noun · masculinefourth declension
affectus
affectus m (genitive affectūs)
Classical[afˈfɛk.tʊs]Ecclesiastical[afˈfɛk.tus]
Meaning
- masculineaffection, mood, emotion, feeling
- masculineaffection, fondness, compassion, sympathy, love
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | affectus | affectūs |
| genitive | affectūs | affectuum adfectuum |
| dative | affectuī adfectuī | affectibus adfectibus |
| accusative | affectum adfectum | affectūs |
| ablative | affectū adfectū | affectibus adfectibus |
| vocative | affectus | affectūs |
affectus (adf-), a, um, P. a., nom. afficio.
affectus (adf-), ūs, m. afficio.
I. A state of body, and esp. of mind produced in one by some influence (cf. affectio, I.), a state or disposition of mind, affection, mood: adfectuum duae sunt species: alteram Graeci πάθος vocant, alteram ἦθος, Quint. 6, 2, 8:
qualis cujusque animi adfectus esset, talem esse hominem, Cic. Tusc. 5, 16, 47: dubiis adfectibus errat, Ov. M. 8, 473: mentis, id. Tr. 4, 3, 32: animi, id. ib. 5, 2, 8: diversos adfectus exprimere, flentis et gaudentis, Plin. 34, 8, 19, n. 10: adfectu concitati, Quint. 6, 2, 8: adfectus dulciores, id. 10, 1, 101; 1, 11, 2; 6, 1, 7 al.—Of the body: supersunt alii corporis adfectus, Cels. 3, 18; 2, 15.—II. Esp.
A. Love, desire, fondness, good-will, compassion, sympathy (postAug.):
opes atque inopiam pari adfectu concupiscunt, Tac. Agr. 30: si res ampla domi similisque affectibus esset, Juv. 12, 10: parentis, Suet. Tit. 8: adfectu jura corrumpere, Quint. Decl. 6, 11.—B. In Lucan and in later prose, meton. for the beloved objects, the dear or loved ones (in plur.; cf.
adfectio, II. C.): tenuit nostros Lesbos adfectus, Luc. Phars. 8, 132: milites, quorum adfectus (wives and children) in Albano monte erant, Capitol. Maxim. 23; id. Anton. Phil. 24; hence, adfectus publici, the judges as representatives of the people, Quint. Decl. 2, 17 al.—C. In Seneca and Pliny, low, ignoble passion or desire:
adfectus sunt motus animi improbabiles subiti et concitati, Sen. Ep. 75; Plin. Pan. 79, 3.— D. In the Latin of the Pandects, ability of willing, will, volition (cf. affectio, II. D.):
hoc edicto neque pupillum, neque furiosum teneri constat, quia adfectu carent, Dig. 43, 4, 1; 44, 7, 54; 3, 5, 19, § 2 al.Origins
- Proto-Indo-European*h₂éd
- Proto-Italic*ad
- Proto-Italic*ad-
- Latinaffectus
Proto-Indo-European *dʰeh₁- Proto-Indo-European *dʰeh₁k- Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *dʰh₁kyéti Proto-Italic *θakjō Proto-Italic *fakjō Latin faciō Latin afficiō Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus Latin affectus From afficiō (“to affect”) + -tus (action noun-forming suffix).
Descendants
- Italianaffetto
- Catalanafecte
- Portugueseafeto
- Spanishafecto
- Asturianafeutu
- Asturianafleutu
- Galicianafeito
- Galicianafeuto
- Indonesianafekfrom Dutch affect