, 23, 96, § 256: ilia sua visu, Petr. 24, 5: resinam omnem oleo, Plin. 14, 20, 25, § 123: collegia, Suet. Aug. 32: cohortem Germanorum, id. Galb. 12 et saep.: animam, i. e. to die, Lucr. 3, 601; cf. id. 456; Cic. Tusc. 1, 11, 24.—
B. In partic.
1. In mercant. lang., to pay, discharge what one owes: dinumerando solvere: aes alienum praediis venditis, Cic. Sull. 20, 56; id. Off. 2, 2, 4; Plin. 33, 3, 13, § 44: nomen, Cic. Planc. 28: omne quod debuit, id. Rosc. Com. 13, 38: quae debeo, Ter. Ph. 4, 3, 50: pecuniam pro iis rebus, * Caes. B. C. 1, 87, 1: pecuniam publicam ulli civitati, Cic. Verr. 2, 3, 75: poenam, to pay a fine, id. Tusc. 1, 42, 100; cf.: dissolvere et compensare damna, Cic. Verr. 2, 5, 13: vota, id. Att. 15, 11 fin.; Cat. 66, 38.—*
b. Mid., transf. to the person: quarum (possessionum) amore adducti dissolvi nullo modo possunt, free or release themselves from debt, Cic. Cat. 2, 8, 18.—
2. In medic. lang., like digerere, discutere, to discuss, dissipate morbid matter, Plin. 20, 12, 48, § 122; 24, 6, 14, § 23; 24, 9, 38, § 60 al.
II. Trop., to dissolve, abolish, abrogate, annul, destroy.
A. In gen.: utilitas si amicitias conglutinaret, eadem commutata dissolveret, Cic. Lael. 9, 32; cf. id. de Or. 1, 42, 188: amicitiam, id. Rosc. Am. 39: societatem, id. Rosc. Com. 13, 38: consortionem, id. Off. 3, 6: matrimonia, Cod. Just. 5, 17, 8 et saep.: perjurium, Cic. Off. 3, 32, 113; cf. religiones, Liv. 40, 29: acta Caesaris, Cic. Phil. 1, 7 fin.; cf.: leges Caesaris, ib. 1, 8 init.: judicia publica, id. Agr. 2, 13 fin.: hoc interdictum, id. Caecin. 14, 40 et saep.: argentariam, id. ib. 4, 11: regiam potestatem, Nep. Lys. 3 fin.; cf. rem publicam, Liv. 5, 6 fin.: severitatem, Cic. Mur. 31, 65: frigus, Hor. C. 1, 9, 5 et saep.: mortem cuncta mortalium mala dissolvere, Sall. C. 51, 20; cf. with pers. object: plerosque senectus dissolvit, id. J. 17, 6.—
B. In partic.
1. In rhet. and philos. lang., to refute, reply to, answer an assertion: criminatio tota dissoluta est (with diluere), Cic. Rosc. Am. 29, 82: seu proposita confirmamus, seu contra dicta dissolvimus, Quint. 4 prooem. § 4; Cic. de Or. 2, 38; id. Tusc. 3, 30; Quint. 5, 13, 2; Tac. A. 13, 21 al.—
2. (Acc. to I. B. 1. b.) To release, disengage one: obsecro, dissolve jam me, Plaut. Merc. 1, 2, 54; id. Poen. 1, 1, 20; Ter. Heaut. 3, 1, 102.—Hence, dissŏ-lūtus, a, um, P. a., unloosed, loose, disconnected.
A. Of discourse: alterum nimis est vinctum, ut de industria factum appareat; alterum nimis dissolutum, ut pervagatum ac vulgare videatur, Cic. Or. 57, 195; Quint. 2, 11, 7; 8, 6, 62 al.—Hence, subst.: dissolūtum, i, n., a gram. fig., i. q. ἀσύνδετον, asyndeton, Auct. Her. 4, 30, 41; Cic. de Or. 3, 54, 207 (also ap. Quint. 9, 1, 34).—
B. Of character, lax, remiss, negligent, inattentive, careless; licentious, dissolute (cf.: mollis, luxuriosus, effeminatus): negligere quid de se quisque sentiat, non solum arrogantis est, sed omnino dissoluti, Cic. Off. 1, 28, 99: cupio in tantis rei publicae periculis me non dissolutum videri, id. Cat. 1, 2, 4; cf.: in praetermittendo (opp. crudelis in animadvertendo), Cic. Verr. 2, 5, 3 fin.: opp. vehemens, id. ib. 2, 5, 40: (Verres) omnium hominum dissolutissimus crudelissimusque, id. ib. 2, 3, 56; cf. id. ib. 2, 3, 57; id. Tusc. 4, 25 fin.; Nep. Alcib. 1 fin. al.: quis tam dissolutus in re familiari fuisset, quis tam negligens, etc.? Cic. Quint. 11, 38; cf. id. ib. 12, 40 et saep.: animus, id. Rosc. Am. 11, 32; cf. mens luxu, Tac. A. 15, 49 fin.: consuetudo Graecorum, Cic. Fl. 9; and, mores, Phaedr. 1, 2, 12: comitas, Quint. 2, 2, 5: libelli multo dissolutiores ipsis actionibus, Sen. Contr. 5 praef.: nihil asperum ... nec tamen quicquam populare ac dissolutum, Cic. Att. 1, 19, 8; id. Off. 1, 35, 129.—Adv.: dissŏlūte.
a. Acc. to A., loosely, disconnectedly: dicere demptis conjunctionibus, Cic. Or. 39, 135.—
b. Acc. to B., laxly, negligently, carelessly: dissolute et turpiter scribere de restitutione alicujus, Cic. Att. 14, 13 fin.: vendere decumas, Cic. Verr. 2, 3, 39 fin.: jus suum relinquere, id. Caecin. 36: factum aliquid, Cic. Verr. 2, 5, 8; cf. id. Phil. 6, 1.

Origins

From dis- + solvō.

Descendants
  • Catalandissoldre
  • Englishdissolve
  • Frenchdissoudre
  • Italiandissolvere
  • Portuguesedissolver
  • Romaniandizolva
  • Spanishdisolver
  • Galiciandisolver

In English words that came into English from dissolvō

  • dissolvedissolvō
  • dissolutiondissolūtiō
  • indissolubleindissolubilis
  • dissolubledissolubilis
  • dissolventdissolvēns

Quick answers

What does dissolvō mean in Latin?
dissolvō, a verb, means “to unloose, disunite, separate, dissolve, destroy; to pay, discharge (a debt etc.); to abolish, abrogate, annul”.
What are the principal parts of dissolvō?
dissolvō, dissolvere, dissolvī, dissolūtum (third conjugation).
How do you pronounce dissolvō?
In classical Latin, [dɪsˈsɔɫ.woː]; in ecclesiastical (church) Latin, [disˈsɔl.vo].
Which English words come from dissolvō?
English words that go back to Latin dissolvō include dissolve, dissolvent, dissolution, dissoluble and indissoluble.