dissolvō
Meaning
- to unloose, disunite, separate, dissolve, destroy
- to pay, discharge (a debt etc.)
- to abolish, abrogate, annul
- to refute
In the readers how our graded readers gloss it
Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms
Fluere · Manare · Liquere
Fluere (φλύω) denotes flowing, with reference to the motion of the fluid; manare (from μανός, or madere,) with reference to the imparting of the fluid; and liquere, with reference to the nature of the fluid. The cause of the fluendi is, that the fluid has no dam, and according to the law of gravity flows on; whereas the cause of the manandi is the over-fulness of the spring; lastly, liquere, to be fluid, is the negative state of fluere and manare. Hence fluere, with its synonyme labi, is more opposed to hærere and stare; and moreover labari, with its synonyme effundi, more opposed to contineri, claudi; lastly, liquere, with its synonyme dissolvi, more opposed to concrevisse, rigere. Gell. xvii. 11. Plato potum dixit defluere ad pulmonem, eoque satis humectato, demanare per eum, quia sit rimosior, et confluere inde in vesicam. (ii. 1.)
Conjugation conjugation 3
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | dissolvō | dissolvēbam | dissolvam | dissolvī | dissolveram | dissolverō |
| 2nd sg. | dissolvis | dissolvēbās | dissolvēs | dissolvistī | dissolverās | dissolveris |
| 3rd sg. | dissolvit | dissolvēbat | dissolvet | dissolvit | dissolverat | dissolverit |
| 1st pl. | dissolvimus | dissolvēbāmus | dissolvēmus | dissolvimus | dissolverāmus | dissolverimus |
| 2nd pl. | dissolvitis | dissolvēbātis | dissolvētis | dissolvistis | dissolverātis | dissolveritis |
| 3rd pl. | dissolvunt | dissolvēbant | dissolvent | dissolvērunt dissolvēre | dissolverant | dissolverint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | dissolvam | dissolverem | dissolverim | dissolvissem |
| 2nd sg. | dissolvās | dissolverēs | dissolverīs | dissolvissēs |
| 3rd sg. | dissolvat | dissolveret | dissolverit | dissolvisset |
| 1st pl. | dissolvāmus | dissolverēmus | dissolverīmus | dissolvissēmus |
| 2nd pl. | dissolvātis | dissolverētis | dissolverītis | dissolvissētis |
| 3rd pl. | dissolvant | dissolverent | dissolverint | dissolvissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | dissolvor | dissolvēbar | dissolvar |
| 2nd sg. | dissolveris dissolvere | dissolvēbāris dissolvēbāre | dissolvēris dissolvēre |
| 3rd sg. | dissolvitur | dissolvēbātur | dissolvētur |
| 1st pl. | dissolvimur | dissolvēbāmur | dissolvēmur |
| 2nd pl. | dissolviminī | dissolvēbāminī | dissolvēminī |
| 3rd pl. | dissolvuntur | dissolvēbantur | dissolventur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | dissolvar | dissolverer |
| 2nd sg. | dissolvāris dissolvāre | dissolverēris dissolverēre |
| 3rd sg. | dissolvātur | dissolverētur |
| 1st pl. | dissolvāmur | dissolverēmur |
| 2nd pl. | dissolvāminī | dissolverēminī |
| 3rd pl. | dissolvantur | dissolverentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | dissolve | dissolvere |
| pres. 2nd pl. | dissolvite | dissolviminī |
| fut. 2nd sg. | dissolvitō | dissolvitor |
| fut. 3rd sg. | dissolvitō | dissolvitor |
| fut. 2nd pl. | dissolvitōte | — |
| fut. 3rd pl. | dissolvuntō | dissolvuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | dissolvere | dissolvī |
| perfect infinitive | dissolvisse | dissolūtum esse |
| future infinitive | dissolūtūrum esse | dissolūtum īrī |
| present participle | dissolvēns | — |
| perfect participle | — | dissolūtus dissolūta, dissolūtā, dissolūtae, dissolūtam, dissolūtārum, dissolūtās, dissolūte, dissolūtī, dissolūtīs, dissolūtō, dissolūtōrum, dissolūtōs |
| future participle | dissolūtūrus dissolūtūra, dissolūtūrā, dissolūtūrae, dissolūtūram, dissolūtūrārum, dissolūtūrās, dissolūtūre, dissolūtūrī, dissolūtūrīs, dissolūtūrō, dissolūtūrōrum, dissolūtūrōs, dissolūtūrum | dissolvendus dissolvenda, dissolvendā, dissolvendae, dissolvendam, dissolvendārum, dissolvendās, dissolvende, dissolvendīs, dissolvendōrum, dissolvendōs |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- crimina diluere, dissolvere
- to refute charges.
