LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

adōrnō

adōrnō (present infinitive adōrnāre, perfect active adōrnāvī, supine adōrnātum)
Classical[aˈdoːr.noː]Ecclesiastical[aˈdɔr.no]

Meaning

  1. to get ready, furnish, equip, provide, fit out
  2. to decorate, ornament, adorn, embellish

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.adōrnōadōrnābamadōrnābōadōrnāvīadōrnāveramadōrnāverō
adōrnārō
2nd sg.adōrnāsadōrnābāsadōrnābisadōrnāvistī
adōrnāstī
adōrnāverās
adōrnārās
adōrnāveris
3rd sg.adōrnatadōrnābatadōrnābitadōrnāvitadōrnāverat
adōrnārat
adōrnāverit
adōrnārit
1st pl.adōrnāmusadōrnābāmusadōrnābimusadōrnāvimusadōrnāverāmusadōrnāverimus
adōrnārimus
2nd pl.adōrnātisadōrnābātisadōrnābitisadōrnāvistis
adōrnāstis
adōrnāverātis
adōrnārātis
adōrnāveritis
adōrnāritis
3rd pl.adōrnantadōrnābantadōrnābuntadōrnāvērunt
adōrnāvēre, adōrnārunt
adōrnāverant
adōrnārant
adōrnāverint
adōrnārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.adōrnemadōrnāremadōrnāverim
adōrnārim
adōrnāvissem
adōrnāssem
2nd sg.adōrnēsadōrnārēsadōrnāverīsadōrnāvissēs
adōrnāssēs
3rd sg.adōrnetadōrnāretadōrnāverit
adōrnārit
adōrnāvisset
adōrnāsset
1st pl.adōrnēmusadōrnārēmusadōrnāverīmus
adōrnārīmus
adōrnāvissēmus
adōrnāssēmus
2nd pl.adōrnētisadōrnārētisadōrnāverītis
adōrnārītis
adōrnāvissētis
adōrnāssētis
3rd pl.adōrnentadōrnārentadōrnāverint
adōrnārint
adōrnāvissent
adōrnāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.adōrnoradōrnābaradōrnābor
2nd sg.adōrnāris
adōrnāre
adōrnābāris
adōrnābāre
adōrnāberis
adōrnābere
3rd sg.adōrnāturadōrnābāturadōrnābitur
1st pl.adōrnāmuradōrnābāmuradōrnābimur
2nd pl.adōrnāminīadōrnābāminīadōrnābiminī
3rd pl.adōrnanturadōrnābanturadōrnābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.adōrneradōrnārer
2nd sg.adōrnēris
adōrnēre
adōrnārēris
adōrnārēre
3rd sg.adōrnēturadōrnārētur
1st pl.adōrnēmuradōrnārēmur
2nd pl.adōrnēminīadōrnārēminī
3rd pl.adōrnenturadōrnārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.adōrnāadōrnāre
pres. 2nd pl.adōrnāteadōrnāminī
fut. 2nd sg.adōrnātōadōrnātor
fut. 3rd sg.adōrnātōadōrnātor
fut. 2nd pl.adōrnātōte—
fut. 3rd pl.adōrnantōadōrnantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveadōrnāreadōrnārī
perfect infinitiveadōrnāvisse
adōrnāsse
adōrnātum esse
future infinitiveadōrnātūrum esseadōrnātum īrī
present participleadōrnāns—
perfect participle—adōrnātus
adōrnāta, adōrnātā, adōrnātae, adōrnātam, adōrnātārum, adōrnātās, adōrnātī, adōrnātōrum, adōrnātōs
future participleadōrnātūrus
adōrnātūra, adōrnātūrā, adōrnātūrae, adōrnātūram, adōrnātūrārum, adōrnātūrās, adōrnātūre, adōrnātūrī, adōrnātūrīs, adōrnātūrō, adōrnātūrōrum, adōrnātūrōs, adōrnātūrum
adōrnandus
adōrnanda, adōrnandā, adōrnandae, adōrnandam, adōrnandārum, adōrnandās, adōrnande, adōrnandīs, adōrnandōrum, adōrnandōs
gerundadōrnandī, adōrnandō, adōrnandumsupineadōrnātum, adōrnātū

