LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

contexō

contexō (present infinitive contexere, perfect active contexuī, supine contextum)
Classical[kɔnˈtɛk.soː]Ecclesiastical[konˈtɛk.so]

Meaning

  1. to weave, entwine or braid, knit
  2. to interweave, unite or connect
  3. to construct

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.contexōcontexēbamcontexamcontexuīcontexueramcontexuerō
2nd sg.contexiscontexēbāscontexēscontexuistīcontexuerāscontexueris
3rd sg.contexitcontexēbatcontexetcontexuitcontexueratcontexuerit
1st pl.conteximuscontexēbāmuscontexēmuscontexuimuscontexuerāmuscontexuerimus
2nd pl.contexitiscontexēbātiscontexētiscontexuistiscontexuerātiscontexueritis
3rd pl.contexuntcontexēbantcontexentcontexuērunt
contexuēre
contexuerantcontexuerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.contexamcontexeremcontexuerimcontexuissem
2nd sg.contexāscontexerēscontexuerīscontexuissēs
3rd sg.contexatcontexeretcontexueritcontexuisset
1st pl.contexāmuscontexerēmuscontexuerīmuscontexuissēmus
2nd pl.contexātiscontexerētiscontexuerītiscontexuissētis
3rd pl.contexantcontexerentcontexuerintcontexuissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.contexorcontexēbarcontexar
2nd sg.contexeris
contexere
contexēbāris
contexēbāre
contexēris
contexēre
3rd sg.contexiturcontexēbāturcontexētur
1st pl.conteximurcontexēbāmurcontexēmur
2nd pl.conteximinīcontexēbāminīcontexēminī
3rd pl.contexunturcontexēbanturcontexentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.contexarcontexerer
2nd sg.contexāris
contexāre
contexerēris
contexerēre
3rd sg.contexāturcontexerētur
1st pl.contexāmurcontexerēmur
2nd pl.contexāminīcontexerēminī
3rd pl.contexanturcontexerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.contexecontexere
pres. 2nd pl.contexiteconteximinī
fut. 2nd sg.contexitōcontexitor
fut. 3rd sg.contexitōcontexitor
fut. 2nd pl.contexitōte—
fut. 3rd pl.contexuntōcontexuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivecontexerecontexī
perfect infinitivecontexuissecontextum esse
future infinitivecontextūrum essecontextum īrī
present participlecontexēns—
perfect participle—contextus
future participlecontextūrus
contextūra, contextūrā, contextūrae, contextūram, contextūrārum, contextūrās, contextūre, contextūrī, contextūrīs, contextūrō, contextūrōrum, contextūrōs, contextūrum
contexendus
contexundus, contexenda, contexendā, contexendae, contexendam, contexendārum, contexendās, contexende, contexendīs, contexendōrum, contexendōs
gerundcontexendī, contexendō, contexendumsupinecontextum, contextū

con-texo, xŭi, xtum, 3, v. a. and n.
I. Act., to weave, entwine, braid, join together; to interweave, unite, connect (class. in prose and poetry).
A. In gen.
1. Prop.: ut earum (ovium) villis confectis atque contextis homines vestiantur? Cic. N. D. 2, 63, 158: alba lilia amarantis, Tib. 3, 4, 33: haec directā materiā injecta contexebantur, these (beams) were held together by timbers laid in a straight direction, Caes. B. G. 4, 17; so id. ib. 7, 23, 4 (cf. Jahn, Neue Jahrb. 1855, p. 516 sq.): fossam loricamque, Tac. A. 4, 49: nec tam contextae cum sint (animae cum corporibus), Lucr. 3, 695.—With dat. (post-Aug.): optime epilogum defensioni contexit, Sen. Contr. 7 (3), 20, 7: sceleribus scelera contexens, Sen. Ira, 1, 16, 3.—
2. Trop.: quid est aetas hominis, nisi memoria rerum veterum cum superiorum aetate contexitur? Cic. Or. 34, 120: conjuncte nostra cum reliquis rebus, id. Fam. 5, 12, 2: extrema cum primis, id. ib. 10, 13, 2: his et plasticen, Plin. 35, 12, 43, § 151: partes, Quint. 4, prooem. 7. 11, 1, 6: in verbis singulis et contextis, id. 9, 4, 23 al.: longius hoc carmen, to weave on, continue, Cic. Cael. 8, 18; cf. interrupta, id. Leg. 1, 3, 9: Caesaris nostri commentarios rerum gestarum Galliae, Auct. B. G. 8, prooem.: quae statim referri non poterant, contexuntur postero die, Quint. 11, 2, 43.—
B. Esp., to join together, to compose, make, construct, form, put together (cf.: compono, conecto, consero, etc.).
1. Lit.: equum trabibus acernis, Verg. A. 2, 112: puppes tenui cannā, Val. Fl. 2, 108: saccum tenui vimine, Col. 9, 15, 12.—
2. Trop.: orationem, Quint. 10, 6, 2; cf. librum, Sen. Ep. 114, 18: crimen, to devise, contrive, invent, Cic. Deiot. 6, 19.—
II. Neutr.: contexere de aliquā re, to treat of: de sili, Plin. 20, 5, 18, § 36.—Hence, contextus, a, um, P. a., cohering, connected: contexta condensaque corpora (opp. diffusa), Lucr. 4, 57: oratio alia vincta atque contexta, soluta alia, Quint. 9, 4, 19: tropos ille (corresp. with continua μεταφορά), id. 9, 2, 46.—* Adv.: contex-tē, connected together, in close connection: omnia necesse est colligatione naturali conserte contexteque fieri, Cic. Fat. 14, 32.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latincontexō

Proto-Indo-European *teḱ- Proto-Indo-European *-seti Proto-Indo-European *téḱseti Proto-Italic *teksō? Latin texō Latin contexō From con- + texō.

Quick answers

What does contexō mean in Latin?
contexō, a verb, means “to weave, entwine or braid, knit; to interweave, unite or connect; to construct”.
What are the principal parts of contexō?
contexō, contexere, contexuī, contextum (third conjugation).
How do you pronounce contexō?
In classical Latin, [kɔnˈtɛk.soː]; in ecclesiastical (church) Latin, [konˈtɛk.so].
Where does contexō come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin contexō.