LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird (-iō variant) conjugation

concipiō

concipiō (present infinitive concipere, perfect active concēpī, supine conceptum)
Classical[kɔŋˈkɪ.pi.oː]Ecclesiastical[kon̠ʲˈt͡ʃiː.pi.o]

Meaning

  1. to receive or catch, grasp
  2. to derive (from)
  3. to contain or hold
  4. to comprehend intellectually, think
    Ex iīs quae mihi scrībis et ex iīs quae audiō, bonam spem dē tē concipiō.From the letters which you write to me and from those things which I hear, I am starting to think [that there is] good hope for you. (In context, from moral instructor Seneca to his student Lucilius: I am feeling more hopeful about your prospects for making further progress.)c. 4 BCE – 65 CE, Seneca Minor, Epistulae Morales ad Lucilium 1.2.1
  5. to adopt
  6. to devise or conceive
    cōnscia mēns ut cuique sua est, ita concipit intrā pectora prō factō spemque metumque suō. As the mind of each man is conscious [of good or evil], so does he conceive within his breast hope or fear, according to his actions. 1851. The Fasti &c of Ovid. Translated by H. T. Riley. London: H. G. Bohn. pg. 31.8 CE, Ovidius, Fasti 1.485–486
  7. to conceive, become pregnant
    Nam primum aliae (bestiae) mares, aliae feminae sunt, quod perpetuitatis causa machinata natura est, deinde partes corporis et ad procreandum et ad concipiendum aptissimae, et in mari et in femina commiscendorum corporum mirae libidines; [...]To begin with, some of them (animals) are of gender males, others females, the which is for nature's perpetuity wrought, whence of each their parts in procreation and conceiving be optimal, and so the wanton desires in male and female towards sexual union of their own body; …45 BCE, Cicero, De natura deorum 2.128

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.concipiōconcipiēbamconcipiamconcēpīconcēperamconcēperō
2nd sg.concipisconcipiēbāsconcipiēsconcēpistīconcēperāsconcēperis
3rd sg.concipitconcipiēbatconcipietconcēpitconcēperatconcēperit
1st pl.concipimusconcipiēbāmusconcipiēmusconcēpimusconcēperāmusconcēperimus
2nd pl.concipitisconcipiēbātisconcipiētisconcēpistisconcēperātisconcēperitis
3rd pl.concipiuntconcipiēbantconcipientconcēpērunt
concēpēre
concēperantconcēperint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.concipiamconciperemconcēperimconcēpissem
2nd sg.concipiāsconciperēsconcēperīsconcēpissēs
3rd sg.concipiatconciperetconcēperitconcēpisset
1st pl.concipiāmusconciperēmusconcēperīmusconcēpissēmus
2nd pl.concipiātisconciperētisconcēperītisconcēpissētis
3rd pl.concipiantconciperentconcēperintconcēpissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.concipiorconcipiēbarconcipiar
2nd sg.conciperis
concipere
concipiēbāris
concipiēbāre
concipiēris
concipiēre
3rd sg.concipiturconcipiēbāturconcipiētur
1st pl.concipimurconcipiēbāmurconcipiēmur
2nd pl.concipiminīconcipiēbāminīconcipiēminī
3rd pl.concipiunturconcipiēbanturconcipientur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.concipiarconciperer
2nd sg.concipiāris
concipiāre
conciperēris
conciperēre
3rd sg.concipiāturconciperētur
1st pl.concipiāmurconciperēmur
2nd pl.concipiāminīconciperēminī
3rd pl.concipianturconciperentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.concipeconcipere
pres. 2nd pl.concipiteconcipiminī
fut. 2nd sg.concipitōconcipitor
fut. 3rd sg.concipitōconcipitor
fut. 2nd pl.concipitōte—
fut. 3rd pl.concipiuntōconcipiuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveconcipereconcipī
perfect infinitiveconcēpisseconceptum esse
future infinitiveconceptūrum esseconceptum īrī
present participleconcipiēns—
perfect participle—conceptus
concepta, conceptā, conceptae, conceptam, conceptārum, conceptās, concepte, conceptī, conceptīs, conceptō, conceptōrum, conceptōs
future participleconceptūrus
conceptūra, conceptūrā, conceptūrae, conceptūram, conceptūrārum, conceptūrās, conceptūre, conceptūrī, conceptūrīs, conceptūrō, conceptūrōrum, conceptūrōs, conceptūrum
concipiendus
concipiundus, concipienda, concipiendā, concipiendae, concipiendam, concipiendārum, concipiendās, concipiende, concipiendīs, concipiendōrum, concipiendōs
gerundconcipiendī, concipiendō, concipiendumsupineconceptum, conceptū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

