LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
proper noun · masculinethird declension

Clēmens1

Clēmens m sg (genitive Clēmentis)
Classical[ˈkɫeː.mẽːs]Ecclesiastical[ˈklɛː.mens]

Meaning

  1. A Roman cognomen
  2. a male given name

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Declension

declension
formsingularplural
nominativeClēmēns—
genitiveClēmentis—
dativeClēmentī—
accusativeClēmentem—
ablativeClēmente—
vocativeClēmēns—

clēmens, entis (abl. usu. -ti;
I. but -te, Liv. 1, 26, 8; Laber. ap. Macr. S. 2, 7, 3), adj. etym. dub.; cf. lemures; and Germ. hold.
I. Orig. (in the class. per. very rare), of the quiet, placid, pleasant state of the air, wind, or weather, mild, calm, soft, gentle ( = the class. placidus, quietus): undae clementi flamine pulsae, * Cat. 64, 272: clementior Auster vela vocat, Stat. Th. 5, 468: aura Favoni, Claud. Cons. Prob. Olyb. 272; cf. id. III. Cons. Hon. 165; Val. Fl. 6, 747: clementior dies, Col. 11, 2, 2: clementior Arctos, Sil. 1, 198: clementiores plagae (opp. Septentrio), Pall. Febr. 12, 1.—Hence,
B. Esp.
1. Of the gentle motion of the sea, rivers, etc., placid, calm, etc.: mare, Gell. 2, 21, 1: Pasitigris clementiore alveo praeterit, etc. (preced. by: praeceps inter saxa devolvitur), Curt. 5, 3, 1: quā sit clementissimus amnis, Ov. M. 9, 116.—
2. Of places (opp. praeceps), smooth, of a gentle ascent: clivulus, App. M. 4, p. 144.—Far more freq.,
II. Trop.
A. Of a calm, unexcited, passionless state of mind, quiet, mild, gentle, tranquil, kind (syn.: placidus, lenis): clementem vocabo non in alieno dolore facilem, sed eum, qui cum suis stimulis exagitetur, non prosilit, etc., Sen. Clem. 1, 20, 3: egit semper vitam... clemens, placidus, Ter. Ad. 5, 1, 10: vita urbana atque otium, id. ib. 1, 1, 17 (cf. with Cic. Rab. Post. 7, 17: vita quieta atque otiosa): ille suam semper egit vitam in otio, in conviviis: clemens, placidus, Ter. Ad. 5, 4, 10; Liv. 38, 17, 17 (cf. the passages under clementia, cited from Flor.): cupio, patres conscripti, me esse clementem: cupio in tantis rei publicae periculis me non dissolutum videri, Cic. Cat. 1, 2, 4: etsi satis clemens sum in disputando, tamen interdum soleo subirasci, id. Fin. 2, 4, 12: (Arimphaeis) ritus clementes, Plin. 6, 13, 14, § 35.—
2. Transf. to animals. tame, domesticated: clementius genus columbarum (opp. agrestes), Varr. R. R. 3, 7, 2.—
B. Specif.
1. Mild in respect to the faults and failures of others, i. e. forbearing, indulgent, compassionate, merciful (class.; syn.: mitis, benignus, humanus, lenis, facilis, indulgens; opp.: crudelis, inhumanus, asper al.): clementi (mi) animo ignoscet, Plaut. Mil. 4, 6, 37; Ter. Hec. 3, 5, 22: judices et misericordes, Cic. Planc. 13, 31; cf. * Hor. C. 3, 11, 46; Tac. A. 2, 57: vir et contra audaciam fortissimus et ab innocentiā clementissimus, Cic. Rosc. Am. 30, 85; Nep. Epam. 3, 2: legis interpres, Liv. 1, 26, 8: dominus facilis et clemens, Suet. Aug. 67: justa et clemens servitus, Ter. And. 1, 1, 9: castigatio, Cic. Off. 1, 38, 137: clementior sententia, Liv. 8, 31, 8.—More unusual: rumor, i. e. non nimius, mild, mitigated, πρᾶος (acc. to Prisc. p. 1202 P.), Sall. J. 22, 1.—
2. Poet. of places: pars (insulae) ratibus clemens, accessible, Claud. B. Gild. 511.—Adv.: clē-menter.
I. (Acc. to I. A.) Gently, softly, mildly: non desiit adsidue tremere Campania, clementius quidem, sed ingenti damno, Sen. Q. N. 6, 31, 1: agitant venti oleas, Pall. Nov. 5: spirant clementius Austri, Stat. S. 2, 2, 27.—So of moderate, slow action gen.: Eu. Sequere sis. Ch. Sequor. Eu. Clementer quaeso; calces deteris, Plaut. Merc. 5, 2, 111; so id. Stich. 4, 1, 26; id. Ep. 2, 2, 23. —
B. (Acc. to I. B. 2.) By degrees, gradually, gently: clementer et molliter assurgens collis, Col. 2, 2, 1; cf. Tac. A. 13, 38: editum jugum, id. G. 1; Sil. 1, 274; Sen. Oedip. 280: accedere, Tac. A. 12, 33; cf. in comp.: explorare, si quā Appennini juga clementius adirentur, id. H. 3, 52.—
II. (Acc. to II. A.) Quietly, placidly, tranquilly, calmly: accipere aliquid clementius aequo, * Lucr. 3, 314: si quid est factum clementer, ut dissolute factum criminer, Cic. Verr. 2, 5, 8, § 19: leniter hominem clementerque accepit, id. ib. 2, 4, 40, § 86: ferre aliquid, id. Att. 6, 1, 3: consolationes clementer admotae, Plin. Ep. 5, 16, 11: quo id pacto fieri possit clementissime, Plaut. Mil. 4, 3, 5: leo caudam clementer et blande movet, Gell. 5, 14, 12.—
B. (Acc. to II. B.) With forbearance, mildly, with indulgence: clementer et moderate jus dicere, Caes. B. C. 3, 20: clementer a consule accepti, Liv. 27, 15, 2: clementer ductis militibus, i.e. peacefully, without plundering, id. 29, 2, 1.— Comp.: clementius tractare aliquem, Plin. Ep. 8, 24, 5.—Sup.: clementissime scribere de aliquo, Gell. 1, 18, 3: qui victoriā civili clementissime usus est, Sen. Ira, 2, 23, 4.
Clēmens, entis, m.,
I. a proper name, in later Lat. very freq.: Julius, Tac. A. 1, 23; 1, 26; 15, 73; id. H. 1, 87; 2, 12: Arretinus, id. ib. 4, 68; Suet. Dom. 11: Flavius, id. ib. 15.

