adjectivethird-declension two-termination adjective
biennis
biennis (neuter bienne)
Classical[biˈɛn.nɪs]Ecclesiastical[biˈɛn.nis]
Meaning
- two terminationtwo-year-old
- two terminationof two years, lasting two years
Bimus, quasi bihiemis, et inde bimatus derivatur, a b incipit; et biennis quasi duorum annorum.
Flaccus Albinus Alcuinus, Ars grammatica Littera B
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | biennis | biennis | bienne |
| genitive | biennis | biennis | biennis |
| dative | biennī | biennī | biennī |
| accusative | biennem | biennem | bienne |
| ablative | biennī | biennī | biennī |
| vocative | biennis | biennis | bienne |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | biennēs | biennēs | biennia |
| genitive | biennium | biennium | biennium |
| dative | biennibus | biennibus | biennibus |
| accusative | biennīs biennēs | biennīs biennēs | biennia |
| ablative | biennibus | biennibus | biennibus |
| vocative | biennēs | biennēs | biennia |
bĭennis, e, adj. id.,
I. of two years, lasting two years (very rare): biennis quasi duorum annorum, Beda, p. 2331 P.; Macr. S. 6, 9, 6; Serv. ad Verg. A. 4, 57; Nigid. ap. Gell. 16, 6, 13 (but in the phrase bienni spatio, Suet. Galb. 15; Plin. 2, 82, 84. § 198 Jan., bienni is the gen. of biennium).
Origins
From bi- (“two”) + annus (“year”) + -is (suffix forming compound adjectives).
Descendants
- Italianbienne
- Spanishbiene
In English words that came into English from biennis
- biennialbiennium
- bienniumbiennium