ăd-orno, āvi, ātum, 1, v. a.,
I. to prepare a thing for some definite object, to get ready, to furnish, provide, fit out, equip, κοσμέω.
I. In gen. (class.; esp. freq. in Plaut. and Cic.): quin tu mihi adornas ad fugam viaticum, Plaut. Ep. 5, 1, 9: nuptias, id. Cas. 2, 6, 67; so also id. Aul. 2, 1, 35: fugam, Ter. Eun. 4, 4, 6 (cf.: fugam aut furtum parat, id. Phorm. 1, 4, 14): maria classibus et praesidiis, Cic. Imp. Pomp. 12, 35: forum comitiumque adornatum, ad speciem magnifico ornatu, ad sensum cogitationemque acerbo et lugubri, Cic. Verr. 2, 1, 22: ut accusationem et petitionem consulatus adornet atque instruat, prepare, id. Mur. 22, 46: testium copiam, to produce, id. Clu. 6: invenire et adornare comparationem criminis, id. ib. 67: contra haec Pompeius naves magnas onerarias adornabat, Caes. B. C. 1, 26: omni opulentiā insignium armorum bellum adornaverant, Liv. 10, 38.—Anteclass. constr. with inf.: tragulam in te inicere adornat, Plaut. Ep. 5, 2, 25.—And absol.: adorna, ut rem divinam faciam, Plaut. Rud. 4, 6, 2; Ter. Eun. 3, 5, 34.—
II. To put an ornament upon one; hence, to decorate, adorn, embellish with something (mostly in the Aug. per.; esp. in the histt.): aliquem aliqua re: (Numa) flaminem insigni veste et curuli regiā sellā adornavit, Liv. 1, 20: triumphum, Vell. 2, 122; so Suet. Aug. 29; id. Tib. 43; id. Calig. 45; id. Ner. 12; 38: Curt. 3, 3, 13; 17 al.—Trop.: tantis adornatus virtutibus, Vell. 2, 2: praecipuis donis, id. 2, 121: bene facta suis verbis, Plin. Ep. 1, 8, 15: adornata verbis, Tac. A. 1, 52: legem leviter (sc. verbis) adornabit, ut justam, Quint. 7, 1, 47.—Hence, * ădornātē, adv.: declamabat splendide atque adornate, brilliantly and elegantly (opp. circumcise ac sordide), Suet. Rhet. 6.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₂éd
  2. Proto-Italic*ad
  3. Proto-Italic*ad-
  4. Latinadōrnō

Latin ōrnō Latin adōrnō From ad- + ōrnō (“furnish, equip”).

Descendants
  • Catalanadornar
  • Englishadorn
  • Frenchadorner
  • Italianadornare
  • Portugueseadornar
  • Spanishadornar
  • Old Frenchaorner
  • Galicianadornar
  • Welshaddurnfrom Middle Welsh aðurn

In English words that came into English from adōrnō

  • adornadōrnō

Quick answers

What does adōrnō mean in Latin?
adōrnō, a verb, means “to get ready, furnish, equip, provide, fit out; to decorate, ornament, adorn, embellish”.
What are the principal parts of adōrnō?
adōrnō, adōrnāre, adōrnāvī, adōrnātum (first conjugation).
How do you pronounce adōrnō?
In classical Latin, [aˈdoːr.noː]; in ecclesiastical (church) Latin, [aˈdɔr.no].
Where does adōrnō come from?
Proto-Indo-European *h₂éd → Proto-Italic *ad → Proto-Italic *ad- → Latin adōrnō.