noun · femininefirst declension
dēsinentia
dēsinentia f (genitive dēsinentiae)
Classical[deː.sɪˈnɛn.ti.a]Ecclesiastical[de.s̬iˈnɛn.t͡si.a]
Meaning
- Medieval Latinending, cessation, termination
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | dēsinentia | dēsinentiae |
| genitive | dēsinentiae | dēsinentiārum |
| dative | dēsinentiae | dēsinentiīs |
| accusative | dēsinentiam | dēsinentiās |
| ablative | dēsinentiā | dēsinentiīs |
| vocative | dēsinentia | dēsinentiae |
Origins
- Proto-Indo-European*de
- Proto-Indo-European*déh₁
- Proto-Italic*dē
- Latindēsinentia
Latin dē- Proto-Indo-European *teḱ- Proto-Indo-European *-éyti Proto-Indo-European *tḱéytibf. Proto-Indo-European *tḱey- Proto-Indo-European *-né- Proto-Indo-European *-ti Proto-Indo-European *tḱinéti Proto-Italic *sinō Latin sinō Latin dēsinōder. Latin dēsinens Proto-Indo-European *-(i)yós Proto-Italic *-ijos Proto-Italic *-ios Old Latin -ios Latin -ius Latin -ia Latin desinentia dēsinens (“desisting”, oblique stem: dēsinent-) + -ia (suffix forming abstract nouns)
Descendants
- Catalandesinència
- Frenchdésinence
- Englishdesinencefrom French désinence
- Romaniandesinențăfrom French désinence
- Italiandesinenza
- Portuguesedesinência
- Spanishdesinencia
- Siciliandisinenza
In English words that came into English from dēsinentia
- desinencedēsinentia