LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

disserō1

disserō (present infinitive disserere, perfect active disseruī, supine dissertum)
Classical[ˈdɪs.sɛ.roː]Ecclesiastical[ˈdis.se.ro]

Meaning

  1. to examine, argue, discuss, treat
    Haec ego cum ipsīs philosophīs [tum] Athēnīs disserēbam.These points I used to argue at Athens with the philosophers in person.55 BCE, Cicero, De oratore 1.57
  2. to lecture, to speak at length

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Disserere · Disputare

Disserere (διερεῖν) means to express an opinion in a didactic form, and at the same time to explain the grounds of that opinion; but disputare (διαπυθέσθαι) in a polemical form, and to take into consideration the arguments against it, and with one’s opponent, whether an imaginary person or actually present, to weigh argument against argument, and ascertain on which side the balance of truth lies. The disserens takes only a subjective view of the question; but the disputans would come at a result of objective validity. Disserere, moreover, denotes a freer, disputare a more methodical discussion of the subject. Cic. Rep. iii. 16 i. 24. Fin. i. 9, 31. Orat. ii. 3, 13. (iv. 19.)

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.disserōdisserēbamdisseramdisseruī
dissēvī
disserueram
dissēveram
disseruerō
dissēverō
2nd sg.disserisdisserēbāsdisserēsdisseruistī
dissēvistī
disseruerās
dissēverās
disserueris
dissēveris
3rd sg.disseritdisserēbatdisseretdisseruit
dissēvit
disseruerat
dissēverat
disseruerit
dissēverit
1st pl.disserimusdisserēbāmusdisserēmusdisseruimus
dissēvimus
disseruerāmus
dissēverāmus
disseruerimus
dissēverimus
2nd pl.disseritisdisserēbātisdisserētisdisseruistis
dissēvistis
disseruerātis
dissēverātis
disserueritis
dissēveritis
3rd pl.disseruntdisserēbantdisserentdisseruērunt
disseruēre, dissēvēre, dissēvērunt
disseruerant
dissēverant
disseruerint
dissēverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.disseramdissereremdisseruerim
dissēverim
disseruissem
dissēvissem
2nd sg.disserāsdissererēsdisseruerīs
dissēverīs
disseruissēs
dissēvissēs
3rd sg.disseratdissereretdisseruerit
dissēverit
disseruisset
dissēvisset
1st pl.disserāmusdissererēmusdisseruerīmus
dissēverīmus
disseruissēmus
dissēvissēmus
2nd pl.disserātisdissererētisdisseruerītis
dissēverītis
disseruissētis
dissēvissētis
3rd pl.disserantdissererentdisseruerint
dissēverint
disseruissent
dissēvissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.disserordisserēbardisserar
2nd sg.dissereris
disserere
disserēbāris
disserēbāre
disserēris
disserēre
3rd sg.disseriturdisserēbāturdisserētur
1st pl.disserimurdisserēbāmurdisserēmur
2nd pl.disseriminīdisserēbāminīdisserēminī
3rd pl.disserunturdisserēbanturdisserentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.disserardissererer
2nd sg.disserāris
disserāre
dissererēris
dissererēre
3rd sg.disserāturdissererētur
1st pl.disserāmurdissererēmur
2nd pl.disserāminīdissererēminī
3rd pl.disseranturdissererentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.disseredisserere
pres. 2nd pl.disseritedisseriminī
fut. 2nd sg.disseritōdisseritor
fut. 3rd sg.disseritōdisseritor
fut. 2nd pl.disseritōte—
fut. 3rd pl.disseruntōdisseruntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivedissereredisserī
perfect infinitivedisseruisse
dissēvisse
dissertum esse
future infinitivedissertūrum essedissertum īrī
present participledisserēns—
perfect participle—dissertus
disserita, disseritā, disseritae, disseritam, disseritārum, disseritās, disseritī, disseritōrum, disseritōs, disseritum, disseritus, disserta, dissertā, dissertae, dissertam, dissertārum, dissertās, disserte, dissertī, dissertīs, dissertō, dissertōrum, dissertōs, dissita, dissitā, dissitae, dissitam, dissitārum, dissitās, dissite, dissitī, dissitīs, dissitō, dissitōrum, dissitōs, dissitum, dissitus
future participledissertūrus
dissertūra, dissertūrā, dissertūrae, dissertūram, dissertūrārum, dissertūrās, dissertūre, dissertūrī, dissertūrīs, dissertūrō, dissertūrōrum, dissertūrōs, dissertūrum, dissitūra, dissitūrā, dissitūrae, dissitūram, dissitūrārum, dissitūrās, dissitūre, dissitūrī, dissitūrīs, dissitūrō, dissitūrōrum, dissitūrōs, dissitūrum, dissitūrus
disserendus
disserundus, disserenda, disserendā, disserendae, disserendam, disserendārum, disserendās, disserende, disserendīs, disserendōrum, disserendōs
gerunddisserendī, disserendō, disserendumsupinedissertum, dissertū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

