verbfirst conjugation
concipilō
concipilō (present infinitive concipilāre, perfect active concipilāvī, supine concipilātum)
Classical[kɔŋˈkɪ.pɪ.ɫoː]Ecclesiastical[kon̠ʲˈt͡ʃiː.pi.lo]
Meaning
- to snatch
[Stratophanes] Perii hercle hodie, nisi hunc a te abigo. [Cyamus] Accede huc modo, adi huc modo. [Stratophanes] Etiam, scelus viri, minitare? quem ego [offatim iam] iam iam concipilabo. Quid tibi huc ventio est? quid tibi hanc aditio est? Quid tibi hanc notio est, inquam, amicam meam?
c. 189 BCE, Plautus, Truculentus II. vii. 620-624
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | concipilō | concipilābam | concipilābō | concipilāvī | concipilāveram | concipilāverō |
| 2nd sg. | concipilās | concipilābās | concipilābis | concipilāvistī | concipilāverās | concipilāveris |
| 3rd sg. | concipilat | concipilābat | concipilābit | concipilāvit | concipilāverat | concipilāverit |
| 1st pl. | concipilāmus | concipilābāmus | concipilābimus | concipilāvimus | concipilāverāmus | concipilāverimus |
| 2nd pl. | concipilātis | concipilābātis | concipilābitis | concipilāvistis | concipilāverātis | concipilāveritis |
| 3rd pl. | concipilant | concipilābant | concipilābunt | concipilāvērunt concipilāvēre | concipilāverant | concipilāverint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | concipilem | concipilārem | concipilāverim | concipilāvissem |
| 2nd sg. | concipilēs | concipilārēs | concipilāverīs | concipilāvissēs |
| 3rd sg. | concipilet | concipilāret | concipilāverit | concipilāvisset |
| 1st pl. | concipilēmus | concipilārēmus | concipilāverīmus | concipilāvissēmus |
| 2nd pl. | concipilētis | concipilārētis | concipilāverītis | concipilāvissētis |
| 3rd pl. | concipilent | concipilārent | concipilāverint | concipilāvissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | concipilor | concipilābar | concipilābor |
| 2nd sg. | concipilāris concipilāre | concipilābāris concipilābāre | concipilāberis concipilābere |
| 3rd sg. | concipilātur | concipilābātur | concipilābitur |
| 1st pl. | concipilāmur | concipilābāmur | concipilābimur |
| 2nd pl. | concipilāminī | concipilābāminī | concipilābiminī |
| 3rd pl. | concipilantur | concipilābantur | concipilābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | concipiler | concipilārer |
| 2nd sg. | concipilēris concipilēre | concipilārēris concipilārēre |
| 3rd sg. | concipilētur | concipilārētur |
| 1st pl. | concipilēmur | concipilārēmur |
| 2nd pl. | concipilēminī | concipilārēminī |
| 3rd pl. | concipilentur | concipilārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | concipilā | concipilāre |
| pres. 2nd pl. | concipilāte | concipilāminī |
| fut. 2nd sg. | concipilātō | concipilātor |
| fut. 3rd sg. | concipilātō | concipilātor |
| fut. 2nd pl. | concipilātōte | — |
| fut. 3rd pl. | concipilantō | concipilantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | concipilāre | concipilārī |
| perfect infinitive | concipilāvisse | concipilātum esse |
| future infinitive | concipilātūrum esse | concipilātum īrī |
| present participle | concipilāns | — |
| perfect participle | — | concipilātus |
| future participle | concipilātūrus | concipilandus |
gerundconcipilandī, concipilandō, concipilandumsupineconcipilātum, concipilātū
concĭpĭlo, āvi, 1, v. a. concipio,
I. to seize, take, catch (only in the foll. exs.): concipilavisti dictum a Naevio pro corripuisti et involasti, Paul. ex Fest. p. 62, 6:
quem ego offatim jam jam concipilabo, Plaut. Truc. 2, 7, 61.Origins
- Proto-Indo-European*ḱe?
- Proto-Indo-European*ḱóm
- Proto-Italic*kom
- Proto-Italic*kom-
- Latinconcipilō
Latin capulō Latin concipilō From con- + capulō.