dēlinquō
Meaning
- to fail in one's duty
- to be wanting, lacking
- to commit a fault, do something wrong; transgress, offend, err
ferretne civitas ulla latorem istius modi legis, ut condemnaretur filius aut nepos, si pater aut avus deliquisset?
Would any state tolerate a law-giver who decreed that a son or grandson was to be convicted if their father or grandfather had erred?106 BCE – 43 BCE, Cicero, de Natura Deorum 3.90deliquere homines adulescentuli per ambitionem
They are young men who have erred due to their ambition86 BCE – c. 35 BCE, Gaius Sallustius Crispus, Conspiracy of Catiline 52.26
Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms
Delictum · Peccatum · Malefactum · Maleficium · Facinus · Flagitium · Scelus · Nefas · Impietas
1. Delictum and peccatum denote the lighter sort of offences; delictum, more the transgression of positive laws, from levity; peccatum (from παχύς), rather of the laws of nature and reason, from indiscretion. 2. A synonyme and as it were a circumlocution of the above words is malefactum; whereas maleficium and facinus involve a direct moral reference; maleficium is any misdeed which, as springing from evil intention, deserves punishment; but facinus, a crime which, in addition to the evil intention, excites astonishment and alarm from the extraordinary degree of daring requisite thereto. 3. There are as many sorts of evil deeds, as there are of duties, against oneself, against others, against the gods; flagitium (from βλαγίς) is an offence against oneself, against one’s own honor, by gluttony, licentiousness, cowardice; in short, by actions which are not the consequence of unbridled strength, but of moral weakness, as evincing ignavia, and incurring shame; whereas scelus (σκληρόν) is an offence against others, against the right of individuals, or the peace of society, by robbery, murder, and particularly by sedition, by the display, in short, of malice; nefas (ἄφατον) is an offence against the gods, or against nature, by blasphemy, sacrilege, murder of kindred, betrayal of one’s country; in short, by the display of impietas, an impious outrage. Tac. G. 12. (ii. 139.)
Conjugation conjugation 3
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | dēlinquō | dēlinquēbam | dēlinquam | dēlīquī | dēlīqueram | dēlīquerō |
| 2nd sg. | dēlinquis | dēlinquēbās | dēlinquēs | dēlīquistī | dēlīquerās | dēlīqueris |
| 3rd sg. | dēlinquit | dēlinquēbat | dēlinquet | dēlīquit | dēlīquerat | dēlīquerit |
| 1st pl. | dēlinquimus | dēlinquēbāmus | dēlinquēmus | dēlīquimus | dēlīquerāmus | dēlīquerimus |
| 2nd pl. | dēlinquitis | dēlinquēbātis | dēlinquētis | dēlīquistis | dēlīquerātis | dēlīqueritis |
| 3rd pl. | dēlinquunt | dēlinquēbant | dēlinquent | dēlīquērunt dēlīquēre | dēlīquerant | dēlīquerint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | dēlinquam | dēlinquerem | dēlīquerim | dēlīquissem |
| 2nd sg. | dēlinquās | dēlinquerēs | dēlīquerīs | dēlīquissēs |
| 3rd sg. | dēlinquat | dēlinqueret | dēlīquerit | dēlīquisset |
| 1st pl. | dēlinquāmus | dēlinquerēmus | dēlīquerīmus | dēlīquissēmus |
| 2nd pl. | dēlinquātis | dēlinquerētis | dēlīquerītis | dēlīquissētis |
| 3rd pl. | dēlinquant | dēlinquerent | dēlīquerint | dēlīquissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | dēlinquor | dēlinquēbar | dēlinquar |
| 2nd sg. | dēlinqueris dēlinquere | dēlinquēbāris dēlinquēbāre | dēlinquēris dēlinquēre |
