verbthird conjugation
concupīscō
concupīscō (present infinitive concupīscere, perfect active concupīvī or concupiī, supine concupītum)
Classical[kɔŋ.kʊˈpiːs.koː]Ecclesiastical[koŋ.kuˈpis.ko]
Meaning
- to very much desire, or covet strongly
- to long for greatly or much
- to wish for greatly, or eagerly, or ardently
Conjugation conjugation 3
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | concupīscō | concupīscēbam | concupīscam | concupīvī concupiī | concupīveram concupieram | concupīverō concupierō |
| 2nd sg. | concupīscis | concupīscēbās | concupīscēs | concupīvistī concupiistī | concupīverās concupierās | concupīveris concupieris |
| 3rd sg. | concupīscit | concupīscēbat | concupīscet | concupīvit concupiit | concupīverat concupierat | concupīverit concupierit |
| 1st pl. | concupīscimus | concupīscēbāmus | concupīscēmus | concupīvimus concupiimus | concupīverāmus concupierāmus | concupīverimus concupierimus |
| 2nd pl. | concupīscitis | concupīscēbātis | concupīscētis | concupīvistis concupiistis | concupīverātis concupierātis | concupīveritis concupieritis |
| 3rd pl. | concupīscunt | concupīscēbant | concupīscent | concupīvērunt concupīvēre, concupiērunt, concupiēre | concupīverant concupierant | concupīverint concupierint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | concupīscam | concupīscerem | concupīverim concupierim | concupīvissem concupiissem |
| 2nd sg. | concupīscās | concupīscerēs | concupīverīs concupierīs | concupīvissēs concupiissēs, concupīssēs |
| 3rd sg. | concupīscat | concupīsceret | concupīverit concupierit | concupīvisset concupiisset, concupīsset |
| 1st pl. | concupīscāmus | concupīscerēmus | concupīverīmus concupierīmus | concupīvissēmus concupiissēmus |
| 2nd pl. | concupīscātis | concupīscerētis | concupīverītis concupierītis | concupīvissētis concupiissētis |
| 3rd pl. | concupīscant | concupīscerent | concupīverint concupierint | concupīvissent concupiissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | concupīscor | concupīscēbar | concupīscar |
| 2nd sg. | concupīsceris concupīscere | concupīscēbāris concupīscēbāre | concupīscēris concupīscēre |
| 3rd sg. | concupīscitur | concupīscēbātur | concupīscētur |
| 1st pl. | concupīscimur | concupīscēbāmur | concupīscēmur |
| 2nd pl. | concupīsciminī | concupīscēbāminī | concupīscēminī |
| 3rd pl. | concupīscuntur | concupīscēbantur | concupīscentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | concupīscar | concupīscerer |
| 2nd sg. | concupīscāris concupīscāre | concupīscerēris concupīscerēre |
| 3rd sg. | concupīscātur | concupīscerētur |
| 1st pl. | concupīscāmur | concupīscerēmur |
| 2nd pl. | concupīscāminī | concupīscerēminī |
| 3rd pl. | concupīscantur | concupīscerentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | concupīsce | concupīscere |
| pres. 2nd pl. | concupīscite | concupīsciminī |
| fut. 2nd sg. | concupīscitō | concupīscitor |
| fut. 3rd sg. | concupīscitō | concupīscitor |
| fut. 2nd pl. | concupīscitōte | — |
| fut. 3rd pl. | concupīscuntō | concupīscuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | concupīscere | concupīscī |
| perfect infinitive | concupīvisse concupiisse | concupītum esse |
| future infinitive | concupītūrum esse | concupītum īrī |
| present participle | concupīscēns | — |
| perfect participle | — | concupītus concupīta, concupītā, concupītae, concupītam, concupītārum, concupītās, concupīte, concupītī, concupītīs, concupītō, concupītōrum, concupītōs |
| future participle | concupītūrus concupītūra, concupītūrā, concupītūrae, concupītūram, concupītūrārum, concupītūrās, concupītūre, concupītūrī, concupītūrīs, concupītūrō, concupītūrōrum, concupītūrōs, concupītūrum | concupīscendus concupīscundus, concupīscenda, concupīscendā, concupīscendae, concupīscendam, concupīscendārum, concupīscendās, concupīscende, concupīscendīs, concupīscendōrum, concupīscendōs |
gerundconcupīscendī, concupīscendō, concupīscendumsupineconcupītum, concupītū
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- tyrannidem concupiscere
- to aspire to a despotism.
