LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · neuterthird declension

crīmen

crīmen n (genitive crīminis)
Classical[ˈkriː.mɛn]Ecclesiastical[ˈkriː.men]
№ 475 of the 1,000 commonest wordsMille Verba core vocabulary

Meaning

  1. a judicial decision, verdict, or judgment
  2. an object of reproach, invective
  3. a crime, fault, offense
    probably 1355, Marino Faliero's picture in the Great Council Hall, Venice Hic est locus Marinī Faliero decapitātī prō crīminibus This is the place for Marino Faliero,decapitated for crimes
  4. an object representing a crime
  5. a cause of a crime; criminal
  6. the crime of lewdness; adultery
  7. a charge, accusation, reproach; calumny, slander
  8. the fault one is accused of; crime, misdeed, offence, fault

Latīnē defined in Latin in our graded readers

malum factum dē quō quis accūsātur.
crīmen -inis n — in Mille Verba, Urbs et Aedificia

Declension

declension
formsingularplural
nominativecrīmencrīmina
genitivecrīminiscrīminum
dativecrīminīcrīminibus
accusativecrīmencrīmina
ablativecrīminecrīminibus
vocativecrīmencrīmina

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

crimina diluere, dissolvere
to refute charges.
aliquid alicui crimini dare, vertere
to reproach a person with...
aliquid alicui crimini dare, vitio vertere (Verr. 5. 50)
to reproach, blame a person for...

crīmen, ĭnis, n. contr. for cernimen, from cerno, II. C.; lit.,
I. a judicial decision, verdict, judgment; hence, transf., like the Gr. κρῖμα, of the subject of such a decision, and with partieular reference either to the accuser or to the accused.
I. Subject., or with reference to the accuser, a charge, accusation, reproach; esp. when unfounded, a calumny, slander (very freq. in every period and species of composition): criminin' me habuisse fidem? Plaut. Bacch. 4, 3, 15; cf. Ter. Hec. 5, 2, 13: hae litterae fidem Persei criminibus fecerunt, Liv. 40, 23, 9: cum respondero criminibus, Cic. Planc. 2, 4: se falsis criminibus circumventum, Sall. C. 34, 2; cf.: crimen falsum, Cic. Quint. 2, 8; Hor. C. 3, 7, 14: criminibus adversariorum in invidiam venire, Nep. Epam. 7, 3: sermones pleni criminum in Patres, Liv. 6, 14, 11: crimina et suspiciones, id. 40, 15, 3: tanti maleficii crimen probare te censes posse talibus viris, si, etc., Cic. Rosc. Am. 26, 72: sceleris maximi, id. Cael. 23, 56; cf. id. ib. 27, 65; id. Sull. 24, 8: istius conjurationis, id. ib. 4, 12: avaritiae, Cic. Verr. 2, 2, 78, § 192; 2, 5, 1, § 2: veneficii, Quint. 5, 7, 37: ubi est crimen quod reprehenditis? i. e. the point of the accusation, Cic. Sest. 38, 80 Halm ad loc.: quo enim illi crimine peccatoque perierunt? id. Cael. 30, 71: haec causa est omnium horum scelerum atque criminum, id. ib. 25, 61; so (approaching the signif. II. A. infra), id C. Norbano in nefario crimine atque in fraude capitali esse ponendum, id. de Or. 2, 48, 199 Sorof ad loc.: era in crimen veniet, Ter. Hec. 3, 1, 55 (era male audiet, Don.): quid? sciebas tibi crimini datum iri? would be made a reproach? Cic. Verr. 2, 5, 29, § 74; cf. Ov. M. 1, 766: crimen adferre, Cic. Rab. Post. 10, 27; cf.: crimen inferre, offerre, id. Lael. 18, 65: in quos crimen intendebatur, Liv. 9, 26, 11: esse in crimine, to stand charged with, Cic. Verr. 2, 4, 45, § 100: propulsare, id. Sull. 4, 12: defendere, to repel, confute, id. ib.; Ov. M. 13, 303; and opp. obicere, Quint. 6, 3, 69: repellere, transferre, id. 4, 2, 26 et saep.—Poet.: belli, pretexts (causae), Verg. A. 7, 339.—*
B. Meton. (abstr. pro concreto), an object of reproach or invective: perpetuae crimen posteritatis eris, Ov. Tr. 4, 9, 26.—
II. Object., or with reference to the accused, the fault complained of, a crime, fault, offence (freq., but rare in ante-Aug. prose).
A. Lit.
1. Ingen.: foedati crimine turpi, Lucr. 3, 49: cum haec (causa) non in crimine aliquo, quod ille posset infitiari ... consisteret, Cic. de Or. 1, 40, 182 Sorof ad loc.: crimen meum indicare, Liv. 40, 12, 10; 41, 25, 6: carendum non solum crimine turpitudinis, verum etiam suspicione, Quint. 2, 2, 14: cum quidam crimen ultro faterentur, Suet. Claud. 36: velut crimen taedas exosa jugales, Ov. M. 1, 483: non prodere vultu, id. ib. 2, 447: scire, id. ib. 2, 614: hoc si crimen erit, crimen amoris erit, Prop. 2 (3), 30, 24. cf.: tuum crimen erit, thy fault, id. 2 (3), 28, 2: crimina et innoxios discernere, Tac. A. 1, 55.—Ovid in his Tristia very freq. calls the offence on account of which he was banished crimina or crimen, interchanging it with error, e. g. 1, 9, 64; 2, 3; 2, 207; 3, 5, 52; 3, 6, 26 al.—
b. Of inanim. objects: crimina brassicae sunt, animae gravitatem facere, etc., fault, defect, Plin. 20, 9, 35, § 91.—
2. In partic., the crime of lewdness, adultery, Ov. M. 9, 24; Sil. 6, 634.—
B. Meton.
1. An object representing a crime: et rupit pictas, caelestia crimina, vestes, i. e. deorum adulteria, Ov. M. 6, 131; cf.: tum paries nullo crimine pictus erat, Prop. 2, 6, 34 (2, 5, 26 Bip.): impressā signat sua crimina gemmā, a letter containing her crime, Ov. M. 9, 566.—
2. A cause of a crime, a criminal: se causam clamat crimenque caputque malorum, Verg. A. 12, 600; cf.: a pereant Baiae, crimen amoris, aquae, Prop. 1, 11, 30: Crimen et illa fuit ... Myrrha, id. 3, 19 (4, 18), 15.

