LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

concertō

concertō (present infinitive concertāre, perfect active concertāvī, supine concertātum)
Classical[kɔŋˈkɛr.toː]Ecclesiastical[kon̠ʲˈt͡ʃɛr.to]

Meaning

  1. to fight or contend
  2. to dispute or debate

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Imitatio · Æmulatio · Certatio · Rivalitas · Simulatio

1. Imitari means merely the effort to produce something like some other thing, without any accessory moral notion; æmulari (from αἴσιμος) means, at the same time, to do something which shall gain equal or superior consideration, honor, and approbation, when compared with the thing imitated. Imitatio has in view only the thing itself, and is generally moderate and laudable; æmulatio has in view chiefly the person, who is already in possession of the quality worthy of imitation, and always seems more or less a passion, which deserves praise or blame, according as it has its foundation in the lover of honor, or in immoderate ambition. Plin. Ep. vii. 30. Demosthenis orationem habui in manibus, non ut æmularer (improbum enim ac pæne furiosum) at tamen imitarer ac sequerer tantum. Comp. i. 2, 2. viii. 5, 13. Quintil. i. 2, 26. Cic. Tusc. iv. 8, 17. 2. The æmulus is at first behind his opponent, and strives for a time only to come up to him, and be like him; whereas the certator and concertator are already on a par with their opponent, and strive to outdo him, and conquer him. 3. Æmulatio contends for superiority in any art; rivalitas, only for preference in estimation. Cic. Tusc. iv. 26, 56. Illa vitiosa æmulatione, quæ rivalitati similis est, quid habet utilitatis? 4. Imitatio is an effort to become something which a man at present is not, but fain would be, and really can become; whereas simulatio, an effort to pass for something which a man properly and naturally is not, nor ever can be. Imitatio is the means of attaining to an actual or presumptive ideal; whereas simulatio remains for ever a mere counterfeit. (iii. 64.)

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.concertōconcertābamconcertābōconcertāvīconcertāveramconcertāverō
concertārō
2nd sg.concertāsconcertābāsconcertābisconcertāvistī
concertāstī
concertāverās
concertārās
concertāveris
3rd sg.concertatconcertābatconcertābitconcertāvitconcertāverat
concertārat
concertāverit
concertārit
1st pl.concertāmusconcertābāmusconcertābimusconcertāvimusconcertāverāmusconcertāverimus
concertārimus
2nd pl.concertātisconcertābātisconcertābitisconcertāvistis
concertāstis
concertāverātis
concertārātis
concertāveritis
concertāritis
3rd pl.concertantconcertābantconcertābuntconcertāvērunt
concertāvēre, concertārunt
concertāverant
concertārant
concertāverint
concertārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.concertemconcertāremconcertāverim
concertārim
concertāvissem
concertāssem
2nd sg.concertēsconcertārēsconcertāverīsconcertāvissēs
concertāssēs
3rd sg.concertetconcertāretconcertāverit
concertārit
concertāvisset
concertāsset
1st pl.concertēmusconcertārēmusconcertāverīmus
concertārīmus
concertāvissēmus
concertāssēmus
2nd pl.concertētisconcertārētisconcertāverītis
concertārītis
concertāvissētis
concertāssētis
3rd pl.concertentconcertārentconcertāverint
concertārint
concertāvissent
concertāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.concertorconcertābarconcertābor
2nd sg.concertāris
concertāre
concertābāris
concertābāre
concertāberis
concertābere
3rd sg.concertāturconcertābāturconcertābitur
1st pl.concertāmurconcertābāmurconcertābimur
2nd pl.concertāminīconcertābāminīconcertābiminī
3rd pl.concertanturconcertābanturconcertābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.concerterconcertārer
2nd sg.concertēris
concertēre
concertārēris
concertārēre
3rd sg.concertēturconcertārētur
1st pl.concertēmurconcertārēmur
2nd pl.concertēminīconcertārēminī
3rd pl.concertenturconcertārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.concertāconcertāre
pres. 2nd pl.concertāteconcertāminī
fut. 2nd sg.concertātōconcertātor
fut. 3rd sg.concertātōconcertātor
fut. 2nd pl.concertātōte—
fut. 3rd pl.concertantōconcertantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveconcertāreconcertārī
perfect infinitiveconcertāvisse
concertāsse
concertātum esse
future infinitiveconcertātūrum esseconcertātum īrī
present participleconcertāns—
perfect participle—concertātus
concertāta, concertātā, concertātae, concertātam, concertātārum, concertātās, concertātī, concertātōrum, concertātōs
future participleconcertātūrus
concertātūra, concertātūrā, concertātūrae, concertātūram, concertātūrārum, concertātūrās, concertātūre, concertātūrī, concertātūrīs, concertātūrō, concertātūrōrum, concertātūrōs, concertātūrum
concertandus
concertanda, concertandā, concertandae, concertandam, concertandārum, concertandās, concertande, concertandīs, concertandōrum, concertandōs
gerundconcertandī, concertandō, concertandumsupineconcertātum, concertātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

verbis concertare or altercari cum aliquo (B. C. 3. 19. 6)
to hold an altercation with a man.

con-certo, āvi, ātum, 1,
I. v. a., to contend with any one zealously or warmly (rare but class.; cf. aemulor).
I. In gen.: te audio nescio quid concertasse cum ero, Ter. Ad. 2, 2, 3: pro explorato habebat, Ambiorigem proelio non esse concertaturum, * Caes. B. G. 6, 5: de regno, Suet. Aug. 21: aves nandi velocitate concertant, Col. 8, 15, 4.—Poet., with dat.: triclinia templis concertant, Manil. 5, 507.—
II. Esp., to dispute, debate (only so in Cic.): (Pompeius) saepius cum hoste conflixit, quam quisquam cum inimico concertavit, Cic. Imp. Pomp. 10, 28: cum aliquo verbo uno, id. Att. 3, 12, 2: cum Apolline de tripode, id. N. D. 3, 16, 42: concertantes super cenam de nobilitate generis, Suet. Calig. 22.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latinconcertō

Latin certō Latin concertō From con- + certō.

Descendants
  • Catalanconcertar
  • Frenchconcerter
  • Italianconcertare
  • Portugueseconcertar
  • Romanianconcerta
  • Spanishconcertar
  • Galicianconcertar
  • Siciliancuncirtari

Quick answers

What does concertō mean in Latin?
concertō, a verb, means “to fight or contend; to dispute or debate”.
What are the principal parts of concertō?
concertō, concertāre, concertāvī, concertātum (first conjugation).
How do you pronounce concertō?
In classical Latin, [kɔŋˈkɛr.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [kon̠ʲˈt͡ʃɛr.to].
Where does concertō come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin concertō.