disserendi elegantia
logical minuteness, precision.
disserendi praecepta tradere
to teach logic.
disserendi peritus et artifex
an accomplished dialectician.
disserendi artem nullam habere
to know nothing of logic.
disserendi spinae (Fin. 4. 28. 79)
subtleties of logic; dilemmas.
disserendi subtilitas (De Or. 1. 1. 68)
dialectical nicety.

dis-sĕro, rŭi, rtum (
I. part. perf. disserta, first in Hier. in Isa. 4, 11; class. form dĭsertus, as a P. a., is very freq.; v. under P. a.), 3, v. a.—Lit., to set forth in order, arrange distinctly; hence, to examine, argue, discuss; or (more freq.) to speak, discourse, treat of a thing (good prose and very freq., esp. in Cic. and Quint.—cf.: disputo, discepto).
(a). With acc. (so in Cic., and usually only with pronouns, but in Tac. also freq. with nominal subjects): idonea mihi Laelii persona visa est, quae de amicitia ea ipsa dissereret, quae disputata ab eo meminisset Scaevola, Cic. Lael. 1, 4; cf. id. de Sen. 21, 78: nihil de ea re, Tac. A. 1, 6: seditiosa de aliqua re, id. ib. 3, 40: permulta de eloquentia cum Antonio, Cic. de Or. 2, 3, 13; cf.: haec cum ipsis philosophis, id. ib. 1, 13, 57: quae inter me et Scipionem de amicitia disserebantur, id. Lael. 10, 33: qui haec nuper disserere coeperunt, cum corporibus simul animos interire, id. ib. 4, 13: haec subtilius, id. ib. 5, 18: aliquid pluribus verbis in senatu, id. Fam. 12, 7; cf. Sall. J. 30 fin.: ea, quae disputavi, Cic. N. D. 3, 40, 95; cf. id. Fat. 5; id. Tusc. 1, 11, 23: ea lege, qua credo omnibus in rebus disserendis utendum esse, id. Rep. 1, 24: pauci bona libertatis incassum disserere, Tac. A. 1, 4; cf. id. ib. 6, 34; id. H. 3, 81: cujus negotii initium, ordinem, finem curatius disseram, id. A. 2, 27; cf. id. H. 2, 2 fin.: paucis instituta majorum domi militiaeque, quomodo rem publicam habuerint, etc., disserere, Sall. C. 5 fin. Kritz.; for the latter constr. with a rel. clause, cf. Quint. praef. § 22, and 1, 10, 22; and with acc. and inf.: malunt disserere, nihil esse in auspiciis, quam quid sit ediscere, Cic. Div. 1, 47, 105; id. Fin. 4, 1, 2 al.—
(b). With de: Scipio triduum disseruit de re publica, Cic. Lael. 4, 14; so id. Rep. 1, 23 fin. et saep.; cf. also: consuetudo de omnibus rebus in contrarias partes disserendi, Cic. Tusc. 2, 3, 9: de Scripturis, Vulg. Act. 17, 2 et saep.—Pass. impers.: ut inter quos disseritur, conveniat, quid sit id, de quo disseratur, Cic. Fin. 2, 1 fin.—Less freq. for de, super aliqua re, Gell. 19, 1, 19.—
