LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

beneficus

beneficus (feminine benefica, neuter beneficum, comparative beneficentior)
Classical[bɛˈnɛ.fɪ.kʊs]Ecclesiastical[beˈnɛː.fi.kus]

Meaning

  1. adjectivebeneficent
  2. adjectivegenerous, liberal
  3. adjectiveblessed

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativebeneficusbeneficabeneficum
genitivebeneficībeneficaebeneficī
dativebeneficōbeneficaebeneficō
accusativebeneficumbeneficambeneficum
ablativebeneficōbeneficābeneficō
vocativebeneficebeneficabeneficum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativebeneficībeneficaebenefica
genitivebeneficōrumbeneficārumbeneficōrum
dativebeneficīsbeneficīsbeneficīs
accusativebeneficōsbeneficāsbenefica
ablativebeneficīsbeneficīsbeneficīs
vocativebeneficībeneficaebenefica

Lewis & Short A Latin Dictionary, 1879

bĕnĕfĭcus (better than bĕnĭfĭcus), a, um, adj. bene-facio (
I. comp. and sup. regularly formed, beneficentior, Sen. Ben. 1, 4, 5; 5, 9, 2: beneficentissimus, Cic. Lael. 14, 51; id. N. D. 2, 25, 64; ante-class. beneficissimus, Cato ap. Prisc. p. 603 P.), generous, liberal, beneficent, obliging, favorable (rare but class.): de Ptolemaeo rege optimo et beneficissimo, Cato, l. l.: beneficum esse oratione, Plaut. Ep. 1, 2, 14: ubi beneficus, si nemo alterius causā benigne facit? Cic. Leg. 1, 18, 49: in amicum, id. Off. 1, 14, 42; 1, 14, 44: sunt enim benefici generique hominum amici, id. Div. 2, 49, 102: beneficus, salutaris, mansuetus civis, id. Mil. 8, 20; id. Lael. 9, 31; cf. Gell. 17, 5, 4: actio, Sen. Ben. 2, 34, 5.—* Adv.: bĕnĕfĭcē, beneficently: facere, Gell. 17, 5, 13.

Origins

Derived from bene (“well, good”) + -ficus (suffix denoting making).

Descendants
  • Catalanbenèfic
  • Frenchbénéfique
  • Italianbenefico
  • Portuguesebenéfico
  • Romanianbenefic
  • Spanishbenéfico
  • Galicianbenéfico

Quick answers

What does beneficus mean in Latin?
beneficus, a adjective, means “beneficent; generous, liberal; blessed”.
How do you pronounce beneficus?
In classical Latin, [bɛˈnɛ.fɪ.kʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [beˈnɛː.fi.kus].