LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinefourth declension

affectus

affectus m (genitive affectūs)
Classical[afˈfɛk.tʊs]Ecclesiastical[afˈfɛk.tus]

Meaning

  1. masculineaffection, mood, emotion, feeling
  2. masculineaffection, fondness, compassion, sympathy, love

Declension

declension
formsingularplural
nominativeaffectusaffectūs
genitiveaffectūsaffectuum
adfectuum
dativeaffectuī
adfectuī
affectibus
adfectibus
accusativeaffectum
adfectum
affectūs
ablativeaffectū
adfectū
affectibus
adfectibus
vocativeaffectusaffectūs

affectus (adf-), a, um, P. a., nom. afficio.
affectus (adf-), ūs, m. afficio.
I. A state of body, and esp. of mind produced in one by some influence (cf. affectio, I.), a state or disposition of mind, affection, mood: adfectuum duae sunt species: alteram Graeci πάθος vocant, alteram ἦθος, Quint. 6, 2, 8: qualis cujusque animi adfectus esset, talem esse hominem, Cic. Tusc. 5, 16, 47: dubiis adfectibus errat, Ov. M. 8, 473: mentis, id. Tr. 4, 3, 32: animi, id. ib. 5, 2, 8: diversos adfectus exprimere, flentis et gaudentis, Plin. 34, 8, 19, n. 10: adfectu concitati, Quint. 6, 2, 8: adfectus dulciores, id. 10, 1, 101; 1, 11, 2; 6, 1, 7 al.—Of the body: supersunt alii corporis adfectus, Cels. 3, 18; 2, 15.—
II. Esp.
A. Love, desire, fondness, good-will, compassion, sympathy (postAug.): opes atque inopiam pari adfectu concupiscunt, Tac. Agr. 30: si res ampla domi similisque affectibus esset, Juv. 12, 10: parentis, Suet. Tit. 8: adfectu jura corrumpere, Quint. Decl. 6, 11.—
B. In Lucan and in later prose, meton. for the beloved objects, the dear or loved ones (in plur.; cf. adfectio, II. C.): tenuit nostros Lesbos adfectus, Luc. Phars. 8, 132: milites, quorum adfectus (wives and children) in Albano monte erant, Capitol. Maxim. 23; id. Anton. Phil. 24; hence, adfectus publici, the judges as representatives of the people, Quint. Decl. 2, 17 al.—
C. In Seneca and Pliny, low, ignoble passion or desire: adfectus sunt motus animi improbabiles subiti et concitati, Sen. Ep. 75; Plin. Pan. 79, 3.—
D. In the Latin of the Pandects, ability of willing, will, volition (cf. affectio, II. D.): hoc edicto neque pupillum, neque furiosum teneri constat, quia adfectu carent, Dig. 43, 4, 1; 44, 7, 54; 3, 5, 19, § 2 al.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₂éd
  2. Proto-Italic*ad
  3. Proto-Italic*ad-
  4. Latinaffectus

Proto-Indo-European *dʰeh₁- Proto-Indo-European *dʰeh₁k- Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *dʰh₁kyéti Proto-Italic *θakjō Proto-Italic *fakjō Latin faciō Latin afficiō Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus Latin affectus From afficiō (“to affect”) + -tus (action noun-forming suffix).

Descendants
  • Italianaffetto
  • Catalanafecte
  • Portugueseafeto
  • Spanishafecto
  • Asturianafeutu
  • Asturianafleutu
  • Galicianafeito
  • Galicianafeuto
  • Indonesianafekfrom Dutch affect

Quick answers

What does affectus mean in Latin?
affectus, a noun, means “affection, mood, emotion, feeling; affection, fondness, compassion, sympathy, love”.
What is the genitive of affectus?
The genitive singular is affectūs. affectus is masculine, fourth declension.
How do you pronounce affectus?
In classical Latin, [afˈfɛk.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [afˈfɛk.tus].
Where does affectus come from?
Proto-Indo-European *h₂éd → Proto-Italic *ad → Proto-Italic *ad- → Latin affectus.