LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

damnō

damnō (present infinitive damnāre, perfect active damnāvī, supine damnātum)
Classical[ˈdam.noː]Ecclesiastical[ˈdam.no]
№ 751 of the 1,000 commonest wordsMille Verba core vocabulary

Meaning

  1. to discredit, find fault, disapprove, reject
  2. to bind, oblige
  3. to sentence someone to a punishment, declare guilty, condemn, damn, doom, convict, judge
    Damnabuntur ineternum cum suis magistris, qui per literas veniarum securos sese credunt de sua salute.Those who believe that they can be certain of their salvation because they have indulgence letters will be damned eternally, along with their teachers.1517, Martin Luther, Disputatio pro declaratione virtutis indulgentiarum:
  4. to condemn, censure
    AugustinusGod does not love to condemn, but to save.

Latīnē defined in Latin in our graded readers

iūdex eum quī malum fēcit pūnit et damnat.
damnō -āre — in Mille Verba, Urbs et Aedificia

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.damnōdamnābamdamnābōdamnāvīdamnāveram
damnāram
damnāverō
damnārō
2nd sg.damnāsdamnābāsdamnābisdamnāvistī
damnāstī
damnāverās
damnārās
damnāveris
damnāris
3rd sg.damnatdamnābatdamnābitdamnāvit
damnāt
damnāverat
damnārat
damnāverit
damnārit
1st pl.damnāmusdamnābāmusdamnābimusdamnāvimus
damnāmus
damnāverāmus
damnārāmus
damnāverimus
damnārimus
2nd pl.damnātisdamnābātisdamnābitisdamnāvistis
damnāstis
damnāverātis
damnārātis
damnāveritis
damnāritis
3rd pl.damnantdamnābantdamnābuntdamnāvērunt
damnārunt, damnāvēre
damnāverant
damnārant
damnāverint
damnārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.damnemdamnāremdamnāverim
damnārim
damnāvissem
damnāssem
2nd sg.damnēsdamnārēsdamnāverīs
damnārīs
damnāvissēs
damnāssēs
3rd sg.damnetdamnāretdamnāverit
damnārit
damnāvisset
damnāsset
1st pl.damnēmusdamnārēmusdamnāverīmus
damnārīmus
damnāvissēmus
damnāssēmus
2nd pl.damnētisdamnārētisdamnāverītis
damnārītis
damnāvissētis
damnāssētis
3rd pl.damnentdamnārentdamnāverint
damnārint
damnāvissent
damnāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.damnordamnābardamnābor
2nd sg.damnāris
damnāre
damnābāris
damnābāre
damnāberis
damnābere
3rd sg.damnāturdamnābāturdamnābitur
1st pl.damnāmurdamnābāmurdamnābimur
2nd pl.damnāminīdamnābāminīdamnābiminī
3rd pl.damnanturdamnābanturdamnābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.damnerdamnārer
2nd sg.damnēris
damnēre
damnārēris
damnārēre
3rd sg.damnēturdamnārētur
1st pl.damnēmurdamnārēmur
2nd pl.damnēminīdamnārēminī
3rd pl.damnenturdamnārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.damnādamnāre
pres. 2nd pl.damnātedamnāminī
fut. 2nd sg.damnātōdamnātor
fut. 3rd sg.damnātōdamnātor
fut. 2nd pl.damnātōte—
fut. 3rd pl.damnantōdamnantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivedamnāredamnārī
perfect infinitivedamnāvisse
damnāsse
damnātum esse
future infinitivedamnātūrum essedamnātum īrī
present participledamnāns—
perfect participle—damnātus
damnāta, damnātā, damnātae, damnātam, damnātārum, damnātās, damnātī, damnātōrum, damnātōs
future participledamnātūrus
damnātūra, damnātūrā, damnātūrae, damnātūram, damnātūrārum, damnātūrās, damnātūre, damnātūrī, damnātūrīs, damnātūrō, damnātūrōrum, damnātūrōs, damnātūrum
damnandus
damnanda, damnandā, damnandae, damnandam, damnandārum, damnandās, damnande, damnandīs, damnandōrum, damnandōs
gerunddamnandī, damnandō, damnandumsupinedamnātum, damnātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

damno affici
to suffer loss, harm, damage.
decem milibus aeris damnari
to be fined 10,000 asses.
voti damnari, compotem fieri
to have to pay a vow; to obtain one's wish.
capitis or capite damnare aliquem
to condemn some one to death.
lege Plautia damnari (Sall. Cat. 31. 4)
to be condemned under the Lex Plautia.

