LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

acconciliō

acconciliō (present infinitive acconciliāre, perfect active acconciliāvī, supine acconciliātum)
Classical[ak.kɔŋˈkɪ.li.ɔ]Ecclesiastical[ak.kon̠ʲˈt͡ʃiː.li.o]

Meaning

  1. to advise, suggest, recommend, counsel

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.acconciliōacconciliābamacconciliābōacconciliāvīacconciliāveramacconciliāverō
2nd sg.acconciliāsacconciliābāsacconciliābisacconciliāvistīacconciliāverāsacconciliāveris
3rd sg.acconciliatacconciliābatacconciliābitacconciliāvitacconciliāveratacconciliāverit
1st pl.acconciliāmusacconciliābāmusacconciliābimusacconciliāvimusacconciliāverāmusacconciliāverimus
2nd pl.acconciliātisacconciliābātisacconciliābitisacconciliāvistisacconciliāverātisacconciliāveritis
3rd pl.acconciliantacconciliābantacconciliābuntacconciliāvērunt
acconciliāvēre
acconciliāverantacconciliāverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.acconciliemacconciliāremacconciliāverimacconciliāvissem
2nd sg.acconciliēsacconciliārēsacconciliāverīsacconciliāvissēs
3rd sg.acconcilietacconciliāretacconciliāveritacconciliāvisset
1st pl.acconciliēmusacconciliārēmusacconciliāverīmusacconciliāvissēmus
2nd pl.acconciliētisacconciliārētisacconciliāverītisacconciliāvissētis
3rd pl.acconcilientacconciliārentacconciliāverintacconciliāvissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.acconcilioracconciliābaracconciliābor
2nd sg.acconciliāris
acconciliāre
acconciliābāris
acconciliābāre
acconciliāberis
acconciliābere
3rd sg.acconciliāturacconciliābāturacconciliābitur
1st pl.acconciliāmuracconciliābāmuracconciliābimur
2nd pl.acconciliāminīacconciliābāminīacconciliābiminī
3rd pl.acconcilianturacconciliābanturacconciliābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.acconcilieracconciliārer
2nd sg.acconciliēris
acconciliēre
acconciliārēris
acconciliārēre
3rd sg.acconciliēturacconciliārētur
1st pl.acconciliēmuracconciliārēmur
2nd pl.acconciliēminīacconciliārēminī
3rd pl.acconcilienturacconciliārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.acconciliāacconciliāre
pres. 2nd pl.acconciliāteacconciliāminī
fut. 2nd sg.acconciliātōacconciliātor
fut. 3rd sg.acconciliātōacconciliātor
fut. 2nd pl.acconciliātōte—
fut. 3rd pl.acconciliantōacconciliantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveacconciliāreacconciliārī
perfect infinitiveacconciliāvisseacconciliātum esse
future infinitiveacconciliātūrum esseacconciliātum īrī
present participleacconciliāns—
perfect participle—acconciliātus
future participleacconciliātūrusacconciliandus
gerundacconciliandī, acconciliandō, acconciliandumsupineacconciliātum, acconciliātū

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₂éd
  2. Proto-Italic*ad
  3. Proto-Italic*ad-
  4. Latinacconciliō

Latin conciliō Latin acconciliō From ad- (“to, towards”) + conciliō.

Descendants
  • Portugueseaconselhar
  • Spanishaconsejar

Quick answers

What does acconciliō mean in Latin?
acconciliō, a verb, means “to advise, suggest, recommend, counsel”.
What are the principal parts of acconciliō?
acconciliō, acconciliāre, acconciliāvī, acconciliātum (first conjugation).
How do you pronounce acconciliō?
In classical Latin, [ak.kɔŋˈkɪ.li.ɔ]; in ecclesiastical (church) Latin, [ak.kon̠ʲˈt͡ʃiː.li.o].
Where does acconciliō come from?
Proto-Indo-European *h₂éd → Proto-Italic *ad → Proto-Italic *ad- → Latin acconciliō.