noun · neutersecond declension
dēminutīvum
dēminutīvum n (genitive dēminutīvī)
Classical[deː.mɪ.nʊˈtiː.wũː]Ecclesiastical[de.mi.nuˈtiː.vum]
Meaning
- diminutivenoundiminutive noun
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | dēminutīvum | dēminutīva dīminutīva |
| genitive | dēminutīvī dīminutīvī | dēminutīvōrum dīminutīvōrum |
| dative | dēminutīvō dīminutīvō | dēminutīvīs dīminutīvīs |
| accusative | dēminutīvum | dēminutīva dīminutīva |
| ablative | dēminutīvō dīminutīvō | dēminutīvīs dīminutīvīs |
| vocative | dēminutīvum | dēminutīva dīminutīva |
Origins
Ellipsis of nōmen dēminutīvum (“diminutive noun”), or simply substantivized directly from the neuter adjective form dēminutīvum.
Descendants
- Englishdiminutive
- Englishdeminutive
- GermanDeminutiv
- GermanDiminutiv
- Dutchdiminutief
- Dutchdeminutief
- Dutchdiminutivum
- Dutchdeminutivum
- Dutchdiminutivum tantum