verbthird (-iō variant) conjugation
alliciō
alliciō (present infinitive allicere, perfect active allicuī or allē̆xī, supine allectum)
Classical[alˈlɪ.ki.oː]Ecclesiastical[alˈliː.t͡ʃi.o]
Meaning
- to entice, lure or attract
- to win over
- to obtain, gain, capture
Latīnē defined in Latin in our graded readers
ad mē dūcō, invītōalliciō -ere — in IVLIANVS II: Imperium, ch. 15
Conjugation
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | alliciō | alliciēbam | alliciam | allicuī allē̆xī | allicueram allē̆xeram | allicuerō allē̆xerō |
| 2nd sg. | allicis | alliciēbās | alliciēs | allicuistī allē̆xistī | allicuerās allē̆xerās | allicueris allē̆xeris |
| 3rd sg. | allicit | alliciēbat | alliciet | allicuit allē̆xit | allicuerat allē̆xerat | allicuerit allē̆xerit |
| 1st pl. | allicimus | alliciēbāmus | alliciēmus | allicuimus allē̆ximus | allicuerāmus allē̆xerāmus | allicuerimus allē̆xerimus |
| 2nd pl. | allicitis | alliciēbātis | alliciētis | allicuistis allē̆xistis | allicuerātis allē̆xerātis | allicueritis allē̆xeritis |
| 3rd pl. | alliciunt | alliciēbant | allicient | allicuērunt allicuēre, allē̆xērunt, allē̆xēre | allicuerant allē̆xerant | allicuerint allē̆xerint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | alliciam | allicerem | allicuerim allē̆xerim | allicuissem allē̆xissem |
| 2nd sg. | alliciās | allicerēs | allicuerīs allē̆xerīs | allicuissēs allē̆xissēs |
| 3rd sg. | alliciat | alliceret | allicuerit allē̆xerit | allicuisset allē̆xisset |
| 1st pl. | alliciāmus | allicerēmus | allicuerīmus allē̆xerīmus | allicuissēmus allē̆xissēmus |
| 2nd pl. | alliciātis | allicerētis | allicuerītis allē̆xerītis | allicuissētis allē̆xissētis |
| 3rd pl. | alliciant | allicerent | allicuerint allē̆xerint | allicuissent allē̆xissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | allicior | alliciēbar | alliciar |
| 2nd sg. | alliceris allicere | alliciēbāris alliciēbāre | alliciēris alliciēre |
| 3rd sg. | allicitur | alliciēbātur | alliciētur |
| 1st pl. | allicimur | alliciēbāmur | alliciēmur |
| 2nd pl. | alliciminī | alliciēbāminī | alliciēminī |
| 3rd pl. | alliciuntur | alliciēbantur | allicientur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | alliciar | allicerer |
| 2nd sg. | alliciāris alliciāre | allicerēris allicerēre |
| 3rd sg. | alliciātur | allicerētur |
| 1st pl. | alliciāmur | allicerēmur |
| 2nd pl. | alliciāminī | allicerēminī |
| 3rd pl. | alliciantur | allicerentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | allice | allicere |
| pres. 2nd pl. | allicite | alliciminī |
| fut. 2nd sg. | allicitō | allicitor |
| fut. 3rd sg. | allicitō | allicitor |
| fut. 2nd pl. | allicitōte | — |
| fut. 3rd pl. | alliciuntō | alliciuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | allicere | allicī |
| perfect infinitive | allicuisse allē̆xisse | allectum esse |
| future infinitive | allectūrum esse | allectum īrī |
| present participle | alliciēns | — |
| perfect participle | — | allectus allecta, allectā, allectae, allectam, allectārum, allectās, allecte, allectī, allectīs, allectō, allectōrum, allectōs |
| future participle | allectūrus allectūra, allectūrā, allectūrae, allectūram, allectūrārum, allectūrās, allectūre, allectūrī, allectūrīs, allectūrō, allectūrōrum, allectūrōs, allectūrum | alliciendus alliciundus, allicienda, alliciendā, alliciendae, alliciendam, alliciendārum, alliciendās, alliciende, alliciendīs, alliciendōrum, alliciendōs |
gerundalliciendī, alliciendō, alliciendumsupineallectum, allectū
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- ad misericordiam aliquem allicere, adducere, inducere
- to arouse feelings of compassion in some one.
al-lĭcĭo (adl-), lexi, lectum, 3 (acc. to Charis. 217, and Diom. 364 P., also adliceo, ēre,
I. perf. allicui, Piso ap. Prisc. 877 P., and Hyg. Astr. 2, 7), v. a. lacio.
I. Lit., to draw to one's self, to attract (in Cic. freq., elsewhere rare;
never in Ter., Hor., or Juv.): Si magnetem lapidem dicam, qui ferrum ad se adliciat et attrahat, Cic. Div. 1, 39, 86.—II. Trop.: rex sum, si ego illum hodie hominem ad me adlexero, * Plaut. Poen. 3, 3, 58: adlicit aurīs, * Lucr. 6, 183 (Lachm. here reads adficit):
adlicere ad misericordiam, Cic. Imp. Pomp. 9, 24: nostris officiis benevolentiam, Cic. Verr. 2, 5, 71, § 182; so id. Mur. 35, 74; id. Planc. 4, 11: adlicere hominum mentes dicendo, id. Orat. 1, 8, 30: quae adliciant animum, * Vulg. Deut. 17, 17; Cic. Off. 2, 14, 48; id. Tusc. 1, 3, 6; id. Div. 1, 39, 86; id. Lael. 8, 28; id. Fam. 1, 9; 2, 15 al.: adliciunt somnos tempus motusque merumque, Ov. F. 6, 681: comibus est oculis adliciendus amor, id. A. A. 3, 510: gelidas nocturno frigore pestes, Luc. 9, 844: Gallias, Tac. H. 1, 61; 2, 5.Origins
- Proto-Indo-European*h₂éd
- Proto-Italic*ad
- Proto-Italic*ad-
- Latinalliciō
Latin laciō Latin alliciō From ad- + laciō.
Descendants
- Frenchallicier
- Italianallicere
- Portuguesealiciar