LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

blandus

blandus (feminine blanda, neuter blandum, comparative blandior, adverb blandē or blanditer)
Classical[ˈbɫan.dʊs]Ecclesiastical[ˈblan.dus]

Meaning

  1. adjectivepleasant, agreeable
  2. adjectiveenticing, seductive, alluring
    quid genus omne creat volucrum, nisi blanda voluptās?What creates the whole race of birds, if not enticing pleasure? (trans. Anne and Peter Wiseman, 2011)8 CE, Ovidius, Fasti 4.99
  3. adjectivepersuasive
  4. adjectivefawning, flattering, smooth, suave

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeblandus
blandulus
blanda
blandula
blandum
blandulum
genitiveblandī
blandulī
blandae
blandulae
blandī
blandulī
dativeblandō
blandulō
blandae
blandulae
blandō
blandulō
accusativeblandum
blandulum
blandam
blandulam
blandum
blandulum
ablativeblandō
blandulō
blandā
blandulā
blandō
blandulō
vocativeblande
blandule
blanda
blandula
blandum
blandulum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeblandī
blandulī
blandae
blandulae
blanda
blandula
genitiveblandōrum
blandulōrum
blandārum
blandulārum
blandōrum
blandulōrum
dativeblandīs
blandulīs
blandīs
blandulīs
blandīs
blandulīs
accusativeblandōs
blandulōs
blandās
blandulās
blanda
blandula
ablativeblandīs
blandulīs
blandīs
blandulīs
blandīs
blandulīs
vocativeblandī
blandulī
blandae
blandulae
blanda
blandula

