LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

dēminutīvus

dēminutīvus (feminine dēminutīva, neuter dēminutīvum)
Classical[deː.mɪ.nʊˈtiː.wʊs]Ecclesiastical[de.mi.nuˈtiː.vus]

Meaning

  1. adjectivediminutive
  2. adjectivedeficient
    Diminutivi numeri sunt, qui partibus suis computati minorem summam efficiunt, utputa denarius, cuius partes sunt tres: decima, quod est unum; quinta, quod duo; dimidia, quod quinque. Unum enim et duo et quinque simul ducta octonarium faciunt, longe a denario minorem. Similis est huic octonarius, vel alii plurimi qui in partes redacti infra consistunt.Deficient numbers are those whose factors added together produce a sum less than the original number, such as ten, which has three partitions: a tenth part, which is one; a fifth part, which is two; and a half part, which is five. One, two, and five added together make eight, much smaller than ten. Eight is similar, as are many others whose sum of factors is lesser.Isidore of Seville, Etymologies 3.5.10

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativedēminutīvusdēminutīva
dīminutīva
dēminutīvum
dīminutīvum
genitivedēminutīvī
dīminutīvī
dēminutīvae
dīminutīvae
dēminutīvī
dīminutīvī
dativedēminutīvō
dīminutīvō
dēminutīvae
dīminutīvae
dēminutīvō
dīminutīvō
accusativedēminutīvum
dīminutīvum
dēminutīvam
dīminutīvam
dēminutīvum
dīminutīvum
ablativedēminutīvō
dīminutīvō
dēminutīvā
dīminutīvā
dēminutīvō
dīminutīvō
vocativedēminutīve
dīminutīve
dēminutīva
dīminutīva
dēminutīvum
dīminutīvum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativedēminutīvī
dīminutīvī
dēminutīvae
dīminutīvae
dēminutīva
dīminutīva
genitivedēminutīvōrum
dīminutīvōrum
dēminutīvārum
dīminutīvārum
dēminutīvōrum
dīminutīvōrum
dativedēminutīvīs
dīminutīvīs
dēminutīvīs
dīminutīvīs
dēminutīvīs
dīminutīvīs
accusativedēminutīvōs
dīminutīvōs
dēminutīvās
dīminutīvās
dēminutīva
dīminutīva
ablativedēminutīvīs
dīminutīvīs
dēminutīvīs
dīminutīvīs
dēminutīvīs
dīminutīvīs
vocativedēminutīvī
dīminutīvī
dēminutīvae
dīminutīvae
dēminutīva
dīminutīva

dēmĭnūtīvus, a, um, adj. deminuo, no. II. B., in the later gramm. lang.,
I. diminutive: vox, Tert. Apol. 32: nomen, a diminutive, Don. p. 1744 P. sq.; in this sense often subst. dēminūtīvum, i, n., Diom. p. 312 P.; Prisc. p. 609 sq. et saep: verba (sorbillo from sorbeo, garrulo from garrio), id. p. 827 P.—Adv.: dēmĭnūtīvē, as a diminutive: cymbia deminutive a cymba dicta, Macr. S. 5, 21 al.; al. diminutive.

Origins

From dēminuō (“to diminish”) + -īvus. The form dīminutīvus, on which most descendants are based, is based on dīminuō.

Descendants
  • Englishdiminutive
  • Frenchdiminutiffrom Middle French diminutif
  • Dutchdiminutief

In English words that came into English from dēminutīvus

  • diminutivedīminutīvus

Quick answers

What does dēminutīvus mean in Latin?
dēminutīvus, a adjective, means “diminutive; deficient”.
How do you pronounce dēminutīvus?
In classical Latin, [deː.mɪ.nʊˈtiː.wʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [de.mi.nuˈtiː.vus].