noun · femininethird declension
beātitās
beātitās f (genitive beātitātis)
Classical[beˈaː.tɪ.taːs]Ecclesiastical[beˈaː.ti.tas]
Meaning
- happiness, blessedness
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | beātitās | beātitātēs |
| genitive | beātitātis | beātitātum |
| dative | beātitātī | beātitātibus |
| accusative | beātitātem | beātitātēs |
| ablative | beātitāte | beātitātibus |
| vocative | beātitās | beātitātēs |
bĕātĭtas, ātis, f. beatus,
I. the condition of the beatus, happiness, a blessed condition, blessedness, = beata vita, felicitas;
a word first used by Cic.: aut ista sive beatitas, sive beatitudo dicenda sunt (utrumque omnino durum, sed usu mollienda nobis verba sunt), Cic. N. D. 1, 34, 95 (but he seems to have used neither of the two words again): apud Ciceronem beatitas et beatitudo, Quint. 8, 3, 32; so Macr. Somn. Scip. 1, 9; App. Doct. Plat. 2.—Plur., Aug. Civ. Dei, 21, 17.Origins
Proto-Indo-European *-teh₂ Proto-Indo-European *-ts Proto-Indo-European *-teh₂ts Proto-Italic *-tāts Latin -tās Latin beātitās From beātus (“happy, blessed”) + -tās.