verbfirst conjugation
cōnsolidō
cōnsolidō (present infinitive cōnsolidāre, perfect active cōnsolidāvī, supine cōnsolidātum)
Classical[kõːˈsɔ.lɪ.doː]Ecclesiastical[konˈsɔː.li.do]
Meaning
- to make firm, solid or thick; solidify, condense
- to settle the usufruct or the right of possession in something, confirm, consolidate
- to reinforce
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | cōnsolidō | cōnsolidābam | cōnsolidābō | cōnsolidāvī | cōnsolidāveram | cōnsolidāverō cōnsolidārō |
| 2nd sg. | cōnsolidās | cōnsolidābās | cōnsolidābis | cōnsolidāvistī cōnsolidāstī | cōnsolidāverās cōnsolidārās | cōnsolidāveris |
| 3rd sg. | cōnsolidat | cōnsolidābat | cōnsolidābit | cōnsolidāvit | cōnsolidāverat cōnsolidārat | cōnsolidāverit cōnsolidārit |
| 1st pl. | cōnsolidāmus | cōnsolidābāmus | cōnsolidābimus | cōnsolidāvimus | cōnsolidāverāmus | cōnsolidāverimus cōnsolidārimus |
| 2nd pl. | cōnsolidātis | cōnsolidābātis | cōnsolidābitis | cōnsolidāvistis cōnsolidāstis | cōnsolidāverātis cōnsolidārātis | cōnsolidāveritis cōnsolidāritis |
| 3rd pl. | cōnsolidant | cōnsolidābant | cōnsolidābunt | cōnsolidāvērunt cōnsolidāvēre, cōnsolidārunt | cōnsolidāverant cōnsolidārant | cōnsolidāverint cōnsolidārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | cōnsolidem | cōnsolidārem | cōnsolidāverim cōnsolidārim | cōnsolidāvissem cōnsolidāssem |
| 2nd sg. | cōnsolidēs | cōnsolidārēs | cōnsolidāverīs | cōnsolidāvissēs cōnsolidāssēs |
| 3rd sg. | cōnsolidet | cōnsolidāret | cōnsolidāverit cōnsolidārit | cōnsolidāvisset cōnsolidāsset |
| 1st pl. | cōnsolidēmus | cōnsolidārēmus | cōnsolidāverīmus cōnsolidārīmus | cōnsolidāvissēmus cōnsolidāssēmus |
| 2nd pl. | cōnsolidētis | cōnsolidārētis | cōnsolidāverītis cōnsolidārītis | cōnsolidāvissētis cōnsolidāssētis |
| 3rd pl. | cōnsolident | cōnsolidārent | cōnsolidāverint cōnsolidārint | cōnsolidāvissent cōnsolidāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | cōnsolidor | cōnsolidābar | cōnsolidābor |
| 2nd sg. | cōnsolidāris cōnsolidāre | cōnsolidābāris cōnsolidābāre | cōnsolidāberis cōnsolidābere |
| 3rd sg. | cōnsolidātur | cōnsolidābātur | cōnsolidābitur |
| 1st pl. | cōnsolidāmur | cōnsolidābāmur | cōnsolidābimur |
| 2nd pl. | cōnsolidāminī | cōnsolidābāminī | cōnsolidābiminī |
| 3rd pl. | cōnsolidantur | cōnsolidābantur | cōnsolidābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | cōnsolider | cōnsolidārer |
| 2nd sg. | cōnsolidēris cōnsolidēre | cōnsolidārēris cōnsolidārēre |
| 3rd sg. | cōnsolidētur | cōnsolidārētur |
| 1st pl. | cōnsolidēmur | cōnsolidārēmur |
| 2nd pl. | cōnsolidēminī | cōnsolidārēminī |
| 3rd pl. | cōnsolidentur | cōnsolidārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | cōnsolidā | cōnsolidāre |
| pres. 2nd pl. | cōnsolidāte | cōnsolidāminī |
| fut. 2nd sg. | cōnsolidātō | cōnsolidātor |
| fut. 3rd sg. | cōnsolidātō | cōnsolidātor |
| fut. 2nd pl. | cōnsolidātōte | — |
| fut. 3rd pl. | cōnsolidantō | cōnsolidantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | cōnsolidāre | cōnsolidārī |
| perfect infinitive | cōnsolidāvisse cōnsolidāsse | cōnsolidātum esse |
| future infinitive | cōnsolidātūrum esse | cōnsolidātum īrī |
| present participle | cōnsolidāns | — |
| perfect participle | — | cōnsolidātus cōnsolidāta, cōnsolidātā, cōnsolidātae, cōnsolidātam, cōnsolidātārum, cōnsolidātās, cōnsolidātī, cōnsolidātōrum, cōnsolidātōs |
| future participle | cōnsolidātūrus cōnsolidātūra, cōnsolidātūrā, cōnsolidātūrae, cōnsolidātūram, cōnsolidātūrārum, cōnsolidātūrās, cōnsolidātūre, cōnsolidātūrī, cōnsolidātūrīs, cōnsolidātūrō, cōnsolidātūrōrum, cōnsolidātūrōs, cōnsolidātūrum | cōnsolidandus cōnsolidanda, cōnsolidandā, cōnsolidandae, cōnsolidandam, cōnsolidandārum, cōnsolidandās, cōnsolidande, cōnsolidandīs, cōnsolidandōrum, cōnsolidandōs |
gerundcōnsolidandī, cōnsolidandō, cōnsolidandumsupinecōnsolidātum, cōnsolidātū
con-sŏlĭdo, no
I. perf., ātum, 1, v. a., to make firm or solid, to make thick, condense (not ante - Aug.).
I. In gen.:
parietem in unam crassitudinem, Vitr. 2, 8, 7.—II. Esp.:
templa, saxa, marmora ferro plumboque consolidata ruunt, Aug. Serm. 84, 1. —Jurid. t. t., to confirm, settle the usufruct or the right of possession in a thing, to consolidate, Dig. 7, 2, 3, § 2; 7, 2, 6 pr.; 23, 3, 78.Origins
- Proto-Indo-European*ḱe?
- Proto-Indo-European*ḱóm
- Proto-Italic*kom
- Proto-Italic*kom-
- Latincōnsolidō
Latin solidō Latin cōnsolidō From con- (“with, together”) + solidō (“make firm, dense or solid; establish”).
Elsewhere
- Catalanconsolidar
- Englishconsolidate
- Frenchconsolider
- Germankonsolidieren
- Italianconsolidare
- Portugueseconsolidar
- Romanianconsolida
- Spanishconsolidar
- Danishkonsolidere
- Dutchconsolideren
→ Norwegian
- Norwegian Bokmålkonsolidere
- Norwegian Nynorskkonsolidere
In English words that came into English from cōnsolidō
- consolidationconsolidatio
- consolidantconsolidans