LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

cognitiō

cognitiō f (genitive cognitiōnis)
Classical[kɔŋˈnɪ.ti.oː]Ecclesiastical[koɲˈɲit.t͡si.o]

Meaning

  1. learning, study (acquisition of knowledge)
  2. knowledge, cognition, cognizance
  3. investigation, judicial examination, inquiry, cognizance, trial

Latīnē defined in Latin in our graded readers

quaestiō iūdiciālis
cognitiō -ōnis (f) — in Epistulae, ch. 21

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Cognitio · Notitia · Scientia · Ignarus · Inscius · Nescius

1. Cognitio is an act of the mind by which knowledge is acquired, whereas notitia and scientia denote a state of the mind; notitia, together with nosse, denotes a state of the merely receptive faculties of the mind, which brings an external appearance to consciousness, and retains it there; whereas scientia, together with scire, involves spontaneous activity, and a perception of truth; notitia may be the result of casual perception; scientia implies a thorough knowledge of its object, the result of mental activity. Cic. Sen. 4, 12. Quanta notitia antiquitatis! quanta scientia juris Romani! 2. The ignarus is without notitia, the inscius without scientia. Tac. H. i. 11. Ægyptum provinciam insciam legum, ignaram magistratuum; for legislation is a science, and must be studied; government an art, and may be learnt by practice. 3. Inscius denotes a person who has not learnt something, with blame; nescius, who has accidentally not heard of, or experienced something, indifferently. Cic. Brut. 83. Inscium omnium rerum et rudem. Compare this with Plin. Ep. viii. 23, Absens et impendentis mali nescius. (v. 266.)

Declension

declension
formsingularplural
nominativecognitiōcognitiōnēs
genitivecognitiōniscognitiōnum
dativecognitiōnīcognitiōnibus
accusativecognitiōnemcognitiōnēs
ablativecognitiōnecognitiōnibus
vocativecognitiōcognitiōnēs

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

insitas (innatas) dei cognitiones habere (N. D. 1. 17. 44)
to have innate ideas of the Godhead; to believe in the Deity by intuition.
multarum rerum cognitione imbutum esse (opp. litterarum or eruditionis expertem esse or \[rerum\] rudem esse)
to be well-informed, erudite.

cognĭtĭo, ōnis, f. cognosco.
I. In gen., a becoming acquainted with, learning to know, acquiring knowledge, knowledge as a consequence of perception or of the exercise of our mental powers, knowing, acquaintance, cognition (in good prose; esp. freq. in Cic. and Quint.).
A. Abstr.: cognitio contemplatioque naturae, Cic. Off. 1, 43, 153: rerum occultarum, id. ib. 1, 4, 13: rerum, id. Fin. 3, 5, 17: animi, id. Tusc. 1, 29, 71: deorum, id. N. D. 2, 56, 140: urbis, id. Imp. Pomp. 14, 40: in studiis sententiae cognitionisque versabitur, id. Off. 1, 6, 19; cf. id. ib. 1, 44, 158; id. Fin. 5, 12, 34: illi, quorum studia vitaque omnis in rerum cognitione versata est, id. Off. 1, 44, 155; cf. id. ib. § 157: quorum ego copiam magnitudinem cognitionis atque artis non contemno, culture, id. de Or. 1, 51, 219; Quint. 1, 10, 10; 12, 11, 17 al.: omnia, quae cognitione digna sunt, Cic. Off. 1, 43, 153; 2, 2, 5: cognitione atque hospitio dignus, id. Arch. 3, 5; id. Fin. 3, 11, 37; cf. Quint. 10, 1, 90: cognitio et aestimatio rerum, id. 2, 18, 1; 4, 2, 40.—
B. Concr.
1. ( = notio, κατάληψις.) A conception, notion, idea: intellegi necesse est esse deos, quoniam insitas eorum vel potius innatas cognitiones habemus, Cic. N. D. 1, 17, 44; 1, 14, 36; id. Fin. 2, 5, 16 Madv.; 3, 5, 17.—
2. Knowledge, a branch of learning (late Lat.): studiosus cognitionum omnium princeps, Amm. 21, 1, 7: 25, 4, 7.—
II. Specif., a legal t. t., a judicial examination, inquiry, cognizance, trial (very freq.): ne quod judicium, neve ipsius cognitio illo absente de existimatione ejus constitueretur, Cic. Verr. 2, 2, 25, § 60: lex earum rerum consulibus cognitionem dedit, id. Att. 16, 16, C, 11; cf. id. ib. § 12: captorum agrorum, id. Agr. 2, 22, 60; so, principum et senatūs, Quint. 3, 10, 1; 7, 2, 20: patrum, Tac. A. 1, 75: magistratuum, Suet. Claud. 12: praetoria, Quint. 3, 6, 70: rerum capitalium, Liv. 1, 49, 4: falsi testamenti, Suet. Claud. 9: caedis, id. Rhet. 6: vacantium militiae munere, Liv. 4, 26, 12: de Christianis, Plin. Ep. 10, 97: de famosis libellis, Tac. A. 1, 72: de ejusmodi criminibus ac reis, Suet. Tib. 28: de Votieno Montano, Tac. A. 4, 42: inter patrem et filium, Liv. 1, 50, 9: dies cognitionis, the day of trial, Cic. Brut. 32, 87.—
III. In Terence twice for agnitio, recognition, discovery (cf. cognosco), Ter. Hec. 5, 3, 33; id. Eun. 5, 3, 12.

Origins

Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin cognitiō From cognōscō (“to get to know”) + -tiō (“resultative noun suffix”).

Descendants
  • Catalancognició
  • Englishcognition
  • Frenchcognition
  • GermanKognition
  • Italiancognizione
  • Occitancognicion
  • Portuguesecognição
  • Spanishcognición
  • Galiciancognición

In English words that came into English from cognitiō

  • cognitioncognitiō

Quick answers

What does cognitiō mean in Latin?
cognitiō, a noun, means “learning, study (acquisition of knowledge); knowledge, cognition, cognizance; investigation, judicial examination, inquiry, cognizance, trial”.
What is the genitive of cognitiō?
The genitive singular is cognitiōnis. cognitiō is feminine, third declension.
How do you pronounce cognitiō?
In classical Latin, [kɔŋˈnɪ.ti.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [koɲˈɲit.t͡si.o].