LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

concinō

concinō (present infinitive concinere, perfect active concinuī, supine concentum)
Classical[ˈkɔŋ.kɪ.noː]Ecclesiastical[ˈkɔn̠ʲ.t͡ʃi.no]

Meaning

  1. to sing, chant etc. together
    Haec, quum pressis et flebilibus modis, qui totis theatris maestitiam inferant, concinuntur, difficile est non eos, qui inhumati sint, miseros iudicare.Such words when chanted together in measured and plaintive numbers, suited to inspire whole audiences with sadness, make it difficult to avoid the thought that all who are unburied are wretched.106 BCE – 43 BCE, Cicero, Tusculanae Disputationes I.64.105
  2. to agree or harmonize

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.concinōconcinēbamconcinamconcinuīconcinueramconcinuerō
2nd sg.concinisconcinēbāsconcinēsconcinuistīconcinuerāsconcinueris
3rd sg.concinitconcinēbatconcinetconcinuitconcinueratconcinuerit
1st pl.concinimusconcinēbāmusconcinēmusconcinuimusconcinuerāmusconcinuerimus
2nd pl.concinitisconcinēbātisconcinētisconcinuistisconcinuerātisconcinueritis
3rd pl.concinuntconcinēbantconcinentconcinuērunt
concinuēre
concinuerantconcinuerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.concinamconcineremconcinuerimconcinuissem
2nd sg.concināsconcinerēsconcinuerīsconcinuissēs
3rd sg.concinatconcineretconcinueritconcinuisset
1st pl.concināmusconcinerēmusconcinuerīmusconcinuissēmus
2nd pl.concinātisconcinerētisconcinuerītisconcinuissētis
3rd pl.concinantconcinerentconcinuerintconcinuissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.concinorconcinēbarconcinar
2nd sg.concineris
concinere
concinēbāris
concinēbāre
concinēris
concinēre
3rd sg.conciniturconcinēbāturconcinētur
1st pl.concinimurconcinēbāmurconcinēmur
2nd pl.conciniminīconcinēbāminīconcinēminī
3rd pl.concinunturconcinēbanturconcinentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.concinarconcinerer
2nd sg.concināris
concināre
concinerēris
concinerēre
3rd sg.concināturconcinerētur
1st pl.concināmurconcinerēmur
2nd pl.concināminīconcinerēminī
3rd pl.concinanturconcinerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.concineconcinere
pres. 2nd pl.conciniteconciniminī
fut. 2nd sg.concinitōconcinitor
fut. 3rd sg.concinitōconcinitor
fut. 2nd pl.concinitōte—
fut. 3rd pl.concinuntōconcinuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveconcinereconcinī
perfect infinitiveconcinuisseconcentum esse
future infinitiveconcentūrum esseconcentum īrī
present participleconcinēns—
perfect participle—concentus
future participleconcentūrusconcinendus
concinundus
gerundconcinendī, concinendō, concinendumsupineconcentum, concentū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

re concinere, verbis discrepare
to agree in fact but not in word.

con-cĭno, cĭnŭi, no
I. sup., 3, v. n. and a. [cano].
I. Neutr., to sing, play, or sound together, in concert or harmoniously (class.).
A. Prop.: ubi (chorus) certis numeris ac pedibus velut facta conspiratione consensit atque concinuit, Col. 12, 2, 4: concinere tragoedo pronuntianti, to accompany, Suet. Calig. 54: cornua ac tubae concinuere, Tac. A. 1, 68; cf.: concinunt tubae, Liv. 9, 32, 6; and: ubi signa concinuissent, id. 30, 5, 2.— Also without the idea of concert: concinit albus olor, Ov. H. 7, 2.—
B. Trop., to agree together, harmonize, accord, συνᾴδω: omnibus inter se concinentibus mundi partibus, Cic. N. D. 2, 7, 19: videsne ut haec concinant? id. Fin. 5, 28, 83: faxo, ne juvet vox ista veto, quā nunc concinentes collegas nostros tam laeti auditis, Liv. 6, 35, 9: ita fit ut nulli duo concinant, Plin. 3, 1, 3, § 16: Stoici cum Peripateticis re concinere videntur, verbis discrepare, Cic. N. D. 1, 7, 16 Orell. N. cr.—
II. Act., to cause to sound together, in concert or harmoniously, to make concordant sounds, to sound, sing of, celebrate in song, magnify, etc.
A. In gen.: haec cum pressis et flebilibus modis, qui totis theatris maestitiam inferant, concinuntur, Cic. Tusc. 1, 44, 106: ite, concinite in modum: Io Hymen, etc., Cat. 61, 123; Suet. Calig. 6: carmina nuptialia, Cat. 61, 12: carmina, id. 65, 13: laudes Iovi, Tib. 2, 5, 10: aelinon, Ov. Am. 3, 9, 24: sua festa Palilia, Tib. 2, 5, 88: laetos dies, Hor. C. 4, 2, 41: majore plectro Caesarem, id. ib. 33: stridor lituum clangorque tubarum Non pia concinuit cum rauco classica cornu, Luc. 1, 238.—
B. Esp. (acc. to cano, II. C.), to sing prophetically, prophesy (very rare): nigraque funestum concinit omen avis, Prop. 2 (3), 28, 38. tristia omina, Ov. Am. 3, 12, 2. —Hence, concĭnens, entis, P. a., harmonizing, harmonious, Arn. 3, 123.—Comp., Claud. Mam. Stat. Anim. 2, 5.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latinconcinō

Proto-Indo-European *keh₂n- Proto-Indo-European *kh₂néti Proto-Italic *kanō Latin canō Latin concinō From con- + canō (“sing”).

Quick answers

What does concinō mean in Latin?
concinō, a verb, means “to sing, chant etc. together; to agree or harmonize”.
What are the principal parts of concinō?
concinō, concinere, concinuī, concentum (third conjugation).
How do you pronounce concinō?
In classical Latin, [ˈkɔŋ.kɪ.noː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈkɔn̠ʲ.t͡ʃi.no].
Where does concinō come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin concinō.