(g). Absol.: ut memini Catonem anno ante quam est mortuus mecum et cum Scipione disserere, Cic. Lael. 3, 11; so, cum aliquo, id. Rep. 1, 21: ita disseruit: duas esse vias, etc., id. Tusc. 1, 30: in disserendo rudes, id. Rep. 1, 8; cf. id. ib. 3, 16; Quint. 12, 1, 35; 12, 2, 25 al.: causa disserendi, Cic. Tusc. 3, 3 fin.: ratio disserendi, id. Fat. 1; cf. id. Fin. 1, 7; id. Ac. 1, 8, 30; and: ars bene disserendi, id. de Or. 2, 38: adhibita disserendi elegantia, id. ib. 2, 2 fin.; cf.: disserendi subtilitas, id. de Or. 1, 15, 68 et saep. —Hence, dĭsertus, a, um (for dissertus. Cf.: difficultas laborque discendi disertam negligentiam reddidit. Malunt enim disserere, nihil esse in auspiciis, quam quid sit ediscere, Cic. Div. 1, 47, 105; and: disertus a disserendo dictus, Paul. ex Fest. p. 72, 15), P. a., skilful in speaking on a subject; clear, methodical in speaking; well-spoken, fluent (less than eloquens, eloquent: disertos cognosse me nonnullos, eloquentem adhuc neminem, etc., Cic. de Or. 1, 21; and id. Or. 5, 18; cf. also: facundus, loquax, dicax).
A. Prop.: disertorum oratione delenitus... utilitates non a sapientibus et fortibus viris sed a disertis et ornate dicentibus esse constitutae, Cic. de Or. 1, 9, 36; cf. id. Phil. 2, 39 fin.; id. Rep. 1, 3; Quint. 2, 3, 7 et saep.; Hor. Ep. 1, 5, 19; id. A. P. 370; Ov. M. 13, 228; id. Tr. 3, 11, 21; Mart. 9, 12, 16 et saep.—Cf. also, ora, Ov. Tr. 3, 11, 20; and poet., Arpi, because within its limits Cicero was born, Mart. 4, 55: leporum disertus puer, Cat. 12, 9: callidus et disertus homo, i. e. sagacious, shrewd, Ter. Eun. 5, 7, 10.—Comp., Cic. de Or. 3, 32, 129 (with eloquentior).—Sup., Cic. Phil. 2, 43, 111; id. de Or. 1, 54, 231; id. Brut. 91, 315; Cat. 49, 1.—
B. Transf., of discourse: illam orationem disertam sibi et oratoriam videri, fortem et virilem non videri, Cic. de Or. 1, 54, 231; cf. historia, id. Brut. 26: epilogus, id. Att. 4, 15, 4: verba, Ov. Pont. 3, 5, 8 al.; Quint. 1, 8, 4; cf. id. 2, 11, 5; 8 prooem. § 24; 8, 2, 21.—Comp.: sententia, Sen. Ep. 21.—Sup.: litterae, Cic. Att. 7, 2 fin.—Adv., clearly, expressly, distinctly; eloquently.
(a). dĭserte, Plaut. Am. 2, 1, 31; Afran. ap. Non. 509, 23; Liv. 21, 19 Fabri ad loc.; id. 42, 25, 4 al.; Cic. de Or. 1, 10 fin.; id. Tusc. 5, 9, 24; id. Att. 4, 1, 6; id. Q. Fr. 3, 1, 10; Quint. 12, 1, 30; Tac. Or. 9, 26.—
(b). dĭsertim, Liv. Andr., Att. Trag. v. 350 Rib. (ap. Non. 509, 25 sq.); Titin. Com. v. 150 Rib. (ap. Non. ib.); Plaut. Stich. 1, 3, 87.—
b. Comp., Mart. 3, 38.—
c. Sup., Liv. 39, 28; Quint. 6, 2, 26.