spem concipere animo
to conceive a hope.
animo concipere aliquid
to form an idea of a thing, imagine, conceive.
ignem concipere, comprehendere
to take fire.
maculam (conceptam) delere, eluere
to blot out a reproach.
scelus (in se) concipere, suscipere
to commit a crime and so make oneself liable to the consequences of it.
infamiam concipere, subire, sibi conflare
to incur ignominy.
vota facere, nuncupare, suscipere, concipere
to make a vow.
singularem quandam perfectionis imaginem animo concipere
to conceive an ideal.
1 more phrases
notionem or rationem alicuius rei in animo informare or animo concipere
to form a conception, notion of a thing.

con-cĭpĭo, cēpi, ceptum, 3, v. a. capio,
I. to take or lay hold of, to take to one's self, to take in, take, receive, etc. (class. in prose and poetry).
I. Prop.
A. In gen.: nuces si fregeris, vix sesquimodio concipere possis, Varr. R. R. 1, 7, 3: truleum latius, quo concipiat aquam, id. L. L. 5, § 118 Müll.; cf. Lucr. 6, 503; and: concipit Iris aquas, draws up, Ov. M. 1, 271: madefacta terra caducas Concepit lacrimas, id. ib 6, 397: imbres limumque, Col. Arb. 10, 3.—Of water, to take up, draw off, in a pipe, etc.: Alsietinam aquam, Front. Aquaed. 11; 5 sqq.—Pass., to be collected or held, to gather: pars (animae) concipitur cordis parte quādam, Cic. N. D. 2, 55, 138: ut quisque (umor) ibi conceptus fuerit, quam celerrime dilabatur, Col. 1, 6, 5.—Hence, con-cepta, ōrum, n. subst., measures of fluids, capacity of a reservoir, etc.: amplius quam in conceptis commentariorum, i. e. the measures described in the registers, Front. Aquaed. 67; 73.—Of the approach of death: cum jam praecordiis conceptam mortem contineret, Cic. Tusc. 1, 40, 96: ventum veste, Quint. 11, 3, 119; cf.: plurimum ventorum, Plin. 16, 31, 57, § 131; and: magnam vim venti, Curt. 4, 3, 2: auram, id. 4, 3, 16; cf. Ov. M. 12, 569: aëra, id. ib. 1, 337: ignem, Lucr. 6, 308; so Cic. de Or. 2, 45, 190; Liv. 21, 8, 12; 37, 11, 13; Ov. M. 15, 348.—Of lime slaked: ubi terrenā silices fornace soluti concipiunt ignem liquidarum aspergine aquarum, Ov. M. 7, 108 al.; cf.: lapidibus igne concepto, struck, Vulg. 2 Macc. 10, 3: flammam, Caes. B. C. 2, 14: flammas, Ov. M. 1, 255; cf. of the flame of love: flammam pectore, Cat. 64, 92: ignem, Ov. M. 9, 520; 10, 582: validos ignes, id. ib. 7, 9: medicamentum venis, Curt. 3, 6, 11: noxium virus, Plin. 21, 13, 44, § 74: morbum, Col. 7, 5, 14: in eā parte nivem concipi, is formed, Sen. Q. N. 4, 2, 1. —Of disease: is morbus aestate plerumque concipitur, Col. 7, 5, 14: si ex calore et aestu concepta pestis invasit, id. 7, 5, 2.—
B. In partic.
1. To take or receive (animal or vegetable) fecundation, to conceive, become pregnant.
(a). Absol.: more ferarum putantur Concipere uxores, Lucr. 4, 1266; Varr. R. R. 2, 1, 17: cum concepit mula, Cic. Div. 2, 22, 50: ex illo concipit ales, Ov. M. 10, 328 et saep.: (arbores) concipiunt variis diebus et pro suā quaeque naturā, Plin. 16, 25, 39, § 94.—
