noun · femininefirst declension
colōnia
colōnia f (genitive colōniae)
Classical[kɔˈɫoː.ni.a]Ecclesiastical[koˈlɔː.ni.a]
Meaning
- A colony, settlement
Quid? Cum tē Praeneste Kalendīs ipsīs Novembribus occupātūrum nocturnō impetū esse cōnfīderēs, sēnsistīne illam colōniam meō iussū meīs praesidiīs, cūstōdiīs, vigiliīs esse mūnītam?
What [about this]? When you were confident that you would seize Praeneste with a night attack on the very first of November, did you realize that that colony had been fortified by my orders, with my garrisons, guards, and watchmen?63 BCE, Cicero, In Catilinam orationes 1.8 - A possession in land, land attached to a farm, estate
- metonymicallyThe people composing a colony, colonists
Latīnē defined in Latin in our graded readers
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | colōnia | colōniae |
| genitive | colōniae | colōniārum |
| dative | colōniae | colōniīs |
| accusative | colōniam | colōniās |
| ablative | colōniā | colōniīs |
| vocative | colōnia | colōniae |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- coloniam constituere (Leg. Agr. 1. 5. 16)
- to found a colony.
- coloniam deducere in aliquem locum (vid. sect. XII. 1, note Notice too...)
- to found a colony somewhere.
cŏlōnĭa, ae, f. colonus.
I. (Acc. to colonus, I.) A possession in land, a landed estate, a farm, Col. 11, 1, 23; Dig. 19, 2, 24, § 4; 33, 7, 20.—
B. An abode, dwelling in gen. (cf. 1. colo, I. B.), Plaut. Aul. 3, 6, 40; and humorously: molarum, for a mill, id. Ps. 4, 6, 38.—Far more freq.,
II. (Acc. to colonus, II.) A colony, colonial town, settlement:
colonia dicta est a colendo: est autem pars civium aut sociorum, missa ubi rem publicam habeant ex consensu suae civitatis aut publico ejus populi unde profecti sunt consilio. Hae autem coloniae sunt. quae ex consensu publico, non ex secessione sunt conditae, Serv. ad Verg. A. 1, 12: in coloniam aliquos emittere, Varr. R. R. 3, 16, 29: in colonias mittere, Liv. 4, 49, 14: coloniam collocare idoneis in locis, Cic. Agr. 2, 27, 73: condere, Vell. 1, 15, 1.—Also freq., B. Meton. for the persons sent for the establishment of such a town, a colony, colonists, planters; hence:
coloniam deducere aliquo, Cic. Rep. 2, 4, 9: veteranorum, id. Phil. 2, 39, 100; 2, 40, 102; id. Agr. 1, 5, 16; 2, 27, 73; 2, 34, 92; id. Brut. 20, 79; Liv. 9, 28, 7; 9, 46, 3; 10, 1, 1; 39, 55, 5 (bis) and 9; Vell. 1, 14; Suet. Tib. 4; id. Ner. 9 al.: mittere in Aeoliam, Ioniam, etc., Cic. Div. 1, 1, 3: Antium, Liv. 8, 14, 8; cf. on the Roman colonies, their laws and regulations, Nieb. Röm. Gesch. 2, p. 49 sq.; Madv. Opusc. Ac. p. 208 sq.; and Dict. of Antiq. —C. Transf., of colonies of bees, Varr. R. R. 3, 16, 9 and 29.
Cŏlōnĭa, ae, f.,
I. a name given to several colonial or provincial cities, but always, in the class. lang., with a more definite appellation; as Colonia Agrippina or Agrippinensis, the present Cologne.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
colōnia ae, f
colonus, a colony, colonial town, settlement: incolumis: in colonias mittere, L.: colonias constituere: in colonias deduci.— Persons sent out for settlement, a colony, colonists, planters: coloniam deducere aliquo: coloniis deducendis tresviri, S.: trans Rhenum colonias mittere, Cs.: Italiam coloniis occupare.
Origins
From colōnus (“farmer; colonist”), from colō (“till, cultivate, worship”).
Descendants
- Catalancolònia
- Englishcolony
- Frenchcoloniefrom Middle French colonie
- GermanKolonie
- GermanColonie
- Italiancolonia
- Occitancolònia
- Portuguesecolônia
- Portuguesecolónia
- Romaniancolonie