Origins

Descendants
  • EnglishClement
  • EnglishClemens
  • FrenchClément
  • GermanClemens
  • ItalianClemente
  • PortugueseClemente
  • SpanishClemente
adjectivethird-declension one-termination adjective
clēmēns2
clēmēns (genitive clēmentis, comparative clēmentior, superlative clēmentissimus, adverb clēmenter)
Classical[ˈkɫeː.mẽːs]Ecclesiastical[ˈklɛː.mens]

Meaning

  1. one terminationmerciful, lenient
  2. one terminationmild, gentle, quiet, peaceful, easy, moderate
  3. one terminationcompliant

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeclēmēnsclēmēnsclēmēns
genitiveclēmentisclēmentisclēmentis
dativeclēmentīclēmentīclēmentī
accusativeclēmentemclēmentemclēmēns
ablativeclēmentī
clēmente
clēmentī
clēmente
clēmentī
clēmente
vocativeclēmēnsclēmēnsclēmēns
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeclēmentēsclēmentēsclēmentia
genitiveclēmentiumclēmentiumclēmentium
dativeclēmentibusclēmentibusclēmentibus
accusativeclēmentīs
clēmentēs
clēmentīs
clēmentēs
clēmentia
ablativeclēmentibusclēmentibusclēmentibus
vocativeclēmentēsclēmentēsclēmentia

Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.

clēmēns entis (abl. -tī; rarely -te, L.), adj.
with comp. and sup, mild, calm, gentle: clementissimus amnis, O.—Fig., calm, quiet, gentle, tranquil, kind: vita, T.: cupio me esse clementem: satis in disputando.—Mild, forbearing, indulgent, compassionate, merciful: animo clementi in illam, T : iudices: viro clemens misero peperci, H.: vir ab innocentiā clementissimus: legis interpres, L.: castigatio: clementior sententia, L.—Mitigated, qualified: rumor, S.

Origins

Possibly as a developed antonym of vehemens (“impetuous; vehement”), with a similar secondary part mens (“mind”). The first half is perhaps related to the root clino (“to incline”).

Descendants
  • Catalanclement
  • Frenchclément
  • Englishclementfrom French clément
  • Romanianclementfrom French clément
  • Italianclemente
  • Portugueseclemente
  • Spanishclemente
  • Galicianclemente
  • Sicilianchimenti

In English words that came into English from clēmēns

  • clemencyclēmentia
  • clementclēmēns
  • clemenceclēmentia

Quick answers

What does Clēmens mean in Latin?
Clēmens, a proper noun, means “A Roman cognomen; a male given name”.
What is the genitive of Clēmens?
The genitive singular is Clēmentis. Clēmens is masculine, third declension.
How do you pronounce Clēmens?
In classical Latin, [ˈkɫeː.mẽːs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈklɛː.mens].