LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

beātitās

beātitās f (genitive beātitātis)
Classical[beˈaː.tɪ.taːs]Ecclesiastical[beˈaː.ti.tas]

Meaning

  1. happiness, blessedness

Declension

declension
formsingularplural
nominativebeātitāsbeātitātēs
genitivebeātitātisbeātitātum
dativebeātitātībeātitātibus
accusativebeātitātembeātitātēs
ablativebeātitātebeātitātibus
vocativebeātitāsbeātitātēs

bĕātĭtas, ātis, f. beatus,
I. the condition of the beatus, happiness, a blessed condition, blessedness, = beata vita, felicitas; a word first used by Cic.: aut ista sive beatitas, sive beatitudo dicenda sunt (utrumque omnino durum, sed usu mollienda nobis verba sunt), Cic. N. D. 1, 34, 95 (but he seems to have used neither of the two words again): apud Ciceronem beatitas et beatitudo, Quint. 8, 3, 32; so Macr. Somn. Scip. 1, 9; App. Doct. Plat. 2.—Plur., Aug. Civ. Dei, 21, 17.

Origins

Proto-Indo-European *-teh₂ Proto-Indo-European *-ts Proto-Indo-European *-teh₂ts Proto-Italic *-tāts Latin -tās Latin beātitās From beātus (“happy, blessed”) + -tās.

Quick answers

What does beātitās mean in Latin?
beātitās, a noun, means “happiness, blessedness”.
What is the genitive of beātitās?
The genitive singular is beātitātis. beātitās is feminine, third declension.
How do you pronounce beātitās?
In classical Latin, [beˈaː.tɪ.taːs]; in ecclesiastical (church) Latin, [beˈaː.ti.tas].