Origins

  1. Proto-Indo-European*dwóh₁
  2. Latindisserō

Proto-Indo-European *trísinflu. Proto-Indo-European *d(w)is- Proto-Italic *dis- Latin dis- Latin serō Latin disserō From dis- + serō (“to join, bind together”).

In English words that came into English from disserō

  • dissertationdissertātiō
  • dissertdissertus
  • dissertatedissertātus
verbthird conjugation
disserō2
disserō (present infinitive disserere, perfect active dissēvī, supine dissitum)
Classical[ˈdɪs.sɛ.roː]Ecclesiastical[ˈdis.se.ro]

Meaning

  1. to scatter or sow seed
  2. to plant

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.disserōdisserēbamdisseramdissēvī
disseruī
dissēveram
disserueram
dissēverō
disseruerō
2nd sg.disserisdisserēbāsdisserēsdissēvistī
disseruistī
dissēverās
disseruerās
dissēveris
disserueris
3rd sg.disseritdisserēbatdisseretdissēvit
disseruit
dissēverat
disseruerat
dissēverit
disseruerit
1st pl.disserimusdisserēbāmusdisserēmusdissēvimus
disseruimus
dissēverāmus
disseruerāmus
dissēverimus
disseruerimus
2nd pl.disseritisdisserēbātisdisserētisdissēvistis
disseruistis
dissēverātis
disseruerātis
dissēveritis
disserueritis
3rd pl.disseruntdisserēbantdisserentdissēvērunt
dissēvēre, disseruēre, disseruērunt
dissēverant
disseruerant
dissēverint
disseruerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.disseramdissereremdissēverim
disseruerim
dissēvissem
disseruissem
2nd sg.disserāsdissererēsdissēverīs
disseruerīs
dissēvissēs
disseruissēs
3rd sg.disseratdissereretdissēverit
disseruerit
dissēvisset
disseruisset
1st pl.disserāmusdissererēmusdissēverīmus
disseruerīmus
dissēvissēmus
disseruissēmus
2nd pl.disserātisdissererētisdissēverītis
disseruerītis
dissēvissētis
disseruissētis
3rd pl.disserantdissererentdissēverint
disseruerint
dissēvissent
disseruissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.disserordisserēbardisserar
2nd sg.dissereris
disserere
disserēbāris
disserēbāre
disserēris
disserēre
3rd sg.disseriturdisserēbāturdisserētur
1st pl.disserimurdisserēbāmurdisserēmur
2nd pl.disseriminīdisserēbāminīdisserēminī
3rd pl.disserunturdisserēbanturdisserentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.disserardissererer
2nd sg.disserāris
disserāre
dissererēris
dissererēre
3rd sg.disserāturdissererētur
1st pl.disserāmurdissererēmur
2nd pl.disserāminīdissererēminī
3rd pl.disseranturdissererentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.disseredisserere
pres. 2nd pl.disseritedisseriminī
fut. 2nd sg.disseritōdisseritor
fut. 3rd sg.disseritōdisseritor
fut. 2nd pl.disseritōte—
fut. 3rd pl.disseruntōdisseruntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivedissereredisserī
perfect infinitivedissēvisse
disseruisse
dissitum esse
future infinitivedissitūrum essedissitum īrī
present participledisserēns—
perfect participle—dissitus
disserita, disseritā, disseritae, disseritam, disseritārum, disseritās, disseritī, disseritōrum, disseritōs, disseritum, disseritus, disserta, dissertā, dissertae, dissertam, dissertārum, dissertās, disserte, dissertī, dissertīs, dissertō, dissertōrum, dissertōs, dissertum, dissertus, dissita, dissitā, dissitae, dissitam, dissitārum, dissitās, dissite, dissitī, dissitīs, dissitō, dissitōrum, dissitōs
future participledissitūrus
dissertūra, dissertūrā, dissertūrae, dissertūram, dissertūrārum, dissertūrās, dissertūre, dissertūrī, dissertūrīs, dissertūrō, dissertūrōrum, dissertūrōs, dissertūrum, dissertūrus, dissitūra, dissitūrā, dissitūrae, dissitūram, dissitūrārum, dissitūrās, dissitūre, dissitūrī, dissitūrīs, dissitūrō, dissitūrōrum, dissitūrōs, dissitūrum
disserendus
disserundus, disserenda, disserendā, disserendae, disserendam, disserendārum, disserendās, disserende, disserendīs, disserendōrum, disserendōs
gerunddisserendī, disserendō, disserendumsupinedissitum, dissitū