blandus, a, um, adj. for mlandus; akin to μείλιχος, mollis, mulier; Goth. milds; Engl. mild,
I. of a smooth tongue, flattering, fawning, caressing (class and very freq.).
I. Lit.: blanda es parum, Plaut. Cas. 3, 3, 21: nemini credo qui large blandu'st dives pauperi, id. Aul. 2, 2, 19: ut unus omnium homo te vivat numquam quisquam blandior, Ter. Hec. 5, 4, 21: scis me minime esse blandum, Cic. Att. 12, 5, 4: unum te puto minus blandum esse quam me, id. ib. 12, 3, 1: blandum amicum a vero secernere, id. Lael. 25, 95: (Alcibiades) affabilis, blandus, temporibus callidissime inserviens, Nep. Alcib. 1, 3: an blandiores (mulieres) in publico quam in privato et alienis quam vestris estis? Liv. 34, 2, 10: tum neque subjectus solito nec blandior esto, Ov. A. A. 2, 411: canes, Verg. G. 3, 496: catulorum blanda propago, Lucr. 4, 999; Nemes. Cyneg. 215; 230: columba, Ov. Am. 2, 6, 56: tigres, Claud. IV. Cons. Hon. 604; Quint. 9, 4, 133; 11, 1, 30; 11, 3, 72 al.—
b. Poet. constr.
(a). With gen.: precum, Stat. Achill. 2, 237.—
(b). With acc.: genas vocemque, Stat. Th. 9, 155.—
(g). With inf.: blandum et auritas fidibus canoris Ducere quercus, Hor. C. 1, 12, 11; Stat. Th. 5, 456. —
(d). With abl.: chorus implorat. .doctā prece blandus ( = blande supplicans dis carmine quod poëta eum docuit. Orell. ad loc.), Hor. Ep. 2, 1, 135.—
II. Trop. (mostly of things).
A. Flattering, pleasant, agreeable, enticing, alluring, charming, seductive (cf. blandior, II. B.; blanditia, II.): blandā voce vocare, Enn. ap. Cic. Div. 1, 20, 40 (Ann. v. 51 Vahl.): ne blandā aut supplici oratione fallamur, Cic. Phil. 7, 9, 26; Lucr. 6, 1245: voces, Verg. A. 1, 670; Cat. 64, 139: preces, Tib. 3, 6, 46; Hor. C. 4, 1, 8; id. A. P. 395; Ov. M. 10, 642: querelae, Tib. 3, 4, 75: laudes, Verg. G. 3, 185: verba, Ov. M. 2, 575; 6, 360: dicta, id. ib. 3, 375; 9, 156: os, id. ib. 13, 555: pectus, Afran. ap. Non. p. 515.—So, voluptas, Lucr. 2, 966; 4, 1081; 4, 1259; 5, 179; Cic. Tusc. 4, 3, 6: amor, Lucr. 1, 20; Ov. Tr. 1, 3, 49: Veneris blandis sub armis, Prop. 4 (5), 1, 137. amaracini liquor, Lucr. 2, 847: tura, Tib. 3, 3, 2: manus, Hor. C. 3, 23, 18; cf. Ov. M. 2, 691: aquae, id. ib. 4, 344: caudae, id. ib. 14, 258 al.: otium consuetudine in dies blandius, Liv. 23, 18, 12: blandiores suci, Plin. 12, 1, 2, § 4; Suet. Tib. 27: blandissima litora, Baiae, Stat. S. 3, 5, 96; Plin. 9, 8, 9, § 32: actio, Quint. 7, 4, 27: ministerium, Cod. Th. 10, 10, 12, § 1.— With dat.: et blandae superūm mortalibus irae, Stat. Th. 10, 836: neque admittunt orationes sermonesve... jucunda dictu aut legentibus blanda, Plin. 1, prooem. § 12.—
2. Of persons: filiolus, Quint. 6, prooem. § 8; cf.: nam et voluptates, blandissimae dominae (the most alluring mistresses), majores partes animi a virtute detorquent, Cic. Off. 2, 10, 37.—
B. Persuading by caressing, persuasive: nunc experiemur, nostrum uter sit blandior, Plaut. Cas. 2, 3, 56. —Hence, adv., in three forms, soothingly, flatteringly, courteously, etc.
a. Anteclass. form blandĭter, Plaut. As. 1, 3, 69; id. Ps. 5, 2, 3; Titin. ap. Non. p. 210, 6 (also id. ib. p. 256, 15), and ap. Prisc. p. 1010 P.—
b. Class. form blandē, Plaut. Am. 1, 3, 9: compellare hominem, id. Poen. 3, 3, 72: me adpellare, id. Truc. 1, 2, 61: adloqui, Ter. Phorm. 2, 1, 22: dicere, id. Ad. 5, 4, 24; cf.: blande, leniter, dulciter dicere, Quint. 12, 10, 71; and blande ac benedice, Plaut. As. 1, 3, 54: rogare, Cic. Rosc. Com. 16, 49: excepti hospitio ab Tullo blande ac benigne, Liv. 1, 22, 5: quaerere, Suet. Calig. 32: linguā lambere, Lucr. 5, 1066: et satiati agni ludunt blandeque coruscant, id. 2, 320: colere fructus, to treat carefully, gently, id. 5, 1368 (cf. blandimentum, II. B.): flectere cardinem sonantem, softly, carefully, Quint. Decl. 1, 13 al.—Comp.: blandius petere, Cic. de Or. 1, 24, 112: ad aurem invocabat, Cael. ap. Quint. 4, 2, 124: moderere fidem, Hor. C. 1, 24, 13 al.—Sup.: blandissime appellat hominem, Cic. Clu. 26, 72.—*
c. blandum = blande: ridere, Petr. 127, 1.

Origins

From Proto-Indo-European *mland-, a nasalised variant of *meld-, extended form of *mel-. Cognate to Sanskrit मण्ड (maṇḍa, “cream; liquor; pleasantness; adornment, embellishment”). See mollis.

Descendants
  • Catalanbla
  • Englishbland
  • Italianblando
  • Occitanbland
  • Portuguesebrando
  • Romanianblând
  • Spanishblando
  • Aromanianblãndã
  • Asturianblandiu
  • Asturianllandio

In English words that came into English from blandus

  • blandblandus
  • blandishblandior
  • blandishmentblandīrī
  • blandiloquenceblandus

Quick answers

What does blandus mean in Latin?
blandus, a adjective, means “pleasant, agreeable; enticing, seductive, alluring; persuasive”.
How do you pronounce blandus?
In classical Latin, [ˈbɫan.dʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈblan.dus].
Which English words come from blandus?
English words that go back to Latin blandus include bland, blandiloquence, blandish and blandishment.