Origins

From Proto-Italic *kreimən, from Proto-Indo-European *kréymn̥, from *krey- (“sieve”) + *-mn̥, equivalent to cernō (“sieve”) + -men (noun-forming suffix). Compare also Ancient Greek κρῖμα (krîma).

Descendants
  • Catalancrim
  • Englishcrimen
  • Frenchcrimefrom Old French crime
  • Portuguesecrimefrom Old French crime
  • Englishcrimefrom Old French crime
  • Italiancrimine
  • Romaniancrimă
  • Spanishcrimbre
  • Spanishcrimen
  • Albaniankrim

In English words that came into English from crīmen

  • crimecrīmen
  • criminalcriminalis
  • criminalitycriminalitas
  • incriminateincrīminātus
  • criminatecrīminātus
  • incriminationincriminatus
  • criminationcriminatio
  • pedocriminalcriminalis
  • criminouscrīminōsus

In the Academy Smith's classical dictionaries

Quick answers

What does crīmen mean in Latin?
crīmen, a noun, means “a judicial decision, verdict, or judgment; an object of reproach, invective; a crime, fault, offense”.
What is the genitive of crīmen?
The genitive singular is crīminis. crīmen is neuter, third declension.
How do you pronounce crīmen?
In classical Latin, [ˈkriː.mɛn]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈkriː.men].
Which English words come from crīmen?
English words that go back to Latin crīmen include crime, criminal, incriminate, criminate, incrimination and pedocriminal.