dis-sĕro, sēvi (serui, poet. ap. Macr. S. 2, 14, 12), sĭtum, 3, v. a.,
I. to scatter seed, to sow here and there, to sow (rare): Caeciliana (lactuca) mense Januario recte disseritur, Col. 11, 3, 26: semina in areolas, id. 11, 2, 30; cf.: res in arcas (olitor), Varr. L. L. 6, § 64 Müll.: dissita pars animae per totum corpus, Lucr. 3, 143; cf. id. ib. 377; 4, 888.—
II. To fix in the earth at intervals, to plant here and there: taleae mediocribus intermissis spatiis disserebantur, Caes. B. G. 7, 73 fin.

Origins

  1. Proto-Indo-European*dwóh₁
  2. Latindisserō

Proto-Indo-European *trísinflu. Proto-Indo-European *d(w)is- Proto-Italic *dis- Latin dis- Latin serō Latin disserō From dis- + serō (“to sow, plant”).

verbfirst conjugation, no perfect or supine stems
disserō3
disserō (present infinitive disserāre)
Classical[ˈdɪs.sɛ.roː]Ecclesiastical[ˈdis.se.ro]

Meaning

  1. to open

Conjugation conjugation 1 perfect

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.disserōdisserābam
disserēbam
disserābō
disseram
disseruī
dissēvī
disserueram
dissēveram
disseruerō
dissēverō
2nd sg.disserās
disseris
disserābās
disserēbās
disserābisdisseruistī
dissēvistī
disseruerās
dissēverās
disserueris
dissēveris
3rd sg.disserat
disserit
disserābat
disserēbat
disserābitdisseruit
dissēvit
disseruerat
dissēverat
disseruerit
dissēverit
1st pl.disserāmus
disserimus
disserābāmus
disserēbāmus
disserābimusdisseruimus
dissēvimus
disseruerāmus
dissēverāmus
disseruerimus
dissēverimus
2nd pl.disserātis
disseritis
disserābātis
disserēbātis
disserābitisdisseruistis
dissēvistis
disseruerātis
dissēverātis
disserueritis
dissēveritis
3rd pl.disserant
disserunt
disserābant
disserēbant
disserābuntdisseruēre
disseruērunt, dissēvēre, dissēvērunt
disseruerant
dissēverant
disseruerint
dissēverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.disserem
disseram
disserārem
dissererem
disseruerim
dissēverim
disseruissem
dissēvissem
2nd sg.disserēsdisserārēs
dissererēs
disseruerīs
dissēverīs
disseruissēs
dissēvissēs
3rd sg.disseretdisserāret
dissereret
disseruerit
dissēverit
disseruisset
dissēvisset
1st pl.disserēmusdisserārēmus
dissererēmus
disseruerīmus
dissēverīmus
disseruissēmus
dissēvissēmus
2nd pl.disserētisdisserārētis
dissererētis
disseruerītis
dissēverītis
disseruissētis
dissēvissētis
3rd pl.disserentdisserārent
dissererent
disseruerint
dissēverint
disseruissent
dissēvissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.disserordisserābar
disserēbar
disserābor
disserar
2nd sg.disserāris
disserāre
disserābāris
disserābāre, disserēbāre, disserēbāris
disserāberis
disserābere
3rd sg.disserātur
disseritur
disserābātur
disserēbātur
disserābitur
1st pl.disserāmur
disserimur
disserābāmur
disserēbāmur
disserābimur
2nd pl.disserāminīdisserābāminī
disserēbāminī
disserābiminī
3rd pl.disserantur
disseruntur
disserābantur
disserēbantur
disserābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.dissererdisserārer