damno (in vulg. lang. and late Lat. sometimes dampno), āvi, ātum, 1, v. a. damnum.
I. Gen., to occasion loss or damage to, to harm, damage = damno afficere: pauperibus parcere, divites damnare atque domare, Plaut. Trin. 4, 1, 10.—
II. Esp. [cf. damnum, II.] a judicial t. t., to condemn, doom, sentence one to any punishment = condemno, v. Cic. Or. 49, 166 (opp. to absolvere, liberare, dimittere; cf. also condemno, culpo, improbo; common and classical).—Constr. with acc. of person, either alone or with gen., abl., de, in, ad, etc., of the crime and punishment: damnatur aliquis crimine vel judicio, sed sceleris, parricidii, etc., Lachm. ad Lucr. 2, p. 273 sq.; cf. Munro, ad Lucr. 4, 1183: Zumpt, Gr. § 446 sq.; Roby, Gr. § 1199 sq.
(a). With acc. pers. alone: ergo ille damnatus est: neque solum primis sententiis, quibus tantum statuebant judices, damnarent an absolverent, sed etiam illis, etc., Cic. de Or. 1, 54, 231; id. Rosc. Am. 39, 114: censoris judicium nihil fere damnato nisi ruborem affert, id. Rep. 4, 6 (fragm. ap. Non. 24, 9): ego accusavi, vos damnastis, Dom. Afer ap. Quint. 5, 10, 79 et saep. —Transf., of things: causa judicata atque damnata, Cic. Rab. perd. 4; id. Clu. 3.—
(b). With acc. pers. and gen. (criminis or poenae): ambitus damnati, Caes. B. C. 3, 1, 4; Cic. Brut. 48 fin.: furti, id. Flacc. 18, 43: injuriarum, Cic. Verr. 2, 5, 41 fin.: majestatis, id. Phil. 1, 9, 23: peculatus, Cic. Verr. 1, 13, 39: rei capitalis, id. de Sen. 12, 42; sceleris conjurationisque, Cic. Verr. 2, 5, 5 Zumpt N. cr., et saep.: capitis, Caes. B. C. 3, 83, 4; 3, 110, 4: octupli, Cic. Verr. 2, 3, 11, § 28: absentem capitalis poenae, Liv. 42, 43, 9; cf.: crimine falso damnari mortis, Verg. A. 6, 430.—
(g). With abl.: ut is eo crimine damnaretur, Cic. Verr. 2, 4, 45; so, capite, id. Tusc. 1, 22 al.: morte, Sen. Herc. Oet. 888: tertiā parte agri, Liv. 10, 1, 3: pecuniā, Just. 8, 1, 7; cf.: Milo Clodio interfecto eo nomine erat damnatus, on that account, Caes. B. C. 3, 21, 4; morti (abl.) damnare, Liv. 4, 37, 6, v. Weissenb. ad loc.—
(d). With de: de majestate damnatus, Cic. Verr. 1, 13, 39: de vi et de majestate, id. Phil. 1, 9: de vi publica, Tac. A. 4, 13 al.; cf. quibus de causis damnati, Val. Max. 8, 1 init.—(ε) With in or ad: nec in metallum damnabuntur, nec in opus publicum, vel ad bestias, Dig. 49, 18, 3: ad mortem, Tac. A. 16, 21; ad extremum supplicium, id. ib. 6, 38: Suet. Cal. 27; id. Ner. 31.— (ζ) With ut, Tac. A. 2, 67.—(η) With quod: Athenienses Socratem damnaverunt quod novam religionem introducere videbatur, Val. Max. 1, 1, 7, ext. 7: Baebius est damnatus, quod milites praebuisset, etc., Liv. 45, 31, 2.—(θ) With cur: damnabantur cur jocati essent, Spart. Sev. 14, § 13.
B. Transf.
1. To bind or oblige one's heir by last will and testament to the performance of any act.—Constr. with ut, ne, or the inf.: si damnaverit heredem suum, ut, etc., Dig. 12, 6, 26; with ne, ib. 8, 4, 16; with inf.: heredem dare, etc., ib. 30, 12: Hor. S. 2, 3, 86.
