verbfirst conjugation
acconciliō
acconciliō (present infinitive acconciliāre, perfect active acconciliāvī, supine acconciliātum)
Classical[ak.kɔŋˈkɪ.li.ɔ]Ecclesiastical[ak.kon̠ʲˈt͡ʃiː.li.o]
Meaning
- to advise, suggest, recommend, counsel
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | acconciliō | acconciliābam | acconciliābō | acconciliāvī | acconciliāveram | acconciliāverō |
| 2nd sg. | acconciliās | acconciliābās | acconciliābis | acconciliāvistī | acconciliāverās | acconciliāveris |
| 3rd sg. | acconciliat | acconciliābat | acconciliābit | acconciliāvit | acconciliāverat | acconciliāverit |
| 1st pl. | acconciliāmus | acconciliābāmus | acconciliābimus | acconciliāvimus | acconciliāverāmus | acconciliāverimus |
| 2nd pl. | acconciliātis | acconciliābātis | acconciliābitis | acconciliāvistis | acconciliāverātis | acconciliāveritis |
| 3rd pl. | acconciliant | acconciliābant | acconciliābunt | acconciliāvērunt acconciliāvēre | acconciliāverant | acconciliāverint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | acconciliem | acconciliārem | acconciliāverim | acconciliāvissem |
| 2nd sg. | acconciliēs | acconciliārēs | acconciliāverīs | acconciliāvissēs |
| 3rd sg. | acconciliet | acconciliāret | acconciliāverit | acconciliāvisset |
| 1st pl. | acconciliēmus | acconciliārēmus | acconciliāverīmus | acconciliāvissēmus |
| 2nd pl. | acconciliētis | acconciliārētis | acconciliāverītis | acconciliāvissētis |
| 3rd pl. | acconcilient | acconciliārent | acconciliāverint | acconciliāvissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | acconcilior | acconciliābar | acconciliābor |
| 2nd sg. | acconciliāris acconciliāre | acconciliābāris acconciliābāre | acconciliāberis acconciliābere |
| 3rd sg. | acconciliātur | acconciliābātur | acconciliābitur |
| 1st pl. | acconciliāmur | acconciliābāmur | acconciliābimur |
| 2nd pl. | acconciliāminī | acconciliābāminī | acconciliābiminī |
| 3rd pl. | acconciliantur | acconciliābantur | acconciliābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | acconcilier | acconciliārer |
| 2nd sg. | acconciliēris acconciliēre | acconciliārēris acconciliārēre |
| 3rd sg. | acconciliētur | acconciliārētur |
| 1st pl. | acconciliēmur | acconciliārēmur |
| 2nd pl. | acconciliēminī | acconciliārēminī |
| 3rd pl. | acconcilientur | acconciliārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | acconciliā | acconciliāre |
| pres. 2nd pl. | acconciliāte | acconciliāminī |
| fut. 2nd sg. | acconciliātō | acconciliātor |
| fut. 3rd sg. | acconciliātō | acconciliātor |
| fut. 2nd pl. | acconciliātōte | — |
| fut. 3rd pl. | acconciliantō | acconciliantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | acconciliāre | acconciliārī |
| perfect infinitive | acconciliāvisse | acconciliātum esse |
| future infinitive | acconciliātūrum esse | acconciliātum īrī |
| present participle | acconciliāns | — |
| perfect participle | — | acconciliātus |
| future participle | acconciliātūrus | acconciliandus |
gerundacconciliandī, acconciliandō, acconciliandumsupineacconciliātum, acconciliātū
Origins
- Proto-Indo-European*h₂éd
- Proto-Italic*ad
- Proto-Italic*ad-
- Latinacconciliō
Latin conciliō Latin acconciliō From ad- (“to, towards”) + conciliō.
Descendants
- Portugueseaconselhar
- Spanishaconsejar