- honores concupiscere (opp. aspernari)
- to aspire to dignity, high honours.
con-cŭpisco, cŭpīvi or cŭpii, ītum, 3,
I. v. inch. a. [cupio], to long much for a thing, to be very desirous of, to covet, to aspire to, strive after (class. in prose and poetry).
(a). With acc.: quid concupiscas tu videris: quod concupiveris certe habebis, Ant. ap. Cic. Phil. 5, 12, 33:
credo enim vos ... non pecuniam ... non opes violentas ... sed caritatem civium et gloriam concupivisse, Cic. Phil. 1, 12, 29: signa, tabulas, etc., id. Par. 6, 3, 49: domum aut villam, Sall. C. 51, 33: tribunos plebis, Liv. 3, 67, 7: eandem mortem gloriosam, Cic. Div. 1, 24, 51; Quint. 5, 13, 6: loquendi facundiam, id. 12, 10, 16: eloquentiam, Tac. Agr. 21: dominationem, Suet. Caes. 30: triumphum, id. Vesp. 12: majora, Nep. Paus. 1, 3: nihil desiderabile, Cic. Fin. 1, 16, 53: nihil mihi, Planc. ap. Cic. Fam. 10, 9, 3: perniciosum quicquam, id. ib. 10, 8, 2; Cic. Quint. 21, 69; * Hor. Epod. 3, 19; Quint. 1, 2, 6; 12, 11, 23: cum est concupita pecunia, Cic. Tusc. 4, 11, 24; 4, 6, 12: concupiscendus honos, id. Fam. 15, 6, 2: aliquid alicui concupiscendum relinquere, Liv. 1, 56, 7; Curt. 7, 8, 13; Plin. 11, 6, 5, § 15: aliquid intemperanter, Nep. Att. 13, 4.—(b). With inf.:
quid erat, quod concupisceret deus mundum signis et luminibus tamquam aedilis ornare? Cic. N. D. 1, 9, 22: obmutescere, id. Fin. 4, 3, 7: ducere Sassiam in matrimonium, id. Clu. 9, 26; Nep. Lys. 2, 2; Petr. 111: Nero virtutem ipsam exscindere concupivit, Tac. A. 16, 21: esse similes, Quint. 2, 9, 2: videri Atticorum imitatores, id. 12, 10, 14: prodire in scaenam, Suet. Ner. 20; id. Claud. 34; id. Calig. 37.— (g). With acc. and inf.:
discerpi senatorem, Suet. Calig. 28.—(d). Absol. (rare):
fingebat et metum, quo magis concupisceret, Tac. H. 1, 21; 1, 52: abiit jam tempus, quo posses videri concupisse, id. ib. 2, 76: his domos villas patefecimus non concupiscentibus, id. G. 41: quamvis ista non adpetat, tam grate tamen excipit quam si concupiscat, Plin. Ep. 3, 2, 6.—II. Transf., of things (very rare): (faba) aquas in flore maxime concupiscit;
cum vero defloruit, exiguas desiderat, Plin. 18, 12, 30, § 120.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
concupīscō cupīvī (sync. cupīstī, etc.), ītus, ere, inch.
com- + cupio, to long for, be very desirous of, covet, aspire to, strive after: alqd: pecuniam: haec ad insaniam: domum aut villam, S.: tribunos plebis, L.: eloquentiam, Ta.: maiora, N.: alqd tale, H.: mundum ornare: quo magis concupisceret, Ta.
Origins
- Proto-Indo-European*ḱe?
- Proto-Indo-European*ḱóm
- Proto-Italic*kom
- Proto-Italic*kom-
- Latinconcupīscō
Proto-Indo-European *kwep- Proto-Indo-European *kup-yé-tider. Proto-Italic *kupjō Latin cupiō Latin concupiō Proto-Indo-European *-sḱéti Proto-Italic *-skō Latin -scō Latin concupīscō From concupiō + -scō.
In English words that came into English from concupīscō
- concupiscenceconcupīscentia
- concupiscentconcupiscens
- concupiscibleconcupīscibilis