2. In a non-legal sense, to condemn, censure, judge: (with acc. pers. and gen. or abl.) aliquem summae stultitiae, Cic. Part. 38, 134: damnatus longi Sisyphus laboris, Hor. Od. 2, 14, 19: stultitiaeque ibi se damnet (amator), Lucr. 4, 1179: damnare aliquem voti (poet. and late Lat., voto, votis), to condemn one to fulfil his vow, i. e. by granting his prayer (not in Cic.): damnabis tu quoque votis, Verg. E. 5, 80, Serv. and Heyne: voto, Sisenn. ap. Non. 277, 11: voti, Liv. 10, 37 fin.; 27, 45: voto damnatus, Hyg. Astr. 2, 24; Lact. Fab. 10, 8 (cf.: voti, Titin. and Turpil. ap. Non. 277, 6 and 10; Titin. Fr. 153; Turpil. Fr. 128 Ribb.): morti, Lucr. 6, 1231; cf.: Stygio caput damnaverat Orco, Verg. A. 4, 699: damnati turis acervi, devoted to the gods below, Stat. S. 2, 21 et saep.; cf. also: quem damnet (sc. leto) labor, Verg. A. 12, 727 Heyne: damnare eum Senecam et invisum quoque habere, to condemn, censure, disapprove, Quint. 10, 1, 125: videntur magnopere damnandi, qui, etc., id. 5, 1, 2: debitori suo creditor saepe damnatur, Sen. Ben. 6, 4, 4.—Of inanimate objects, to condemn, reject: ne damnent quae non intelligunt, id. 10, 1, 26; cf. id. 10, 4, 2; 11, 3, 70 et saep.—Part. fut. pass. as subst.: quem non puduisset damnanda committere, Plin. Ep. 3, 9, 5.
II. Of the plaintiff, to seek or effect a person's condemnation (rare): quem ad recuperatores modo damnavit Plesidippus, Plaut. Rud. 5, 1, 2; Varr. R. R. 2, 2, 6: Verrem, quem M. Cicero damnaverat, Plin. 34, 2, 3, § 6; Liv. 7, 16, 9; cf. condemno, no. II., and condemnator, no. II.—Hence,damnātus, a, um, P. a.
I. Prop., condemned: dicet damnatas ignea testa manus, Prop. 5, 7, 38.—
II. Meton. (effectus pro causa), reprobate, criminal: quis te miserior? quis te damnatior? Cic. Pis. 40: damnati lingua vocem habet, vim non habet, Pub. Syr. 142 (Ribb.).—
B. Hateful, wretched: damnatae noctes, Prop. 4, 12 (5, 11 M.), 15.

Origins

  1. Proto-Indo-European*deh₂-
  2. Latindamnō

Proto-Indo-European *deh₂p-der. Proto-Indo-European *dh₂pnóm Proto-Italic *dapnom Latin damnum Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin damnō From damnum (“damage, injury”) + -ō.

Descendants
  • Catalandanyar
  • Englishdamn
  • Italiandannare
  • Occitandamnar
  • Portuguesedanarfrom Old Galician-Portuguese danar
  • Spanishdañarfrom Old Spanish dannar
  • Romaniandăuna
  • Frenchdamner
  • Romaniandamnafrom French damner
  • Asturiandañar

Quick answers

What does damnō mean in Latin?
damnō, a verb, means “to discredit, find fault, disapprove, reject; to bind, oblige; to sentence someone to a punishment, declare guilty, condemn, damn, doom, convict, judge”.
What are the principal parts of damnō?
damnō, damnāre, damnāvī, damnātum (first conjugation).
How do you pronounce damnō?
In classical Latin, [ˈdam.noː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈdam.no].
Where does damnō come from?
Proto-Indo-European *deh₂- → Latin damnō.