noun · masculinethird declension
cōnsolidātor
cōnsolidātor m (genitive cōnsolidātōris)
Classical[kõː.sɔ.lɪˈdaː.tɔr]Ecclesiastical[kon.so.liˈdaː.tor]
Meaning
- a fortifier, confirmer
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | cōnsolidātor | cōnsolidātōrēs |
| genitive | cōnsolidātōris | cōnsolidātōrum |
| dative | cōnsolidātōrī | cōnsolidātōribus |
| accusative | cōnsolidātōrem | cōnsolidātōrēs |
| ablative | cōnsolidātōre | cōnsolidātōribus |
| vocative | cōnsolidātor | cōnsolidātōrēs |
consŏlĭdātor, ōris, m. id.,
I. a confirmer, fortifier: domūs, Ven. Carm. 1, 10, 22.
Origins
- Proto-Indo-European*ḱe?
- Proto-Indo-European*ḱóm
- Proto-Italic*kom
- Proto-Italic*kom-
- Latincōnsolidātor
Latin solidō Latin cōnsolidō Proto-Indo-European *-tōr Proto-Italic *-tōr Latin -tor Latin cōnsolidātor From cōnsolidō + -tor.