verbfirst conjugation
adōrnō
adōrnō (present infinitive adōrnāre, perfect active adōrnāvī, supine adōrnātum)
Classical[aˈdoːr.noː]Ecclesiastical[aˈdɔr.no]
adōrnāte 2nd pl. pres. act. imper.
Meaning
- to get ready, furnish, equip, provide, fit out
- to decorate, ornament, adorn, embellish
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | adōrnō | adōrnābam | adōrnābō | adōrnāvī | adōrnāveram | adōrnāverō adōrnārō |
| 2nd sg. | adōrnās | adōrnābās | adōrnābis | adōrnāvistī adōrnāstī | adōrnāverās adōrnārās | adōrnāveris |
| 3rd sg. | adōrnat | adōrnābat | adōrnābit | adōrnāvit | adōrnāverat adōrnārat | adōrnāverit adōrnārit |
| 1st pl. | adōrnāmus | adōrnābāmus | adōrnābimus | adōrnāvimus | adōrnāverāmus | adōrnāverimus adōrnārimus |
| 2nd pl. | adōrnātis | adōrnābātis | adōrnābitis | adōrnāvistis adōrnāstis | adōrnāverātis adōrnārātis | adōrnāveritis adōrnāritis |
| 3rd pl. | adōrnant | adōrnābant | adōrnābunt | adōrnāvērunt adōrnāvēre, adōrnārunt | adōrnāverant adōrnārant | adōrnāverint adōrnārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | adōrnem | adōrnārem | adōrnāverim adōrnārim | adōrnāvissem adōrnāssem |
| 2nd sg. | adōrnēs | adōrnārēs | adōrnāverīs | adōrnāvissēs adōrnāssēs |
| 3rd sg. | adōrnet | adōrnāret | adōrnāverit adōrnārit | adōrnāvisset adōrnāsset |
| 1st pl. | adōrnēmus | adōrnārēmus | adōrnāverīmus adōrnārīmus | adōrnāvissēmus adōrnāssēmus |
| 2nd pl. | adōrnētis | adōrnārētis | adōrnāverītis adōrnārītis | adōrnāvissētis adōrnāssētis |
| 3rd pl. | adōrnent | adōrnārent | adōrnāverint adōrnārint | adōrnāvissent adōrnāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | adōrnor | adōrnābar | adōrnābor |
| 2nd sg. | adōrnāris adōrnāre | adōrnābāris adōrnābāre | adōrnāberis adōrnābere |
| 3rd sg. | adōrnātur | adōrnābātur | adōrnābitur |
| 1st pl. | adōrnāmur | adōrnābāmur | adōrnābimur |
| 2nd pl. | adōrnāminī | adōrnābāminī | adōrnābiminī |
| 3rd pl. | adōrnantur | adōrnābantur | adōrnābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | adōrner | adōrnārer |
| 2nd sg. | adōrnēris adōrnēre | adōrnārēris adōrnārēre |
| 3rd sg. | adōrnētur | adōrnārētur |
| 1st pl. | adōrnēmur | adōrnārēmur |
| 2nd pl. | adōrnēminī | adōrnārēminī |
| 3rd pl. | adōrnentur | adōrnārentur |
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | adōrnā | adōrnāre |
| pres. 2nd pl. | adōrnāte | adōrnāminī |
| fut. 2nd sg. | adōrnātō | adōrnātor |
| fut. 3rd sg. | adōrnātō | adōrnātor |
| fut. 2nd pl. | adōrnātōte | — |
| fut. 3rd pl. | adōrnantō | adōrnantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | adōrnāre | adōrnārī |
| perfect infinitive | adōrnāvisse adōrnāsse | adōrnātum esse |
| future infinitive | adōrnātūrum esse | adōrnātum īrī |
| present participle | adōrnāns | — |
| perfect participle | — | adōrnātus adōrnāta, adōrnātā, adōrnātae, adōrnātam, adōrnātārum, adōrnātās, adōrnātī, adōrnātōrum, adōrnātōs |
| future participle | adōrnātūrus adōrnātūra, adōrnātūrā, adōrnātūrae, adōrnātūram, adōrnātūrārum, adōrnātūrās, adōrnātūre, adōrnātūrī, adōrnātūrīs, adōrnātūrō, adōrnātūrōrum, adōrnātūrōs, adōrnātūrum | adōrnandus adōrnanda, adōrnandā, adōrnandae, adōrnandam, adōrnandārum, adōrnandās, adōrnande, adōrnandīs, adōrnandōrum, adōrnandōs |