| 3rd sg. | dēlinquitur | dēlinquēbātur | dēlinquētur |
| 1st pl. | dēlinquimur | dēlinquēbāmur | dēlinquēmur |
| 2nd pl. | dēlinquiminī | dēlinquēbāminī | dēlinquēminī |
| 3rd pl. | dēlinquuntur | dēlinquēbantur | dēlinquentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | dēlinquar | dēlinquerer |
| 2nd sg. | dēlinquāris dēlinquāre | dēlinquerēris dēlinquerēre |
| 3rd sg. | dēlinquātur | dēlinquerētur |
| 1st pl. | dēlinquāmur | dēlinquerēmur |
| 2nd pl. | dēlinquāminī | dēlinquerēminī |
| 3rd pl. | dēlinquantur | dēlinquerentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | dēlinque | dēlinquere |
| pres. 2nd pl. | dēlinquite | dēlinquiminī |
| fut. 2nd sg. | dēlinquitō | dēlinquitor |
| fut. 3rd sg. | dēlinquitō | dēlinquitor |
| fut. 2nd pl. | dēlinquitōte | — |
| fut. 3rd pl. | dēlinquuntō | dēlinquuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | dēlinquere | dēlinquī |
| perfect infinitive | dēlīquisse | dēlictum esse |
| future infinitive | dēlictūrum esse | dēlictum īrī |
| present participle | dēlinquēns | — |
| perfect participle | — | dēlictus dēlicta, dēlictā, dēlictae, dēlictam, dēlictārum, dēlictās, dēlicte, dēlictī, dēlictīs, dēlictō, dēlictōrum, dēlictōs |
| future participle | dēlictūrus dēlictūra, dēlictūrā, dēlictūrae, dēlictūram, dēlictūrārum, dēlictūrās, dēlictūre, dēlictūrī, dēlictūrīs, dēlictūrō, dēlictūrōrum, dēlictūrōs, dēlictūrum | dēlinquendus dēlinquenda, dēlinquendā, dēlinquendae, dēlinquendam, dēlinquendārum, dēlinquendās, dēlinquende, dēlinquendīs, dēlinquendōrum, dēlinquendōs |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- conscientia mala or peccatorum, culpae, sceleris, delicti
- a guilty conscience.
QVOD POPVLVS HERMVNDVLVS HOMINESQVE POPVLI HERMVNDVLI ADVERSVS POPVLVM ROMANVM BELLVM FECERE DELIQVERVNTQVE, etc., an old formula used in declaring war, Gell. 16, 4; cf. id. ap. Liv. 1, 32: an quia non delinquunt viri? Ter. Hec. 4, 4, 41: ut condemnaretur filius aut nepos, si pater aut avus deliquisset? Cic. N. D. 3, 38: mercede delinquere (opp. gratis recte facere), Sall. Hist. Fragm. 3, 61, 5 Dietsch: in vita, Cic. Tusc. 2, 4 fin.; cf.: in bello miles, id. Clu. 46; and: hac quoque in re, id. Inv. 2, 10, 33: in ancilla, Ov. M. 2, 8, 9: deliquere homines adulescentuli per ambitionem, Sall. C. 52, 26: paulum deliquit amicus, Hor. S. 1, 3, 84: multo jam ut praestet laxitate delinquere, Plin. 17, 12, 19, § 94.—Of errors in language, Quint. 1, 5, 49.—dum caveatur praeter aequum ne quid delinquat, Plaut. Bacch. 3, 3, 14; so, quid, id. Men. 5, 2, 30; id. Ps. 4, 7, 129; Cic. Agr. 2, 36 fin.; Sall. C. 51, 12: quae, id. J. 28, 4: quid erga aliquem, Plaut. Ep. 3, 3, 9: quid ego tibi deliqui? id. Am. 2, 2, 185.—With object. acc.: flagitia, Tac. A. 12, 54 fin.; cf.: multo majora deliquit, Vulg. 2 Par. 33, 23.—Pass.: adulterium quod pubertate delinquitur, Dig. 48, 5, 38; cf. delictum.—Pass. impers.: ut nihil a me adhuc delictum putem, Cic. Att. 9, 10 fin.; Gell. 5, 4, 2.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
Origins
From dē- + linquō.
- Catalandelinquir
- Englishdelinquish
- Frenchdélinquer
- Italiandelinquere
- Portuguesedelinquir
- Spanishdelinquir
- Siciliandilìncuri
In English words that came into English from dēlinquō
- delinquentdelinquens
- delinquencydēlinquentia
- delictdēlīctum
- deliquiumdeliquium
- delictuousdēlīctum