LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

cōnfirmō

cōnfirmō (present infinitive cōnfirmāre, perfect active cōnfirmāvī, supine cōnfirmātum)
Classical[kõːˈfɪr.moː]Ecclesiastical[koɱˈfir.mo]

Meaning

  1. to make firm, establish, re-establish, strengthen, fortify, mature, confirm
    […] cōnfirmāstī tē ipsum iam esse exitūrum, […].[…] you confirmed that you yourself were now ready to depart, […] .63 BCE, Cicero, In Catilinam orationes 1.9
    Dissipantur cōgitātiōnēs ubi nōn est cōnsilium: ubi vērō plūrēs sunt cōnsiliāriī, cōnfirmantur. Designs are brought to nothing where there is no counsel: but where there are many counsellors, they are established. (Douay-Rheims trans., Challoner rev.: 1752 CE)c. 347 CE – 420 CE, Hieronymus, Vulgate Proverbs.15.22
  2. to encourage, animate, embolden; persuade
  3. broadlyto demonstrate, corroborate, support, prove or confirm the truth of something; assert, affirm

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.cōnfirmōcōnfirmābamcōnfirmābōcōnfirmāvīcōnfirmāveram
cōnfirmāram
cōnfirmāverō
cōnfirmārō
2nd sg.cōnfirmāscōnfirmābāscōnfirmābiscōnfirmāvistī
cōnfirmāstī
cōnfirmāverās
cōnfirmārās
cōnfirmāveris
cōnfirmāris
3rd sg.cōnfirmatcōnfirmābatcōnfirmābitcōnfirmāvit
cōnfirmāt
cōnfirmāverat
cōnfirmārat
cōnfirmāverit
cōnfirmārit
1st pl.cōnfirmāmuscōnfirmābāmuscōnfirmābimuscōnfirmāvimus
cōnfirmāmus
cōnfirmāverāmus
cōnfirmārāmus
cōnfirmāverimus
cōnfirmārimus
2nd pl.cōnfirmātiscōnfirmābātiscōnfirmābitiscōnfirmāvistis
cōnfirmāstis
cōnfirmāverātis
cōnfirmārātis
cōnfirmāveritis
cōnfirmāritis
3rd pl.cōnfirmantcōnfirmābantcōnfirmābuntcōnfirmāvērunt
cōnfirmārunt, cōnfirmāvēre
cōnfirmāverant
cōnfirmārant
cōnfirmāverint
cōnfirmārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.cōnfirmemcōnfirmāremcōnfirmāverim
cōnfirmārim
cōnfirmāvissem
cōnfirmāssem
2nd sg.cōnfirmēscōnfirmārēscōnfirmāverīs
cōnfirmārīs
cōnfirmāvissēs
cōnfirmāssēs
3rd sg.cōnfirmetcōnfirmāretcōnfirmāverit
cōnfirmārit
cōnfirmāvisset
cōnfirmāsset
1st pl.cōnfirmēmuscōnfirmārēmuscōnfirmāverīmus
cōnfirmārīmus
cōnfirmāvissēmus
cōnfirmāssēmus
2nd pl.cōnfirmētiscōnfirmārētiscōnfirmāverītis
cōnfirmārītis
cōnfirmāvissētis
cōnfirmāssētis
3rd pl.cōnfirmentcōnfirmārentcōnfirmāverint
cōnfirmārint
cōnfirmāvissent
cōnfirmāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.cōnfirmorcōnfirmābarcōnfirmābor
2nd sg.cōnfirmāris
cōnfirmāre
cōnfirmābāris
cōnfirmābāre
cōnfirmāberis
cōnfirmābere
3rd sg.cōnfirmāturcōnfirmābāturcōnfirmābitur
1st pl.cōnfirmāmurcōnfirmābāmurcōnfirmābimur
2nd pl.cōnfirmāminīcōnfirmābāminīcōnfirmābiminī
3rd pl.cōnfirmanturcōnfirmābanturcōnfirmābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.cōnfirmercōnfirmārer
2nd sg.cōnfirmēris
cōnfirmēre
cōnfirmārēris
cōnfirmārēre
3rd sg.cōnfirmēturcōnfirmārētur
1st pl.cōnfirmēmurcōnfirmārēmur
2nd pl.cōnfirmēminīcōnfirmārēminī
3rd pl.cōnfirmenturcōnfirmārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.cōnfirmācōnfirmāre
pres. 2nd pl.cōnfirmātecōnfirmāminī
fut. 2nd sg.cōnfirmātōcōnfirmātor
fut. 3rd sg.cōnfirmātōcōnfirmātor
fut. 2nd pl.cōnfirmātōte—
fut. 3rd pl.cōnfirmantōcōnfirmantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivecōnfirmārecōnfirmārī
perfect infinitivecōnfirmāvisse
cōnfirmāsse
cōnfirmātum esse
future infinitivecōnfirmātūrum essecōnfirmātum īrī
present participlecōnfirmāns—
perfect participle—cōnfirmātus
cōnfirmāta, cōnfirmātā, cōnfirmātae, cōnfirmātam, cōnfirmātārum, cōnfirmātās, cōnfirmātī, cōnfirmātōrum, cōnfirmātōs
future participlecōnfirmātūrus
cōnfirmātūra, cōnfirmātūrā, cōnfirmātūrae, cōnfirmātūram, cōnfirmātūrārum, cōnfirmātūrās, cōnfirmātūre, cōnfirmātūrī, cōnfirmātūrīs, cōnfirmātūrō, cōnfirmātūrōrum, cōnfirmātūrōs, cōnfirmātūrum
cōnfirmandus
gerundcōnfirmandī, cōnfirmandō, cōnfirmandumsupinecōnfirmātum, cōnfirmātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