gerundadōrnandī, adōrnandō, adōrnandumsupineadōrnātum, adōrnātū
ăd-orno, āvi, ātum, 1, v. a.,
I. to prepare a thing for some definite object, to get ready, to furnish, provide, fit out, equip, κοσμέω.
I. In gen. (class.;
esp. freq. in Plaut. and Cic.): quin tu mihi adornas ad fugam viaticum, Plaut. Ep. 5, 1, 9: nuptias, id. Cas. 2, 6, 67; so also id. Aul. 2, 1, 35: fugam, Ter. Eun. 4, 4, 6 (cf.: fugam aut furtum parat, id. Phorm. 1, 4, 14): maria classibus et praesidiis, Cic. Imp. Pomp. 12, 35: forum comitiumque adornatum, ad speciem magnifico ornatu, ad sensum cogitationemque acerbo et lugubri, Cic. Verr. 2, 1, 22: ut accusationem et petitionem consulatus adornet atque instruat, prepare, id. Mur. 22, 46: testium copiam, to produce, id. Clu. 6: invenire et adornare comparationem criminis, id. ib. 67: contra haec Pompeius naves magnas onerarias adornabat, Caes. B. C. 1, 26: omni opulentiā insignium armorum bellum adornaverant, Liv. 10, 38.—Anteclass. constr. with inf.: tragulam in te inicere adornat, Plaut. Ep. 5, 2, 25.—And absol.: adorna, ut rem divinam faciam, Plaut. Rud. 4, 6, 2; Ter. Eun. 3, 5, 34.—II. To put an ornament upon one; hence, to decorate, adorn, embellish with something (mostly in the Aug. per.; esp. in the histt.): aliquem aliqua re:
(Numa) flaminem insigni veste et curuli regiā sellā adornavit, Liv. 1, 20: triumphum, Vell. 2, 122; so Suet. Aug. 29; id. Tib. 43; id. Calig. 45; id. Ner. 12; 38: Curt. 3, 3, 13; 17 al.—Trop.: tantis adornatus virtutibus, Vell. 2, 2: praecipuis donis, id. 2, 121: bene facta suis verbis, Plin. Ep. 1, 8, 15: adornata verbis, Tac. A. 1, 52: legem leviter (sc. verbis) adornabit, ut justam, Quint. 7, 1, 47.—Hence, * ădornātē, adv.: declamabat splendide atque adornate, brilliantly and elegantly (opp. circumcise ac sordide), Suet. Rhet. 6.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
ad-ōrnō āvī, ātus, āre,
to provide, furnish, fit out, equip, make ready: forum ornatu: opulentiā armorum bellum, L.: navīs, Cs.: petitionem consulatūs, to prepare: testium copiam: maria classibus: haec adornant ut lavet, prepare for her bath, T. — To decorate, embellish: insigni alqm veste, L.
Origins
- Proto-Indo-European*h₂éd
- Proto-Italic*ad
- Proto-Italic*ad-
- Latinadōrnō
Latin ōrnō Latin adōrnō From ad- + ōrnō (“furnish, equip”).
Descendants
- Catalanadornar
- Englishadorn
- Frenchadorner
- Italianadornare
- Portugueseadornar
- Spanishadornar
- Old Frenchaorner
- Galicianadornar
- Welshaddurnfrom Middle Welsh aðurn
In English words that came into English from adōrnō
- adornadōrnō