noun · femininethird declension
crīminātiō
crīminātiō f (genitive crīminātiōnis)
Classical[kriː.mɪˈnaː.ti.oː]Ecclesiastical[kri.miˈnat.t͡si.o]
Meaning
- accusation, complaint
- calumny
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | crīminātiō | crīminātiōnēs |
| genitive | crīminātiōnis | crīminātiōnum |
| dative | crīminātiōnī | crīminātiōnibus |
| accusative | crīminātiōnem | crīminātiōnēs |
| ablative | crīminātiōne | crīminātiōnibus |
| vocative | crīminātiō | crīminātiōnēs |
crīmĭnātĭo, ōnis, f. criminor,
I. an accusation, complaint, calumny (in good prose):
criminatione in me absentem uti, Cic. Agr. 3, 1, 3: criminatio tua quae est? Roscium cum Flavio pro societate decidisse, id. Rosc. Com. 13, 37; id. de Or. 2, 79, 321; Liv. 1, 54, 8 al.—In plur., Cic. Lael. 18, 65; Liv. 7, 5, 1; 9, 26, 19; Tac. A. 6, 25; Suet. Caes. 55; Just. 12, 14, 3 al.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
crīminātiō ōnis, f
criminor, an accusation, complaint, calumny: criminatione in me uti: tua: speciosa, L.: ab aliquo adlatae.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin crīminātiō From crīminor + -tiō.
Descendants
- Portuguesecriminação
- Spanishcriminación
In English words that came into English from crīminātiō
- criminationcrīminātiō