- aes alienum dissolvere, exsolvere
- to pay one's debts.
- argentariam dissolvere (Caecin. 4. 11)
- to close one's bank, give up banking.
- rem dissolutam conglutinare, coagmentare
- to reunite disconnected elements.
- amicitiam dissuere, dissolvere, praecīdere
- to renounce, give up a friendship.
- versurā solvere, dissolvere (Att. 5. 15. 2)
- to pay one's old debts by making new.
- acta rescindere, dissolvere (Phil. 13. 3. 5)
- to declare a magistrate's decisions null and void.
- nomina (cf. sect. XIII. 3) solvere, dissolvere, exsolvere
- to pay one's debts.
1 more phrases
- pontem dissolvere, rescindere, interscindere (B. G. 2. 9. 4)
- to break down a bridge.
facilius est apta dissolvere quam dissipata conectere, Cic. Or. 71, 235: opus ipsa suum eadem quae coagmentavit natura dissolvit, id. de Sen. 20, 72: dissolvunt nodos omnes et vincla relaxant, Lucr. 6, 356: contextum, id. 1, 243: stamina, Tib. 1, 7, 2: ornatus comae, id. 1, 10, 62: capillum, Plin. 28, 7, 23, § 78: sparta navium, id. 24, 9, 40, § 65: pontem, Nep. Them. 5, 1 et saep.: nubila ventis, Lucr. 6, 514; cf. nubes (ventus, with diducit), id. 6, 216: glaciem (sol), to melt, id. 6, 964: aes (fulmen), id. 6, 352: corpora (vis), id. 1, 224: se (venti vortex), id. 6, 446: tenebras luce, Varr. L. L. 6, § 79 Müll.: dissolutum navigium vel potius dissipatum, Cic. Att. 15, 11, 3; so, navem, Phaedr. 4, 22, 10; Ov. Tr. 4, 8, 18: stomachum, i. e. to loosen, relax, Plin. 20, 23, 96, § 256: ilia sua visu, Petr. 24, 5: resinam omnem oleo, Plin. 14, 20, 25, § 123: collegia, Suet. Aug. 32: cohortem Germanorum, id. Galb. 12 et saep.: animam, i. e. to die, Lucr. 3, 601; cf. id. 456; Cic. Tusc. 1, 11, 24.—dinumerando solvere: aes alienum praediis venditis, Cic. Sull. 20, 56; id. Off. 2, 2, 4; Plin. 33, 3, 13, § 44: nomen, Cic. Planc. 28: omne quod debuit, id. Rosc. Com. 13, 38: quae debeo, Ter. Ph. 4, 3, 50: pecuniam pro iis rebus, * Caes. B. C. 1, 87, 1: pecuniam publicam ulli civitati, Cic. Verr. 2, 3, 75: poenam, to pay a fine, id. Tusc. 1, 42, 100; cf.: dissolvere et compensare damna, Cic. Verr. 2, 5, 13: vota, id. Att. 15, 11 fin.; Cat. 66, 38.—* utilitas si amicitias conglutinaret, eadem commutata dissolveret, Cic. Lael. 9, 32; cf. id. de Or. 1, 42, 188: amicitiam, id. Rosc. Am. 39: societatem, id. Rosc. Com. 13, 38: consortionem, id. Off. 3, 6: matrimonia, Cod. Just. 5, 17, 8 et saep.: perjurium, Cic. Off. 3, 32, 113; cf. religiones, Liv. 40, 29: acta Caesaris, Cic. Phil. 1, 7 fin.; cf.: leges Caesaris, ib. 1, 8 init.: judicia publica, id. Agr. 2, 13 fin.: hoc interdictum, id. Caecin. 