LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

concertātōrius

concertātōrius (feminine concertātōria, neuter concertātōrium)
Classical[kɔŋ.kɛr.taːˈtoː.ri.ʊs]Ecclesiastical[kon̠ʲ.t͡ʃer.taˈtɔː.ri.us]

Meaning

  1. adjectivecontroversial

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeconcertātōriusconcertātōriaconcertātōrium
genitiveconcertātōriīconcertātōriaeconcertātōriī
dativeconcertātōriōconcertātōriaeconcertātōriō
accusativeconcertātōriumconcertātōriamconcertātōrium
ablativeconcertātōriōconcertātōriāconcertātōriō
vocativeconcertātōrieconcertātōriaconcertātōrium
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeconcertātōriīconcertātōriaeconcertātōria
genitiveconcertātōriōrumconcertātōriārumconcertātōriōrum
dativeconcertātōriīsconcertātōriīsconcertātōriīs
accusativeconcertātōriōsconcertātōriāsconcertātōria
ablativeconcertātōriīsconcertātōriīsconcertātōriīs
vocativeconcertātōriīconcertātōriaeconcertātōria

concertātōrĭus, a, um, adj. id.,
I. pertaining to controversy or disputation, controversial: genus (dicendi), Cic. Brut. 83, 287.

Origins

From concertō (“to dispute”) + -tōrius.

Quick answers

What does concertātōrius mean in Latin?
concertātōrius, a adjective, means “controversial”.
How do you pronounce concertātōrius?
In classical Latin, [kɔŋ.kɛr.taːˈtoː.ri.ʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [kon̠ʲ.t͡ʃer.taˈtɔː.ri.us].