(b). With acc.: ut id, quod conceperat, servaret, Cic. Clu. 12, 33: Persea, quem pluvio Danaë conceperat auro, Ov. M. 4, 611: aliquem ex aliquo, Cic. Clu. 11, 31; Suet. Aug. 17; id. Claud. 27: ex adulterio, id. Tib. 62: de aliquo, Ov. M. 3, 214: alicujus semine, id. ib. 10, 328: ova (pisces), Plin. 9, 51, 75, § 165.—Poet.: concepta crimina portat, i. e. fetum per crimen conceptum, Ov. M. 10, 470 (cf. id. ib. 3, 268): omnia, quae terra concipiat semina, Cic. N. D. 2, 10, 26: frumenta quaedam in tertio genu spicam incipiunt concipere, Plin. 18, 7, 10, § 56.—Subst.: conceptum, i, n., the fetus: ne praegnanti medicamentum, quo conceptum excutitur, detur, Scrib. Ep. ad Callist. p. 3: coacta conceptum a se abigere, Suet. Dom. 22.—*
b. In Ovid, meton., of a woman, to unite herself in marriage, to marry, wed: Dea undae, Concipe. Mater eris juvenis, etc., Ov. M. 11, 222.—
2. Concipere furtum, in jurid. Lat., to find out or discover stolen property, Just. Inst. 4, 1, § 4; cf.: penes quem res concepta et inventa est, Paul. Sent. 2, 31, 5; Gell. 11, 18, 9 sq.; Gai Inst. 3, 186.—
II. Trop.
A. To take or seize something by the sense of sight, to see, perceive (cf. comprehendo, II. A.): haec tanta oculis bona concipio, Plaut. Poen. 1, 2, 65.—Far more freq.,
B. To perceive in mind.
1. In gen., to comprehend intellectually, to take in, imagine, conceive, think: agedum, inaugura fierine possit, quod nunc ego mente concipio, Liv. 1, 36, 3; so, aliquid animo, id. 9, 18, 8; cf.: imaginem quandam concipere animo perfecti oratoris, Quint. 1, 10, 4; cf. id. 2, 20, 4; 9, 1, 19 al.: quid mirum si in auspiciis imbecilli animi superstitiosa ista concipiant? Cic. Div. 2, 39, 81: quantalibet magnitudo hominis concipiatur animo, Liv. 9, 18, 8 Drak. ad loc.: de aliquo summa concipere, Quint. 6, prooem. § 2: onus operis opinione prima concipere, id. 12, prooem. § 1: protinus concepit Italiam et arma virumque, conceived the plan of the Æneid, Mart. 8, 56, 19.—
2. In partic., to understand, comprehend, perceive: quoniam principia rerum omnium animo ac mente conceperit, Cic. Leg. 1, 22, 59: quae neque concipi animo nisi ab iis qui videre, neque, etc., Plin. 36, 15, 24, § 124: fragor, qui concipi humanā mente non potest, id. 33, 4, 21, § 73: concipere animo potes, quam simus fatigati, Plin. Ep. 3, 9, 24.—With acc. and inf.: quod ita juratum est, ut mens conciperet fleri oportere, id servandum est, Cic. Off. 3, 29, 107: forsitan et lucos illic concipias animo esse, Ov. M. 2, 77: concepit, eos homines posse jure mulceri, Vell. 2, 117, 3; Cels. 7 praef. fin.—
C. To receive in one's self, adopt, harbor any disposition of mind, emotion, passion, evil design, etc., to give place to, foster, to take in, receive; to commit (the figure derived from the absorbing of liquids; hence): quod non solum vitia concipiunt ipsi, sed ea infundunt in civitatem, Cic. Leg. 3, 14, 32: inimicitiae et aedilitate et praeturā conceptae, Caes. B. C. 3, 16; so, mente vaticinos furores, Ov. M. 2, 640: animo ingentes iras, id. ib. 1, 166: spem, id. ib. 6, 554; cf.: spemque metumque, id. F. 1, 485: aliquid spe, Liv. 33, 33, 8: amorem, Ov. M. 10, 249: pectore tantum robur, Verg. A. 11, 368: auribus tantam cupiditatem, Cic. Verr. 2, 4, 45, § 101 al.: re publicā violandā fraudis inexpiabiles concipere, id. Tusc. 1, 30, 72: malum aut scelus, id. Cat. 2, 4, 7: scelus in sese, Cic. Verr. 2, 1, 4, § 9: flagitium cum aliquo, id. Sull. 5, 16.—
