LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

concupīscō

concupīscō (present infinitive concupīscere, perfect active concupīvī or concupiī, supine concupītum)
Classical[kɔŋ.kʊˈpiːs.koː]Ecclesiastical[koŋ.kuˈpis.ko]

Meaning

  1. to very much desire, or covet strongly
  2. to long for greatly or much
  3. to wish for greatly, or eagerly, or ardently

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.concupīscōconcupīscēbamconcupīscamconcupīvī
concupiī
concupīveram
concupieram
concupīverō
concupierō
2nd sg.concupīscisconcupīscēbāsconcupīscēsconcupīvistī
concupiistī
concupīverās
concupierās
concupīveris
concupieris
3rd sg.concupīscitconcupīscēbatconcupīscetconcupīvit
concupiit
concupīverat
concupierat
concupīverit
concupierit
1st pl.concupīscimusconcupīscēbāmusconcupīscēmusconcupīvimus
concupiimus
concupīverāmus
concupierāmus
concupīverimus
concupierimus
2nd pl.concupīscitisconcupīscēbātisconcupīscētisconcupīvistis
concupiistis
concupīverātis
concupierātis
concupīveritis
concupieritis
3rd pl.concupīscuntconcupīscēbantconcupīscentconcupīvērunt
concupīvēre, concupiērunt, concupiēre
concupīverant
concupierant
concupīverint
concupierint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.concupīscamconcupīsceremconcupīverim
concupierim
concupīvissem
concupiissem
2nd sg.concupīscāsconcupīscerēsconcupīverīs
concupierīs
concupīvissēs
concupiissēs, concupīssēs
3rd sg.concupīscatconcupīsceretconcupīverit
concupierit
concupīvisset
concupiisset, concupīsset
1st pl.concupīscāmusconcupīscerēmusconcupīverīmus
concupierīmus
concupīvissēmus
concupiissēmus
2nd pl.concupīscātisconcupīscerētisconcupīverītis
concupierītis
concupīvissētis
concupiissētis
3rd pl.concupīscantconcupīscerentconcupīverint
concupierint
concupīvissent
concupiissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.concupīscorconcupīscēbarconcupīscar
2nd sg.concupīsceris
concupīscere
concupīscēbāris
concupīscēbāre
concupīscēris
concupīscēre
3rd sg.concupīsciturconcupīscēbāturconcupīscētur
1st pl.concupīscimurconcupīscēbāmurconcupīscēmur
2nd pl.concupīsciminīconcupīscēbāminīconcupīscēminī
3rd pl.concupīscunturconcupīscēbanturconcupīscentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.concupīscarconcupīscerer
2nd sg.concupīscāris
concupīscāre
concupīscerēris
concupīscerēre
3rd sg.concupīscāturconcupīscerētur
1st pl.concupīscāmurconcupīscerēmur
2nd pl.concupīscāminīconcupīscerēminī
3rd pl.concupīscanturconcupīscerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.concupīsceconcupīscere
pres. 2nd pl.concupīsciteconcupīsciminī
fut. 2nd sg.concupīscitōconcupīscitor
fut. 3rd sg.concupīscitōconcupīscitor
fut. 2nd pl.concupīscitōte—
fut. 3rd pl.concupīscuntōconcupīscuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveconcupīscereconcupīscī
perfect infinitiveconcupīvisse
concupiisse
concupītum esse
future infinitiveconcupītūrum esseconcupītum īrī
present participleconcupīscēns—
perfect participle—concupītus
concupīta, concupītā, concupītae, concupītam, concupītārum, concupītās, concupīte, concupītī, concupītīs, concupītō, concupītōrum, concupītōs
future participleconcupītūrus
concupītūra, concupītūrā, concupītūrae, concupītūram, concupītūrārum, concupītūrās, concupītūre, concupītūrī, concupītūrīs, concupītūrō, concupītūrōrum, concupītūrōs, concupītūrum
concupīscendus
concupīscundus, concupīscenda, concupīscendā, concupīscendae, concupīscendam, concupīscendārum, concupīscendās, concupīscende, concupīscendīs, concupīscendōrum, concupīscendōs
gerundconcupīscendī, concupīscendō, concupīscendumsupineconcupītum, concupītū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

tyrannidem concupiscere
to aspire to a despotism.
honores concupiscere (opp. aspernari)
to aspire to dignity, high honours.

