LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

decōrus

decōrus (feminine decōra, neuter decōrum, adverb decōrē)
Classical[dɛˈkoː.rʊs]Ecclesiastical[deˈkɔː.rus]

Meaning

  1. adjectivebecoming, fitting, proper, suitable
    Dulce et decorum est pro patria mori.Sweet and fitting it is to die for one's fatherland.23 BCE – 13 BCE, Horatius, Carmina 3.2.13
  2. adjectivedecorated, adorned; elegant, fine, beautiful
  3. adjectivegraceful

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativedecōrusdecōradecōrum
genitivedecōrīdecōraedecōrī
dativedecōrōdecōraedecōrō
accusativedecōrumdecōramdecōrum
ablativedecōrōdecōrādecōrō
vocativedecōredecōradecōrum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativedecōrīdecōraedecōra
genitivedecōrōrumdecōrārumdecōrōrum
dativedecōrīsdecōrīsdecōrīs
accusativedecōrōsdecōrāsdecōra
ablativedecōrīsdecōrīsdecōrīs
vocativedecōrīdecōraedecōra

dĕcōrus, a, um, adj. decor, Gr. εὐπρεπής.
I. Becoming, fitting, seemly, proper, suitable, decorous (class.).
(a). With dat.: QVAE QVOIQVE DIVO DECORAE GRATAEQVE SINT HOSTIAE PROVIDENTO, Cic. Leg. 2, 8, 20: color albus praecipue decorus deo est, id. ib. 2, 18, 45: quod virginitati decorum, Liv. 2, 13; Quint. 11, 3, 101; cf. ib. § 104, and 11, 1, 33 al.: decorum erat tum ipsis capessere pugnam ducibus, Liv. 2, 6; cf. Tac. A. 1, 12. —*
(b). With abl. (after the analogy of dignus): (facinora puerilia) neque te decora neque tuis virtutibus, Plaut. Mil. 3, 1, 24 (cf. id. Aul. 2, 2, 43).—*
(g). With ad (after the analogy of aptus, accommodatus, etc.): nos auri venas invenimus et ad usum aptas et ad ornatum decoras, Cic. N. D. 2, 60, 151.—
(d). With pro: decorum pro causa ratus, Tac. H. 3, 7.—(ε) Absol.: decorus est senis sermo, quietus et remissus, Cic. de Sen. 9, 28; cf.: vox et actio, Quint. 10, 1, 17: silentium, Hor. Od. 4, 1, 35 et saep.: nihil nisi quod honestum decorumque sit admirari, Cic. Off. 1, 20: omnino si quicquam est decorum, nihil est profecto magis, quam aequabilitas universae vitae, id. ib. 1, 31, 111; Quint. 5, 10, 40 al.: actuariis minutis Patras accedere ... non satis visum est decorum, Cic. Att. 5, 9; so with a subject-clause, id. ib. 4, 16, 3: dulce et decorum est pro patria mori, Hor. Od. 3, 2, 13; Ov. M. 9, 6 (opp. turpe); cf. ib. 13, 309 al.—
B. Subst.: dĕ-cōrum, i, n., in Cic. for the Gr. πρέπον, that which is seemly, suitable; seemliness, fitness, propriety, decorum (for which Quint. uses decor; cf.: decus init.): ut in vita, sic in oratione nihil est difficilius quam quid deceat videre. Πρέπον appellant hoc Graeci: nos dicamus sane decorum; Cic. Or. 21, 70; cf.: id, quod Graece πρέπον dicitur, decorum dici Latine potest, etc., id. Off. 1, 27 sq.; cf. id. ib. 1, 35; Tac. H. 1, 71.—Plur.: vota pro reditu ejus et alia decora, id. ib. 3, 47: plura tribuere, id. ib. 3, 5.
II. Absol., decorated, ornamented, adorned; elegant, fine, beautiful, handsome (not so in Cic.; but freq. in the poets and historians, esp. in Hor. and Tacit.): delubra deum, * Lucr. 2, 352; cf.: aedes, Hor. Od. 1, 30, 3; and: supplicationes et alia decora, Tac. A. 3, 47: galeae ensesque, Verg. A. 11, 194: insigne clipei, id. ib. 2, 392: arma, Sall. C. 7, 4 al.: membra juventae, Verg. A. 4, 559; cf.: oculi, id. ib. 11, 480: pectus, id. ib. 4, 589: os, Hor. S. 1, 8, 21: facies, id. ib. 1, 2, 87; Sall. J. 6, 1: caput, Ov. M. 6, 167: juventa, Tac. H. 1, 53: genus, id. A. 6, 27 al.: palaestra, noble, skilful, Hor. Od. 1, 10, 3: verba, id. S. 2, 7, 41; id. Ep. 2, 1, 73: temporibus Augusti dicendis non defuere decora ingenia, Tac. A. 1, 1.—Sup.: Zeus decorissimus, Apul. Mag. 4, p. 276, 4.—
(b). With abl., adorned with any thing; shining, beautiful with any thing: ductores ostro decori, Verg. A. 5, 133; cf. id. ib. 12, 126: Phoebus fulgente arcu, Hor. Carm. Sec. 61: Bacchus aureo cornu, id. Od. 2, 19, 30: Medi pharetrā, id. ib. 2, 16, 2: dea formāque armisque, Ov. M. 2, 773: satis decorus etiam Graeca facundia, Tac. H. 2, 80.— With ab: voces decorae ab aspectu, Col. 6, 1.Adv.: dĕcōrē.
1. (Acc. to no. I.) Suitably, properly, decorously: ut ea si non decore, at quam minime indecore facere possimus, Cic. Off. 1, 31 fin.; cf. id. de Or. 1, 32, 144; 3, 47, 182; Sall. J. 100 fin.—*
2. (acc. to no. II.), elegantly, charmingly, beautifully: formata d. Jovis species, Cic. poët. Div. 1, 12, 20 (cf. above, decora delubra deum).

Origins

From decor + -us, compare honōrus, from honor.

Quick answers

What does decōrus mean in Latin?
decōrus, a adjective, means “becoming, fitting, proper, suitable; decorated, adorned; elegant, fine, beautiful”.
How do you pronounce decōrus?
In classical Latin, [dɛˈkoː.rʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [deˈkɔː.rus].