LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension two-termination adjective

affīnis

affīnis (neuter affīne)
Classical[afˈfiː.nɪs]Ecclesiastical[afˈfiː.nis]

Meaning

  1. two terminationneighbouring, allied to, kindred
  2. two terminationpartaking, taking part in, privy to, sharing, associated with

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Necessarius · Propinquus · Cognatus · Consanguineus · Affinis

1. Necessarius means any one to whom one is bound by a permanent connection, whether of an official kind, as collega, patronus, cliens, or of a private nature, as familiaris, amicus, like προσήκοντες; propinquus, any one to whom one is bound by a family connection, a relation, like ἀγχιστεῖς and ἔται, as a species of cognatus and consanguineus, related by blood; affinis, a relation by marriage, or in law, like κηδεστής. 2. Cognatio is the relationship by blood existing among members of the same family, like σύναιμος; consanguinitas, the relationship of nations by derivation from a common origin, like συγγενής. Cæs. B. G. vii. 32. Hominem summæ potentiæ et magnæ cognationis: comp. with i. 11. Ambarri necessarii et consanguinei Æquorum. Liv. vii. 9. Suet. Cl. 25. Justin, xviii. 5. (v. 179.)

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeaffīnis
adfīnis
affīnis
adfīnis
affīne
adfīne
genitiveaffīnis
adfīnis
affīnis
adfīnis
affīnis
adfīnis
dativeaffīnī
adfīnī
affīnī
adfīnī
affīnī
adfīnī
accusativeaffīnem
adfīnem
affīnem
adfīnem
affīne
adfīne
ablativeaffīnī
adfīnī
affīnī
adfīnī
affīnī
adfīnī
vocativeaffīnis
adfīnis
affīnis
adfīnis
affīne
adfīne
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeaffīnēs
adfīnēs
affīnēs
adfīnēs
affīnia
adfīnia
genitiveaffīnium
adfīnium
affīnium
adfīnium
affīnium
adfīnium
dativeaffīnibus
adfīnibus
affīnibus
adfīnibus
affīnibus
adfīnibus
accusativeaffīnīs
affīnēs, adfīnēs, adfīnīs
affīnīs
affīnēs, adfīnēs, adfīnīs
affīnia
adfīnia
ablativeaffīnibus
adfīnibus
affīnibus
adfīnibus
affīnibus
adfīnibus
vocativeaffīnēs
adfīnēs
affīnēs
adfīnēs
affīnia
adfīnia

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

affinem esse culpae
to be almost culpable.

af-fīnis (better adf-), e, adj. (abl. adfini, Cic. de Or. 1, 15, 66;
I. once adfine, Ter. Hec. 5, 3, 9; cf. Schneid. Gram. II. 222).
I. Lit., that is neighboring or a neighbor to one (ADFINES: in agris vicini, Paul. ex Fest. p. 11 Müll.), bordering on, adjacent, contiguous: gens adfinis Mauris, = confinis, Liv. 28, 17: saevisque adfinis Sarmata Moschis, Luc. 1, 430; also, near by family relationship, allied or related to by marriage, κηδεστεῖς; and subst., a relation by marriage (opp. consanguinei, συγγενεῖς), as explained by Modestin. Dig. 38, 10, 4: adfines dicuntur viri et uxoris cognati. Adfinium autem nomina sunt socer, socrus, gener, nurus, noverca, vitricus, privignus, privigna, glos, levir, etc.: ego ut essem adfinis tibi, tuam petii gnatam, Att. ap. Paul. ex Fest. s. v. numero, p. 170 Müll. (Trag. Rel. p. 201 Rib.): Megadorus meus adfinis, my son-in-law, Plaut. Aul. 3, 4, 14; Ter. Heaut. 5, 1, 63: tu me, adfinem tuum, repulisti, Cic. Red. in Sen. 7: ex tam multis cognatis et adfinibus, id. Clu. 14; id. ad Quir. 5: Caesarem ejus adfinem esse audiebant, Auct. B. Afr. 32: quanto plus propinquorum, quo major adfinium numerus, Tac. G. 20, 9: per propinquos et adfines suos, Suet. Caes. 1: adfinia vincula, Ov. P. 4, 8, 9.—
II. Fig., partaking, taking part in, privy to, sharing, associated with; constr. with dat. or gen.; in Pac. with ad: qui sese adfines esse ad causandum volunt, Pac.ap.Non. 89, 11 (Trag. Rel. p. 80 Rib.): publicis negotiis adfinis, i. e. implicitus, particeps, taking part in, Plaut. Trin. 2, 2, 55; Ter. Heaut. 2, 1, 1: duos solos video adfines et turpitudini judicari, Cic. Clu. 45: huic facinori, id. Cat. 4, 3: culpae, id. Rosc. Am. 7, 18; id. Inv. 2, 44, 129; 2, 10: noxae, Liv. 39, 14.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₂éd
  2. Proto-Italic*ad
  3. Latinaffīnis

Latin fīnis Latin affinis From ad + fīnis (“boundary”).

Descendants
  • Catalanafí
  • Englishaffine
  • Frenchaffin
  • Frenchaffinité
  • Germanaffin
  • Italianaffine
  • Portugueseafim
  • Romanianafin
  • Spanishafín
  • Swedishaffin

Quick answers

What does affīnis mean in Latin?
affīnis, a adjective, means “neighbouring, allied to, kindred; partaking, taking part in, privy to, sharing, associated with”.
How do you pronounce affīnis?
In classical Latin, [afˈfiː.nɪs]; in ecclesiastical (church) Latin, [afˈfiː.nis].
Where does affīnis come from?
Proto-Indo-European *h₂éd → Proto-Italic *ad → Latin affīnis.