spem alicuius confirmare
to strengthen a person in his hopes.
animum alicuius confirmare
to strengthen, confirm a person's courage.
opinio confirmata, inveterata
a rooted opinion.
animos militum confirmare (B. G. 5. 49)
to encourage, embolden the soldiery.
aliquid exemplis probare, comprobare, confirmare
to quote precedents for a thing.
argumentis confirmare, comprobare, evincere aliquid (or c. Acc. c. Inf.)
to prove a thing indisputably.

con-firmo, āvi, ātum, 1,
I. v. a., to make firm, establish, strengthen, confirm (class., esp. in prose).
I. In gen. (prop. and trop.): stipites confirmare et stabilire, Caes. B. G. 7, 73: ali hōc vires nervosque confirmari putant, id. ib. 6, 21: dentis mobilis, Plin. 28, 11, 49, § 178; cf. Scrib. Comp. 57; 59 sq.: confirmare et densare defluentem capillum, Plin. 25, 11, 83, § 132: crus debile, Suet. Vesp. 7; cf. id. Aug. 80: maxime religando confirmant parietum soliditatem, Vitr. 2, 8, 7: castellum magnis munitionibus multisque tormentis, Auct. B. Alex. 21, 5: intestina, i. e. to heal, cure, Cels. 4, 19: cicatriculam, id. 2, 10 fin.: se, to recover physically, to grow well (corresp. with convalescere), Cic. Fam. 16, 1, 2; 16, 3, 1; 16, 4, 4; 16, 1, 1.—Transf., of the vine, Col. 4, 3, 4: valetudinem, Cic. Att. 10, 17, 2: pacem et amicitiam cum proximis civitatibus, Caes. B. G. 1, 3; cf.: confirmare societatem datā ac acceptā fide, Sall. C. 44, 3: opes factionis, id. ib. 32, 2; cf.: viris suas, Vell. 2, 44, 2: suam manum, Cic. Imp. Pomp. 9, 24: se transmarinis auxiliis, Caes. B. C. 1, 29: conjurationem, Nep. Dion, 8, 3: regnum Persarum, id. Milt. 3, 5; so, regnum, Suet. Caes. 9: imperium, id. Vit. 9: decreta, to confirm, Nep. Phoc. 3, 2: acta Caesaris, Cic. Att. 16, 16, C, 12: acta alicujus in transmarinis provinciis, Vell. 2, 44, 2: beneficia edicto, Suet. Tit. 8: provinciam a Caesare datam, id. Aug. 10.—
II. Esp.
A. To confirm or strengthen courage, to instil courage into one, to encourage, inspirit, animate, embolden: animum meum, to take heart, take courage, Plaut. Aul. 2, 8, 1: animum sapientissimi hominis, Cic. Fam. 6, 6, 2; id. Quint. 24, 77: maximi animi hominem, id. ib. 4, 8, 1: animos ratione, Lucr. 1, 426: confirmare et excitare afflictos animos bonorum, Cic. Att. 1, 16, 8: animos Gallorum verbis, Caes. B. G. 1, 33; Sall. C. 46, 3: vacillantium gentium animos, Vell. 2, 120, 1: suos ad dimicandum animo, Caes. B. G. 5, 49: milites, id. ib. 5, 52: timentes, id. ib. 7, 7; cf.: diffidentem rebus suis, Cic. Imp. Pomp. 9, 23: territos, Sall. J. 38, 5: perterritos, Suet. Caes. 66; id. Aug. 43: Massilienses obsidione laborantes adventu suo, id. Ner. 2: animum suum ad virtutem, Auct. Her. 4, 22, 31 Klotz (al. conformavit): nepotem suum ad successionem imperii, Suet. Tib. 55 fin.: nunc erige te et confirma, take courage, Cic. Q. Fr. 1, 3, 5: cum ipse te confirmasses, hast acquired courage, id. Quint. 11, 39; cf.: confirmant ipsi se, Cic. Verr. 2, 5, 36, § 95; Caes. B. G. 2, 19; id. B. C. 1, 14 al.: eos multa pollicendo confirmat, uti Romam pergerent, Sall. J. 23, 2: alius alium confirmare, ne nomina darent, Liv. 2, 24, 2.—Aliquem alicui rei: gladiatores Lentulus libertati confirmat, encourages them to freedom, i. e. incites them to make themselves worthy of freedom, Caes. B. C. 1, 14, 4 dub. (Dinter and Kraner: spe libertatis).—With abstr. objects: reliqui temporis spem, Cic. Div. in Caecil. 22, 71: spem alicujus, Suet. Calig. 12: suspitionem, id. Tib. 52; cf.: sensus rectus et confirmatus, Cic. Fam. 1, 8, 2.—
B. To confirm one in his disposition or feelings, in his fidelity (rare): insulas bene animatas, Nep. Cim. 2, 4: homines, Caes. B. C. 1, 15: Gallias, Vell. 2, 120.—