dissererer
2nd sg.disserēris
disserēre
disserārēris
disserārēre, dissererēre, dissererēris
3rd sg.disserēturdisserārētur
dissererētur
1st pl.disserēmurdisserārēmur
dissererēmur
2nd pl.disserēminīdisserārēminī
dissererēminī
3rd pl.disserenturdisserārentur
dissererentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.disserā
dissere
disserāre
pres. 2nd pl.disserāte
disserite
disserāminī
fut. 2nd sg.disserātō
disseritō
disserātor
disseritor
fut. 3rd sg.disserātō
disseritō
disserātor
disseritor
fut. 2nd pl.disserātōte
disseritōte
—
fut. 3rd pl.disserantō
disseruntō
disserantor
disseruntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivedisserāredisserārī
disserī
perfect infinitivedisseruisse
dissēvisse
—
present participledisserāns—
perfect participle—disserita
disseritā, disseritae, disseritam, disseritārum, disseritās, disserite, disseritī, disseritīs, disseritō, disseritōrum, disseritōs, disseritum, disseritus, disserta, dissertā, dissertae, dissertam, dissertārum, dissertās, disserte, dissertī, dissertīs, dissertō, dissertōrum, dissertōs, dissertum, dissertus, dissita, dissitā, dissitae, dissitam, dissitārum, dissitās, dissite, dissitī, dissitīs, dissitō, dissitōrum, dissitōs, dissitum, dissitus
future participledissertūra
dissertūrā, dissertūrae, dissertūram, dissertūrārum, dissertūrās, dissertūre, dissertūrī, dissertūrīs, dissertūrō, dissertūrōrum, dissertūrōs, dissertūrum, dissertūrus, dissitūra, dissitūrā, dissitūrae, dissitūram, dissitūrārum, dissitūrās, dissitūre, dissitūrī, dissitūrīs, dissitūrō, dissitūrōrum, dissitūrōs, dissitūrum, dissitūrus
disserandus
disserenda, disserendā, disserendae, disserendam, disserendārum, disserendās, disserende, disserendī, disserendīs, disserendō, disserendōrum, disserendōs, disserendum, disserendus
gerunddisserandī, disserandō, disserandumsupinedissertū

Origins

  1. Proto-Indo-European*dwóh₁
  2. Latindisserō

Proto-Indo-European *trísinflu. Proto-Indo-European *d(w)is- Proto-Italic *dis- Latin dis- Proto-Indo-European *ser- Proto-Indo-European *-eti Proto-Indo-European *séreti Proto-Italic *serō Latin serō Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-eh₂ Proto-Italic *-ā Latin -a Latin sera Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin disserō From dis- + sera (“bolt”) + -ō.

Quick answers

What does disserō mean in Latin?
disserō, a verb, means “to examine, argue, discuss, treat; to lecture, to speak at length”.
What are the principal parts of disserō?
disserō, disserere, disseruī, dissertum (third conjugation).
How do you pronounce disserō?
In classical Latin, [ˈdɪs.sɛ.roː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈdis.se.ro].
Where does disserō come from?
Proto-Indo-European *dwóh₁ → Latin disserō.
Which English words come from disserō?
English words that go back to Latin disserō include dissert, dissertate and dissertation.