14, 40 et saep.: argentariam, id. ib. 4, 11: regiam potestatem, Nep. Lys. 3 fin.; cf. rem publicam, Liv. 5, 6 fin.: severitatem, Cic. Mur. 31, 65: frigus, Hor. C. 1, 9, 5 et saep.: mortem cuncta mortalium mala dissolvere, Sall. C. 51, 20; cf. with pers. object: plerosque senectus dissolvit, id. J. 17, 6.—criminatio tota dissoluta est (with diluere), Cic. Rosc. Am. 29, 82: seu proposita confirmamus, seu contra dicta dissolvimus, Quint. 4 prooem. § 4; Cic. de Or. 2, 38; id. Tusc. 3, 30; Quint. 5, 13, 2; Tac. A. 13, 21 al.—obsecro, dissolve jam me, Plaut. Merc. 1, 2, 54; id. Poen. 1, 1, 20; Ter. Heaut. 3, 1, 102.—Hence, dissŏ-lūtus, a, um, P. a., unloosed, loose, disconnected. alterum nimis dissolutum, ut pervagatum ac vulgare videatur, Cic. Or. 57, 195; Quint. 2, 11, 7; 8, 6, 62 al.—Hence, subst.: dissolūtum, i, n., a gram. fig., i. q. ἀσύνδετον, asyndeton, Auct. Her. 4, 30, 41; Cic. de Or. 3, 54, 207 (also ap. Quint. 9, 1, 34).— mollis, luxuriosus, effeminatus): negligere quid de se quisque sentiat, non solum arrogantis est, sed omnino dissoluti, Cic. Off. 1, 28, 99: cupio in tantis rei publicae periculis me non dissolutum videri, id. Cat. 1, 2, 4; cf.: in praetermittendo (opp. crudelis in animadvertendo), Cic. Verr. 2, 5, 3 fin.: opp. vehemens, id. ib. 2, 5, 40: (Verres) omnium hominum dissolutissimus crudelissimusque, id. ib. 2, 3, 56; cf. id. ib. 2, 3, 57; id. Tusc. 4, 25 fin.; Nep. Alcib. 1 fin. al.: quis tam dissolutus in re familiari fuisset, quis tam negligens, etc.? Cic. Quint. 11, 38; cf. id. ib. 12, 40 et saep.: animus, id. Rosc. Am. 11, 32; cf. mens luxu, Tac. A. 15, 49 fin.: consuetudo Graecorum, Cic. Fl. 9; and, mores, Phaedr. 1, 2, 12: comitas, Quint. 2, 2, 5: libelli multo dissolutiores ipsis actionibus, Sen. Contr. 5 praef.: nihil asperum ... nec tamen quicquam populare ac dissolutum, Cic. Att. 1, 19, 8; id. Off. 1, 35, 129.—Adv.: dissŏlūte. dicere demptis conjunctionibus, Cic. Or. 39, 135.—dissolute et turpiter scribere de restitutione alicujus, Cic. Att. 14, 13 fin.: vendere decumas, Cic. Verr. 2, 3, 39 fin.: jus suum relinquere, id. Caecin. 36: factum aliquid, Cic. Verr. 2, 5, 8; cf. id. Phil. 6, 1.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
Origins
From dis- + solvō.
- Catalandissoldre
- Englishdissolve
- Frenchdissoudre
- Italiandissolvere
- Portuguesedissolver
- Romaniandizolva
- Spanishdisolver
- Galiciandisolver
In English words that came into English from dissolvō
- dissolvedissolvō
- dissolutiondissolūtiō
- indissolubleindissolubilis
- dissolubledissolubilis
- dissolventdissolvēns