noun · femininethird declension
bonitās
bonitās f (genitive bonitātis)
Classical[ˈbɔ.nɪ.taːs]Ecclesiastical[ˈbɔː.ni.tas]
Meaning
- The good quality of something; goodness, excellence.
- Kindness, friendliness, benevolence, benignity, affability; tenderness.
- Good, honest or friendly conduct; virtue, integrity, blamelessness.
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | bonitās | bonitātēs |
| genitive | bonitātis | bonitātum |
| dative | bonitātī | bonitātibus |
| accusative | bonitātem | bonitātēs |
| ablative | bonitāte | bonitātibus |
| vocative | bonitās | bonitātēs |
Lewis & Short A Latin Dictionary, 1879
bŏnĭtas, ātis, f. bonus,
I. the good quality of a thing, goodness, excellence (cf. Caes. B. G. 1, 28 Herz.; class., but mostly in prose).
I. Of concrete objects:
bonitas praediorum, Cic. Rosc. Am. 7, 20: agrorum, id. Agr. 2, 16, 41; Caes. B. G. 1, 28: agri aut oppidi, Cic. Agr. 2, 28, 76: praediorum, id. Rosc. Am. 7, 20; Dig. 50, 16, 86: terrae, Lucr. 5, 1247: soli, Quint. 2, 19, 2: aquae, Phaedr. 4, 9, 8: vini, Plin. 14, 4, 6, § 55: arboris, id. 13, 9, 17, § 61: gemmarum, id. 37, 8, 37, § 116 al.: vocis, Cic. Or. 18, 59: verborum, id. ib. 49, 164: mutuum eādem bonitate solvatur quā datum est, Dig. 12, 1, 3: secunda bonitas (amomi), the second quality, Plin. 12, 13, 28, § 48; Dig. 45, 1, 75, § 2.—II. Of abstract objects:
ingenii, Cic. Off. 3, 3, 14: causae, id. Dom. 22, 57: naturae, id. Off. 1, 32, 118: sapientiae, Quint. 5, 10, 75. —B. Esp. freq. of character, good, honest, or friendly conduct; goodness, virtue, integrity, blamelessness:
neque ego nunc de illius bonitate, sed de generi impudentiā disputo, Cic. Agr. 3, 3, 13: rustici cum fidem alicujus bonitatemque laudant, dignum esse dicunt, quīcum in tenebris mices, id. Off, 3, 19, 77: quae tuae fidei, justitiae bonitatique commendo, id. Fam. 13, 4, 3; id. N. D. 3, 30, 75: si recte vestram bonitatem atque prudentiam cognovi, id. Quint. 17, 54: nec justitiae ullus esset nec bonitati locus, id. Fin. 3, 20, 66: perennis, Ov. Tr. 4, 5, 27: eam potestatem bonitate retinebat, integrity, Nep. Milt. 8, 3; so id. Timol. 5, 1.—2. Kindness, friendliness, benevolence, benignity, affability: perpetua naturalis bonitas (kind-heartedness, benevolence), quae nullis casibus neque agitur, neque minuitur, Nep. Att. 9, 1:
te oro per mei te erga bonitatem patris, Plaut. Capt. 2, 1, 54; Cic. N. D. 2, 23, 60: bonitas et beneficentia, id. ib. 1, 43, 121; 3, 34, 84: homo liberalis et dissolutus et bonitate affluens, id. Rosc. Com. 10, 27: utrumque incredibile est, et Roscium quicquam per avaritiam appetisse, et Fannium quicquam per bonitatem amisisse, id. ib. 7, 21: multas hereditates nullā aliā re quam bonitate consecutus est, Nep. Att. 21, 1: bonitas, humanitas, misericordia, Quint. 5, 1, 22; Tac. H. 1, 52. —3. Esp., parental love, tenderness:
quid dicam... de bonitate in suos, Cic. Lael. 3, 11: facit parentes bonitas, non necessitas, Phaedr. 3, 15, 18.Origins
- Proto-Indo-European*dewh₂-der.?
- Proto-Italic*dwenos
- Archaic Latinduenos
- Old Latinduonus
- Latinbonitās
Proto-Indo-European *-teh₂ Proto-Indo-European *-ts Proto-Indo-European *-teh₂ts Proto-Italic *-tāts Latin -tās Latin bonitās From bonus (“good, honest, kind”) + -tās.
Descendants
- Catalanbondat
- Italianbontà
- Occitanbontat
- Englishbountyfrom Old French bonté
- Frenchbontéfrom Old French bonté
- Portuguesebondade
- Romanianbunătate
- Spanishbondad
- Aromanianbunãtati
- Aromanianbunãtate