verbthird conjugation
concinō
concinō (present infinitive concinere, perfect active concinuī, supine concentum)
Classical[ˈkɔŋ.kɪ.noː]Ecclesiastical[ˈkɔn̠ʲ.t͡ʃi.no]
Meaning
- to sing, chant etc. together
Haec, quum pressis et flebilibus modis, qui totis theatris maestitiam inferant, concinuntur, difficile est non eos, qui inhumati sint, miseros iudicare.
Such words when chanted together in measured and plaintive numbers, suited to inspire whole audiences with sadness, make it difficult to avoid the thought that all who are unburied are wretched.106 BCE – 43 BCE, Cicero, Tusculanae Disputationes I.64.105 - to agree or harmonize
Conjugation conjugation 3
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | concinō | concinēbam | concinam | concinuī | concinueram | concinuerō |
| 2nd sg. | concinis | concinēbās | concinēs | concinuistī | concinuerās | concinueris |
| 3rd sg. | concinit | concinēbat | concinet | concinuit | concinuerat | concinuerit |
| 1st pl. | concinimus | concinēbāmus | concinēmus | concinuimus | concinuerāmus | concinuerimus |
| 2nd pl. | concinitis | concinēbātis | concinētis | concinuistis | concinuerātis | concinueritis |
| 3rd pl. | concinunt | concinēbant | concinent | concinuērunt concinuēre | concinuerant | concinuerint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | concinam | concinerem | concinuerim | concinuissem |
| 2nd sg. | concinās | concinerēs | concinuerīs | concinuissēs |
| 3rd sg. | concinat | concineret | concinuerit | concinuisset |
| 1st pl. | concināmus | concinerēmus | concinuerīmus | concinuissēmus |
| 2nd pl. | concinātis | concinerētis | concinuerītis | concinuissētis |
| 3rd pl. | concinant | concinerent | concinuerint | concinuissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | concinor | concinēbar | concinar |
| 2nd sg. | concineris concinere | concinēbāris concinēbāre | concinēris concinēre |
| 3rd sg. | concinitur | concinēbātur | concinētur |
| 1st pl. | concinimur | concinēbāmur | concinēmur |
| 2nd pl. | conciniminī | concinēbāminī | concinēminī |
| 3rd pl. | concinuntur | concinēbantur | concinentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | concinar | concinerer |
| 2nd sg. | concināris concināre | concinerēris concinerēre |
| 3rd sg. | concinātur | concinerētur |
| 1st pl. | concināmur | concinerēmur |
| 2nd pl. | concināminī | concinerēminī |
| 3rd pl. | concinantur | concinerentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | concine | concinere |
| pres. 2nd pl. | concinite | conciniminī |
| fut. 2nd sg. | concinitō | concinitor |
| fut. 3rd sg. | concinitō | concinitor |
| fut. 2nd pl. | concinitōte | — |
| fut. 3rd pl. | concinuntō | concinuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | concinere | concinī |
| perfect infinitive | concinuisse | concentum esse |
| future infinitive | concentūrum esse | concentum īrī |
| present participle | concinēns | — |
| perfect participle | — | concentus |
| future participle | concentūrus | concinendus concinundus |
gerundconcinendī, concinendō, concinendumsupineconcentum, concentū
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- re concinere, verbis discrepare
- to agree in fact but not in word.
con-cĭno, cĭnŭi, no
I. sup., 3, v. n. and a. [cano].
I. Neutr., to sing, play, or sound together, in concert or harmoniously (class.).
A. Prop.:
ubi (chorus) certis numeris ac pedibus velut facta conspiratione consensit atque concinuit, Col. 12, 2, 4: concinere tragoedo pronuntianti, to accompany, Suet. Calig. 54: cornua ac tubae concinuere, Tac. A. 1, 68; cf.: concinunt tubae, Liv. 9, 32, 6; and: ubi signa concinuissent, id. 30, 5, 2.— Also without the idea of concert: concinit albus olor, Ov. H. 7, 2.—B. Trop., to agree together, harmonize, accord, συνᾴδω:
omnibus inter se concinentibus mundi partibus, Cic. N. D. 2, 7, 19: videsne ut haec concinant? id. Fin. 5, 28, 83: faxo, ne juvet vox ista veto, quā nunc concinentes collegas nostros tam laeti auditis, Liv. 6, 35, 9: ita fit ut nulli duo concinant, Plin. 3, 1, 3, § 16: Stoici cum Peripateticis re concinere videntur, verbis discrepare, Cic. N. D. 1, 7, 16 Orell. N. cr.—II. Act., to cause to sound together, in concert or harmoniously, to make concordant sounds, to sound, sing of, celebrate in song, magnify, etc.
A. In gen.:
haec cum pressis et flebilibus modis, qui totis theatris maestitiam inferant, concinuntur, Cic. Tusc. 1, 44, 106: ite, concinite in modum: Io Hymen, etc., Cat. 61, 123; Suet. Calig. 6: carmina nuptialia, Cat. 61, 12: carmina, id. 65, 13: laudes Iovi, Tib. 2, 5, 10: aelinon, Ov. Am. 3, 9, 24: sua festa Palilia, Tib. 2, 5, 88: laetos dies, Hor. C. 4, 2, 41: majore plectro Caesarem, id. ib. 33: stridor lituum clangorque tubarum Non pia concinuit cum rauco classica cornu, Luc. 1, 238.—B. Esp. (acc. to cano, II. C.), to sing prophetically, prophesy (very rare):
nigraque funestum concinit omen avis, Prop. 2 (3), 28, 38. tristia omina, Ov. Am. 3, 12, 2. —Hence, concĭnens, entis, P. a., harmonizing, harmonious, Arn. 3, 123.—Comp., Claud. Mam. Stat. Anim. 2, 5.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
concinō cinuī, —, ere
com- + cano, intrans, to sound in concert, sing harmoniously: concinunt tubae, L.: concinit albus olor, O.—Fig., to agree, harmonize, accord: inter se: cum alquo: concinentīs collegas audire, L.—Trans, to sing, celebrate in song, magnify: haec flebilibus modis concinuntur: laetos dies, H.: Carmina, Ct.: laudes Iovi, Tb.—To sing prophetically, prophesy: omen, Pr., amanti omina, O.
Origins
- Proto-Indo-European*ḱe?
- Proto-Indo-European*ḱóm
- Proto-Italic*kom
- Proto-Italic*kom-
- Latinconcinō
Proto-Indo-European *keh₂n- Proto-Indo-European *kh₂néti Proto-Italic *kanō Latin canō Latin concinō From con- + canō (“sing”).