noun · femininefirst declension
concupīscentia
concupīscentia f (genitive concupīscentiae)
Classical[kɔŋ.kʊ.piːsˈkɛn.ti.a]Ecclesiastical[koŋ.ku.piʃˈʃɛn.t͡si.a]
Meaning
- longing, desire, concupiscence
- EcclesiasticalLatinconcupiscence
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | concupīscentia | concupīscentiae |
| genitive | concupīscentiae | concupīscentiārum |
| dative | concupīscentiae | concupīscentiīs |
| accusative | concupīscentiam | concupīscentiās |
| ablative | concupīscentiā | concupīscentiīs |
| vocative | concupīscentia | concupīscentiae |
concŭpiscentĭa, ae, f. concupisco,
I. an eager desire, longing, concupiscence (late Lat.), Tert. Res Carn. 45, id. Anim. 16 al.; Hier. Ep. 63, 1; Paul. Nol. Ep. 30, 3.
Origins
From concupīscēns (present participle of concupīscō) + -ia.
Descendants
- Frenchconcupiscence
- Italianconcupiscenza
- Portugueseconcupiscência
- Romanianconcupiscență
- Spanishconcupiscencia
In English words that came into English from concupīscentia
- concupiscenceconcupīscentia