LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

dēlinquō

dēlinquō (present infinitive dēlinquere, perfect active dēlīquī, supine dēlictum)
Classical[deːˈlɪŋ.kʷoː]Ecclesiastical[deˈliŋ.kʷo]

Meaning

  1. to fail in one's duty
  2. to be wanting, lacking
  3. to commit a fault, do something wrong; transgress, offend, err
    ferretne civitas ulla latorem istius modi legis, ut condemnaretur filius aut nepos, si pater aut avus deliquisset?Would any state tolerate a law-giver who decreed that a son or grandson was to be convicted if their father or grandfather had erred?106 BCE – 43 BCE, Cicero, de Natura Deorum 3.90
    deliquere homines adulescentuli per ambitionemThey are young men who have erred due to their ambition86 BCE – c. 35 BCE, Gaius Sallustius Crispus, Conspiracy of Catiline 52.26

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Delictum · Peccatum · Malefactum · Maleficium · Facinus · Flagitium · Scelus · Nefas · Impietas

1. Delictum and peccatum denote the lighter sort of offences; delictum, more the transgression of positive laws, from levity; peccatum (from παχύς), rather of the laws of nature and reason, from indiscretion. 2. A synonyme and as it were a circumlocution of the above words is malefactum; whereas maleficium and facinus involve a direct moral reference; maleficium is any misdeed which, as springing from evil intention, deserves punishment; but facinus, a crime which, in addition to the evil intention, excites astonishment and alarm from the extraordinary degree of daring requisite thereto. 3. There are as many sorts of evil deeds, as there are of duties, against oneself, against others, against the gods; flagitium (from βλαγίς) is an offence against oneself, against one’s own honor, by gluttony, licentiousness, cowardice; in short, by actions which are not the consequence of unbridled strength, but of moral weakness, as evincing ignavia, and incurring shame; whereas scelus (σκληρόν) is an offence against others, against the right of individuals, or the peace of society, by robbery, murder, and particularly by sedition, by the display, in short, of malice; nefas (ἄφατον) is an offence against the gods, or against nature, by blasphemy, sacrilege, murder of kindred, betrayal of one’s country; in short, by the display of impietas, an impious outrage. Tac. G. 12. (ii. 139.)

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.dēlinquōdēlinquēbamdēlinquamdēlīquīdēlīqueramdēlīquerō
2nd sg.dēlinquisdēlinquēbāsdēlinquēsdēlīquistīdēlīquerāsdēlīqueris
3rd sg.dēlinquitdēlinquēbatdēlinquetdēlīquitdēlīqueratdēlīquerit
1st pl.dēlinquimusdēlinquēbāmusdēlinquēmusdēlīquimusdēlīquerāmusdēlīquerimus
2nd pl.dēlinquitisdēlinquēbātisdēlinquētisdēlīquistisdēlīquerātisdēlīqueritis
3rd pl.dēlinquuntdēlinquēbantdēlinquentdēlīquērunt
dēlīquēre
dēlīquerantdēlīquerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.dēlinquamdēlinqueremdēlīquerimdēlīquissem
2nd sg.dēlinquāsdēlinquerēsdēlīquerīsdēlīquissēs
3rd sg.dēlinquatdēlinqueretdēlīqueritdēlīquisset
1st pl.dēlinquāmusdēlinquerēmusdēlīquerīmusdēlīquissēmus
2nd pl.dēlinquātisdēlinquerētisdēlīquerītisdēlīquissētis
3rd pl.dēlinquantdēlinquerentdēlīquerintdēlīquissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.dēlinquordēlinquēbardēlinquar
2nd sg.dēlinqueris
dēlinquere
dēlinquēbāris
dēlinquēbāre
dēlinquēris
dēlinquēre
3rd sg.dēlinquiturdēlinquēbāturdēlinquētur
1st pl.dēlinquimurdēlinquēbāmurdēlinquēmur
2nd pl.dēlinquiminīdēlinquēbāminīdēlinquēminī
3rd pl.dēlinquunturdēlinquēbanturdēlinquentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.dēlinquardēlinquerer
2nd sg.dēlinquāris
dēlinquāre
dēlinquerēris
dēlinquerēre
3rd sg.dēlinquāturdēlinquerētur
1st pl.dēlinquāmurdēlinquerēmur
2nd pl.dēlinquāminīdēlinquerēminī
3rd pl.dēlinquanturdēlinquerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.dēlinquedēlinquere
pres. 2nd pl.dēlinquitedēlinquiminī
fut. 2nd sg.dēlinquitōdēlinquitor
fut. 3rd sg.dēlinquitōdēlinquitor
fut. 2nd pl.dēlinquitōte—
fut. 3rd pl.dēlinquuntōdēlinquuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivedēlinqueredēlinquī
perfect infinitivedēlīquissedēlictum esse
future infinitivedēlictūrum essedēlictum īrī
present participledēlinquēns—
perfect participle—dēlictus
dēlicta, dēlictā, dēlictae, dēlictam, dēlictārum, dēlictās, dēlicte, dēlictī, dēlictīs, dēlictō, dēlictōrum, dēlictōs
future participledēlictūrus
dēlictūra, dēlictūrā, dēlictūrae, dēlictūram, dēlictūrārum, dēlictūrās, dēlictūre, dēlictūrī, dēlictūrīs, dēlictūrō, dēlictūrōrum, dēlictūrōs, dēlictūrum
dēlinquendus
dēlinquenda, dēlinquendā, dēlinquendae, dēlinquendam, dēlinquendārum, dēlinquendās, dēlinquende, dēlinquendīs, dēlinquendōrum, dēlinquendōs
gerunddēlinquendī, dēlinquendō, dēlinquendumsupinedēlictum, dēlictū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