con-cŭpisco, cŭpīvi or cŭpii, ītum, 3,
I. v. inch. a. [cupio], to long much for a thing, to be very desirous of, to covet, to aspire to, strive after (class. in prose and poetry).
(a). With acc.: quid concupiscas tu videris: quod concupiveris certe habebis, Ant. ap. Cic. Phil. 5, 12, 33: credo enim vos ... non pecuniam ... non opes violentas ... sed caritatem civium et gloriam concupivisse, Cic. Phil. 1, 12, 29: signa, tabulas, etc., id. Par. 6, 3, 49: domum aut villam, Sall. C. 51, 33: tribunos plebis, Liv. 3, 67, 7: eandem mortem gloriosam, Cic. Div. 1, 24, 51; Quint. 5, 13, 6: loquendi facundiam, id. 12, 10, 16: eloquentiam, Tac. Agr. 21: dominationem, Suet. Caes. 30: triumphum, id. Vesp. 12: majora, Nep. Paus. 1, 3: nihil desiderabile, Cic. Fin. 1, 16, 53: nihil mihi, Planc. ap. Cic. Fam. 10, 9, 3: perniciosum quicquam, id. ib. 10, 8, 2; Cic. Quint. 21, 69; * Hor. Epod. 3, 19; Quint. 1, 2, 6; 12, 11, 23: cum est concupita pecunia, Cic. Tusc. 4, 11, 24; 4, 6, 12: concupiscendus honos, id. Fam. 15, 6, 2: aliquid alicui concupiscendum relinquere, Liv. 1, 56, 7; Curt. 7, 8, 13; Plin. 11, 6, 5, § 15: aliquid intemperanter, Nep. Att. 13, 4.—
(b). With inf.: quid erat, quod concupisceret deus mundum signis et luminibus tamquam aedilis ornare? Cic. N. D. 1, 9, 22: obmutescere, id. Fin. 4, 3, 7: ducere Sassiam in matrimonium, id. Clu. 9, 26; Nep. Lys. 2, 2; Petr. 111: Nero virtutem ipsam exscindere concupivit, Tac. A. 16, 21: esse similes, Quint. 2, 9, 2: videri Atticorum imitatores, id. 12, 10, 14: prodire in scaenam, Suet. Ner. 20; id. Claud. 34; id. Calig. 37.—
(g). With acc. and inf.: discerpi senatorem, Suet. Calig. 28.—
(d). Absol. (rare): fingebat et metum, quo magis concupisceret, Tac. H. 1, 21; 1, 52: abiit jam tempus, quo posses videri concupisse, id. ib. 2, 76: his domos villas patefecimus non concupiscentibus, id. G. 41: quamvis ista non adpetat, tam grate tamen excipit quam si concupiscat, Plin. Ep. 3, 2, 6.—
II. Transf., of things (very rare): (faba) aquas in flore maxime concupiscit; cum vero defloruit, exiguas desiderat, Plin. 18, 12, 30, § 120.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latinconcupīscō

Proto-Indo-European *kwep- Proto-Indo-European *kup-yé-tider. Proto-Italic *kupjō Latin cupiō Latin concupiō Proto-Indo-European *-sḱéti Proto-Italic *-skō Latin -scō Latin concupīscō From concupiō + -scō.

In English words that came into English from concupīscō

  • concupiscenceconcupīscentia
  • concupiscentconcupiscens
  • concupiscibleconcupīscibilis

Quick answers

What does concupīscō mean in Latin?
concupīscō, a verb, means “to very much desire, or covet strongly; to long for greatly or much; to wish for greatly, or eagerly, or ardently”.
What are the principal parts of concupīscō?
concupīscō, concupīscere, concupīvī, concupītum (third conjugation).
How do you pronounce concupīscō?
In classical Latin, [kɔŋ.kʊˈpiːs.koː]; in ecclesiastical (church) Latin, [koŋ.kuˈpis.ko].
Where does concupīscō come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin concupīscō.
Which English words come from concupīscō?
English words that go back to Latin concupīscō include concupiscent, concupiscence and concupiscible.