LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

dissertō

dissertō (present infinitive dissertāre, perfect active dissertāvī, supine dissertātum)

Meaning

  1. to discuss, argue, dispute

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.dissertōdissertābamdissertābōdissertāvīdissertāveramdissertāverō
2nd sg.dissertāsdissertābāsdissertābisdissertāvistīdissertāverāsdissertāveris
3rd sg.dissertatdissertābatdissertābitdissertāvitdissertāveratdissertāverit
1st pl.dissertāmusdissertābāmusdissertābimusdissertāvimusdissertāverāmusdissertāverimus
2nd pl.dissertātisdissertābātisdissertābitisdissertāvistisdissertāverātisdissertāveritis
3rd pl.dissertantdissertābantdissertābuntdissertāvērunt
dissertāvēre
dissertāverantdissertāverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.dissertemdissertāremdissertāverimdissertāvissem
2nd sg.dissertēsdissertārēsdissertāverīsdissertāvissēs
3rd sg.dissertetdissertāretdissertāveritdissertāvisset
1st pl.dissertēmusdissertārēmusdissertāverīmusdissertāvissēmus
2nd pl.dissertētisdissertārētisdissertāverītisdissertāvissētis
3rd pl.dissertentdissertārentdissertāverintdissertāvissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.dissertordissertābardissertābor
2nd sg.dissertāris
dissertāre
dissertābāris
dissertābāre
dissertāberis
dissertābere
3rd sg.dissertāturdissertābāturdissertābitur
1st pl.dissertāmurdissertābāmurdissertābimur
2nd pl.dissertāminīdissertābāminīdissertābiminī
3rd pl.dissertanturdissertābanturdissertābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.disserterdissertārer
2nd sg.dissertēris
dissertēre
dissertārēris
dissertārēre
3rd sg.dissertēturdissertārētur
1st pl.dissertēmurdissertārēmur
2nd pl.dissertēminīdissertārēminī
3rd pl.dissertenturdissertārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.dissertādissertāre
pres. 2nd pl.dissertātedissertāminī
fut. 2nd sg.dissertātōdissertātor
fut. 3rd sg.dissertātōdissertātor
fut. 2nd pl.dissertātōte—
fut. 3rd pl.dissertantōdissertantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivedissertāredissertārī
perfect infinitivedissertāvissedissertātum esse
future infinitivedissertātūrum essedissertātum īrī
present participledissertāns—
perfect participle—dissertātus
future participledissertātūrusdissertandus
gerunddissertandī, dissertandō, dissertandumsupinedissertātum, dissertātū

disserto, āvi, ātum, 1, v. freq. a. dissero,
I. to discuss, argue, debate a thing; or to dispute, converse, treat respecting a thing (ante-class. and post-Aug., esp. in Tac.): quid ego cum illo dissertem amplius? Cato ap. Paul. ex Fest. p. 60, 1 Müll.: dic mihi istuc, quod vos dissertatis, Plaut. Men. 5, 2, 58; cf.: vim Romanam pacisque bona dissertans, Tac. H. 4, 69; so, haec atque talia, id. A. 12, 11.—Absol.: ostentandi gratia magno conventu hominum, Gell. 7, 14, 9: totis exercitibus coram dissertare, Tac. A. 13, 38.

Origins

Proto-Indo-European *-tós Proto-Italic *-tos Latin -tus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin -tō Latin dissertō From disserō + -tō.

Descendants
  • Catalandissertar
  • Englishdissertate
  • Frenchdisserter
  • Italiandissertare
  • Portuguesedissertar
  • Romaniandiserta
  • Spanishdisertar
  • Galiciandisertar

Quick answers

What does dissertō mean in Latin?
dissertō, a verb, means “to discuss, argue, dispute”.
What are the principal parts of dissertō?
dissertō, dissertāre, dissertāvī, dissertātum (first conjugation).