conscientia mala or peccatorum, culpae, sceleris, delicti
a guilty conscience.

dē-linquo, līqui, lictum, 3 (
I. perf. delinquerunt, Liv. 1, 32 codd.), v. n. and a., to fail, be wanting.
I. Lit., to fail, be lacking, for the usual deficere (cf. 1. deliquium, = defectus—very rare): delinquere frumentum, Cael. ap. Serv. Verg. A. 4, 390: delinquat aut superet aliquid tibi, Tubero ib.—
II. Trop. (class.), to fail, be wanting in one's duty; to commit a fault, to do wrong, transgress, offend; and, delinquere aliquid, to commit, do something wrong.
(a). Absol.: QVOD POPVLVS HERMVNDVLVS HOMINESQVE POPVLI HERMVNDVLI ADVERSVS POPVLVM ROMANVM BELLVM FECERE DELIQVERVNTQVE, etc., an old formula used in declaring war, Gell. 16, 4; cf. id. ap. Liv. 1, 32: an quia non delinquunt viri? Ter. Hec. 4, 4, 41: ut condemnaretur filius aut nepos, si pater aut avus deliquisset? Cic. N. D. 3, 38: mercede delinquere (opp. gratis recte facere), Sall. Hist. Fragm. 3, 61, 5 Dietsch: in vita, Cic. Tusc. 2, 4 fin.; cf.: in bello miles, id. Clu. 46; and: hac quoque in re, id. Inv. 2, 10, 33: in ancilla, Ov. M. 2, 8, 9: deliquere homines adulescentuli per ambitionem, Sall. C. 52, 26: paulum deliquit amicus, Hor. S. 1, 3, 84: multo jam ut praestet laxitate delinquere, Plin. 17, 12, 19, § 94.—Of errors in language, Quint. 1, 5, 49.—
(b). With acc. respect.: dum caveatur praeter aequum ne quid delinquat, Plaut. Bacch. 3, 3, 14; so, quid, id. Men. 5, 2, 30; id. Ps. 4, 7, 129; Cic. Agr. 2, 36 fin.; Sall. C. 51, 12: quae, id. J. 28, 4: quid erga aliquem, Plaut. Ep. 3, 3, 9: quid ego tibi deliqui? id. Am. 2, 2, 185.—With object. acc.: flagitia, Tac. A. 12, 54 fin.; cf.: multo majora deliquit, Vulg. 2 Par. 33, 23.—Pass.: adulterium quod pubertate delinquitur, Dig. 48, 5, 38; cf. delictum.—Pass. impers.: ut nihil a me adhuc delictum putem, Cic. Att. 9, 10 fin.; Gell. 5, 4, 2.

Origins

From dē- + linquō.

Descendants
  • Catalandelinquir
  • Englishdelinquish
  • Frenchdélinquer
  • Italiandelinquere
  • Portuguesedelinquir
  • Spanishdelinquir
  • Siciliandilìncuri

In English words that came into English from dēlinquō

  • delinquentdelinquens
  • delinquencydēlinquentia
  • delictdēlīctum
  • deliquiumdeliquium
  • delictuousdēlīctum

Quick answers

What does dēlinquō mean in Latin?
dēlinquō, a verb, means “to fail in one's duty; to be wanting, lacking; to commit a fault, do something wrong”.
What are the principal parts of dēlinquō?
dēlinquō, dēlinquere, dēlīquī, dēlictum (third conjugation).
How do you pronounce dēlinquō?
In classical Latin, [deːˈlɪŋ.kʷoː]; in ecclesiastical (church) Latin, [deˈliŋ.kʷo].
Which English words come from dēlinquō?
English words that go back to Latin dēlinquō include delinquent, delinquency, deliquium, delict and delictuous.