noun · femininethird declension
coitiō
coitiō f (genitive coitiōnis)
Classical[koˈɪ.ti.oː]Ecclesiastical[koˈit.t͡si.o]
Meaning
- meeting
- combination
- coitus, sexual intercourse
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | coitiō | coitiōnēs |
| genitive | coitiōnis | coitiōnum |
| dative | coitiōnī | coitiōnibus |
| accusative | coitiōnem | coitiōnēs |
| ablative | coitiōne | coitiōnibus |
| vocative | coitiō | coitiōnēs |
cŏĭtĭo, ōnis, f. coëo. *
I. A coming or meeting together, a meeting:
prima coitio est acerrima, Ter. Phorm. 2, 2, 32.—II. Esp.
A. A uniting, banding together.
1. In gen. (rare):
societatis, Dig. 17, 2, 70.— 2. In partic., in a bad sense, a conspiracy, plot, coalition (several times in Cic. and Liv.;
elsewh. rare): suspitio coitionis, Cic. Planc. 22, 53; id. Clu. 54, 148: non factionibus modo nec per coitiones usitatas nobilibus, etc., Liv. 7, 32, 12; cf. id. 2, 35, 4; 3, 35, 9: candidatorum consularium, Cic. Q. Fr. 3, 1, 5, § 16: Memmii, id. ib. 2, 14 (15), 4: tribunorum, Liv. 3, 65, 8: facere, Cic. Planc. 22, 53; Liv. 9, 26, 9: dirimere, Cic. Att. 4, 18, 3.—B. Sexual intercourse, coition (post-class. for coitus), Macr. S. 7, 16; Cod. Th. 15, 8, 2; Sol. 49 fin.; Lact. 1, 8, 6.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
coitiō ōnis, f
coëo, a coming together, meeting: prima, T.: absterrere singulos a coitionibus, L.—A conspiracy, plot, coalition: suspitio coitionis: coitiones tribunorum adversus inventutem, L.: coitionem facere.
Origins
- Proto-Indo-European*ḱe?
- Proto-Indo-European*ḱóm
- Proto-Italic*kom
- Proto-Italic*kom-
- Latincoitiō
Latin eō Latin coeō Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin coitiō From coeō + -tiō.
Descendants
- Englishcoition
In English words that came into English from coitiō
- coitioncoitiō