D. To draw up, comprise, express something in words, to compose (cf. comprehendo, II. C.): quod ex animi tui sententiā juraris, sicut verbis concipiatur more nostro, Cic. Off. 3, 29, 108: vadimonium, id. Q. Fr. 2, 13 (15), 3: jusjurandum, Liv. 1, 32, 8; Tac. H. 4, 41; cf.: jurisjurandi verba, id. ib. 4, 31; and verba, Liv. 7, 5, 5: edictum, Dig. 13, 6, 1: libellos, ib. 48, 19, 9: stipulationem, ib. 41, 1, 38: obligationem in futurum, ib. 5, 1, 35: actionem in bonum et aequum, ib. 4, 5, 8: foedus, Verg. A. 12, 13 (id est conceptis verbis: concepta autem verba dicuntur jurandi formula, quam nobis transgredi non licet, Serv.): audet tamen Antias Valerius concipere summas (of the slain, etc.), to report definitely, Liv. 3, 5, 12.—T. t., of the lang. of religion, to make something (as a festival, auspices, war, etc.) known, to promulgate, declare in a set form of words, to designate formally: ubi viae competunt tum in competis sacrificatur: quotannis is dies (sc. Compitalia) concipitur, Varr. L. L. 6, § 25 Müll.: dum vota sacerdos Concipit, Ov. M. 7, 594: sic verba concipito, repeat the following prayer, Cato, R. R. 139, 1; 141, 4: Latinas sacrumque in Albano monte non rite concepisse (magistratus), Liv. 5, 17, 2 (cf. conceptivus): auspicia, id. 22, 1, 7: locus quibusdam conceptis verbis finitus, etc., Varr. L. L. 7, § 8 Müll.: ut justum conciperetur bellum, id. ib. 5, § 86 ib.—So of a formal repetition of set words after another person: senatus incohantibus primoribus jus jurandum concepit, Tac. H. 4, 41: vetus miles dixit sacramentum ... et cum cetera juris jurandi verba conciperent, etc., id. ib. 4, 31: verba jurationis concipit, with acc. and inf., he takes the oath, that, etc., Macr. S. 1, 6, 30.—Hence, conceptus, a, um, P. a., formal, in set form: verbis conceptissimis jurare, Petr. 113, 13.—Hence, absol.: mente concepta, things apprehended by the mind, perceptions: consuetudo jam tenuit, ut mente concepta sensus vocaremus, Quint. 8, 5, 2; cf. id. 5, 10, 4.

Origins

From con- + capiō. Calque of Ancient Greek σῠλλᾰμβᾰ́νω (sŭllămbắnō).

Descendants
  • Catalanconcebre
  • Germankonzipierenfrom Middle High German concipieren
  • Italianconcepire
  • Occitanconcéber
  • Occitanconcebre
  • Englishconceivefrom Old French concevoir
  • Frenchconcevoirfrom Old French concevoir
  • Portugueseconceber
  • Romanianconcepe
  • Spanishconcebir

In English words that came into English from concipiō

  • conceptionconceptiō
  • conceptconceptus
  • conceiveconcipiō
  • conceptualconceptuālis
  • concettoconceptus

Quick answers

What does concipiō mean in Latin?
concipiō, a verb, means “to receive or catch, grasp; to derive (from); to contain or hold”.
What are the principal parts of concipiō?
concipiō, concipere, concēpī (third (-iō variant) conjugation).
How do you pronounce concipiō?
In classical Latin, [kɔŋˈkɪ.pi.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [kon̠ʲˈt͡ʃiː.pi.o].
Which English words come from concipiō?
English words that go back to Latin concipiō include conceive, conception, concept, concetto and conceptual.