C. To confirm, give full assurance of, a fact, corroborate an assertion, settle, fix, establish, to prove, demonstrate the truth of a thing, etc. (very freq.): confirmare nostra argumentis ac rationibus, deinde contraria refutare, Cic. de Or. 2, 19, 80; so opp. refutare, Quint. 5, prooem. § 2; 5, 13, 53; cf. opp. refellere, id. 3, 9, 6; 12, 1, 45; opp. diluere, id. 9, 2, 80: confirmare aut infirmare rem, Cic. Inv. 1, 30, 49: divinationem, id. Div. 1, 32, 71; cf. id. ib. 2, 32, 78: quorum omnium testimoniis de hac Dionis pecuniā confirmatum est, Cic. Verr. 2, 2, 8, § 23: crimen commenticium, id. Rosc. Am. 15, 42: haec istius vituperatio atque infamia confirmabatur eorum sermone, qui, etc., Cic. Verr. 2, 5, 38, § 101: perjurium, id. ib. 2, 4, 9, § 19: iste locus est tibi etiam atque etiam confirmandus, id. Fin. 5, 32, 95: his rebus confirmatis, Caes. B. G. 6, 6 Kraner ad loc. —With acc. and inf., Lucr. 2, 185; cf. id. 2, 179; 5, 198.—Pass. impers., with ne: sanctissimo jurejurando confirmari oportere, ne tecto recipiatur, qui non, etc., Caes. B. G. 7, 66 fin.: hoc idem visum esse ex superioribus castellis confirmaverunt, id. B. C. 3, 67; cf.: hoc ex ipsis caeli rationibus ausim Confirmare, nequaquam esse creatam, etc., Lucr. 2, 179.—Hence,
2. To assert, affirm, protest something as true or certain; constr. with acc., acc. and inf., or de: hoc cum mihi non modo confirmasset, sed etiam persuasisset, Cic. Att. 16, 5, 2: talem exsistere eloquentiam non potuisse confirmo, id. de Or. 2, 2, 6.—So with acc. and inf., Cic. Verr. 1, 17, 50; cf.: illud se polliceri et jurejurando confirmare, tutum iter per fines suos daturum, Caes. B. G. 5, 27: confirmare, fidem publicam per sese inviolatam fore, Sall. J. 33, 3: memini me audire te de glorioso et celeri reditu meo confirmare, Cic. Fam. 6, 6, 2.—So with de, Cic. Fam. 3, 10, 1; id. Arch. 7, 15.—Hence, confirmātus, a, um, P. a.
A. (In acc. with II. A.) Encouraged, courageous, resolute: animus certus et confirmatus, Cic. Quint. 24, 77; so, sensus rectus et confirmatus, id. Fam. 1, 8, 2: confirmatiorem exercitum efficere, Caes. B. C. 3, 84.—
B. (Acc. to II. C.) Asserted, affirmed: in quibus (litteris) erat confirmatius idem illud, etc., Cic. Att. 10, 15, 1.—
C. (Proved; hence,) Certain, credible: quod eo confirmatius erit, si, etc., Cic. Inv. 2, 11, 35: fides confirmatissima, most fixed, Porph. ad Hor. S. 1, 5, 27.—* Adv.: confirmātē (in acc. with I.), firmly, Auct. Her. 4, 11, 16.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latincōnfirmō

Proto-Indo-European *dʰer- Proto-Indo-European *-mos Proto-Indo-European *dʰermos Proto-Italic *θermos Proto-Italic *fermos Latin firmus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin firmō Latin cōnfirmō From con- (“with, together”) + firmō (“strengthen, fortify”).

Descendants
  • Catalanconfirmar
  • Englishconfirm
  • Frenchconfirmer
  • Italianconfermare
  • Occitanconfirmar
  • Portugueseconfirmar
  • Romanianconfirma
  • Spanishconfirmar
  • Friulianconfermâ
  • Galicianconfirmar

In English words that came into English from cōnfirmō

  • confirmcōnfirmō
  • confirmationcōnfirmātiō

Quick answers

What does cōnfirmō mean in Latin?
cōnfirmō, a verb, means “to make firm, establish, re-establish, strengthen, fortify, mature, confirm; to encourage, animate, embolden; persuade”.
What are the principal parts of cōnfirmō?
cōnfirmō, cōnfirmāre, cōnfirmāvī, cōnfirmātum (first conjugation).
How do you pronounce cōnfirmō?
In classical Latin, [kõːˈfɪr.moː]; in ecclesiastical (church) Latin, [koɱˈfir.mo].
Where does cōnfirmō come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin cōnfirmō.